Dat 2. Kapitel.
1. Darum, o Minsch, kannst du di nich entschuldigen, wer du ok büst, de richten deiht, verdammst du di sülvst, sintemal denn worin du en annern in richten deihst, du datsülvige deihst, dat du richtest. Matth. [7, 2.] Mark. [4, 24.] Luk. [6, 38.] Joh. [8, 7.]
2. Denn wi weet, dat GOtt Sin Ordeel recht is över de, de so wat doht.
3. Denkst du awer, o Minsch, de du richtest de, so dat doht, un deihst datsülvige ok, dat du GOtt Sin Ordeel entlopen warst?
4. Oder verachtest du den Rickdom vun Sin Gutheit, Geduld un Langmödigkeit? Weest du nich, dat di GOtt Sin Gutheit to Buße leiten deiht?
5. Du awer na din verstockt un unbußfardig Hart hüpst di sülvst den Torn up den Dag vun den Torn un de Apenbarung vun GOtt Sin gerecht Gericht,
6. Weke geven ward Jedereen na sin Daden: Jes. 40, 10. Jer. 17, 10. Ps. [62, 13.] Matth. [16, 27.] 1. Cor. [3, 8.] 2. Cor. [5, 10.]
7. Nämlich Pries un Ehr un unvergänglich Wesen för de, de mit Geduld in guden Warken tracht na dat ewige Leven;
8. Awer för de, de dar unverdräglich sünd, un de Wahrheit nich gehorcht, awer de Ungerechtigkeit unnerdahn sünd, Ungnad un Torn; Hos. 4, 4. 2. Thess. [1, 8.] Esr. 8, 22.
9. Bedröfnis un Angst över alle Seelen vun de Minschen, de dar Böses doht, besonners vun de Juden un ok vun de Griechen; Kap. [3, 9.]
10. Pries awer un Ehr un Freden an alle, de dar Gutes doht, besonners an de Juden un ok de Griechen.
11. Denn dar is keen Ansehn vun de Person vör GOtt. Apost. [10, 34.]
12. De ahn dat Gesetz sündigt hebbt, de ward ok ahn Gesetz verloren warrn un de an dat Gesetz sündigt hebbt, de ward dörch dat Gesetz verurdeelt warrn:
13. (Sintemal vör GOtt nich de, de dat Gesetz hört, gerecht sünd, sonnern de dat Gesetz doht, ward rechtfardigt sin. Matth. [7, 21.] [1.] Joh. [3, 7.] Jak. [1, 22.] [25.]
14. Denn so de Heiden, de dat Gesetz nich hebbt un doch vun Natur rechte Warke doht, desülvigen, wiel se dat Gesetz nich hebbt, sünd se sik sülvst en Gesetz;
15. Darmit, dat se bewies’t, dat Gesetz sin Wark si beschreben in ehre Harten, sintemal ehr Geweten se betügt, darto ok de Gedanken, de sik unner enanner verklagt un entschuldigt,)
16. Up den Dag, wenn GOtt dat Verborgene vun de Minschen dörch JEsus Christus richten ward lut min Evangelium. Pred. 12, 14. Matth. [25, 31.]
17. Süh awer to, du heetst en Jud, un verlettst di up dat Gesetz un büst stolt up din GOtt,
18. Un weetst Sinen Willen; un dewiel du ut dat Gesetz unnerricht büst, probeerst du, wat dat Beste is to dohn;
19. Un vermetest di to sin en Föhrer vun de Blinden, en Licht vör de, de in de Düsternis sünd,
20. En Ertrecker vun de Unverständigen, en Lehrer vun de Eenfoltigen, hest dat Ansehn, wat to weeten un recht is in dat Gesetz.
21. Nu lehrst du annere un lehrst di sülvst nich. Du predigst, man schall nich stehlen un du stehlst sülvst. Matth. [23, 3.] [4.]
22. Du sprickst, man schall nich ehebreken un du brickst de Eh. Du verafschu’st de Afgötter un nimmst GOtt weg, wat Sin is.
23. Du rühmst di mit dat Gesetz un makst GOtt Schand dörch Övertredung vun dat Gesetz. Kap. [9, 4.]
24. Denn wegen jug ward GOtt Sin Nam lästert mank de Heiden, as schreben steiht. Jes. 52, 5. Ezech. 36, 20. 23. 1. Tim. [6, 1.]
25. De Beschniedung is wul nütz, wenn du dat Gesetz höllst; höllst du awer dat Gesetz nich, so is din Beschniedung all en Vörhut warn. Jer. 4, 4. Kap. [9, 25.] [26.]
26. So nu de Vörhut dat Recht in dat Gesetz höllt, meenst du nich, dat sin Vörhut ward för en Beschniedung rekent warrn.
27. Un so ward, dat vun Natur en Vörhut is un dat Gesetz vullbringt, di richten, de du unner den Bokstaben un Beschniedung büst un dat Gesetz övertreden deihst.
28. Denn dat is nich en Jud, de vun buten en Jud is, ok is dat nich en Beschniedung, de utwendig in dat Fleesch geschehn deiht;
29. Sonnern dat is en Jud, de inwendig verborgen is; un de Beschniedung vun dat Hart is en Beschniedung, de in den GEist un nich in Bokstaben geschüht, düt Lof is nich ut Minschen, sonnern ut GOtt. 5. Mos. 30, 6. Joh. [5, 44.]