Dat 1. Kapitel.
1. Paulus, en Apostel vun JEsus Christus, dörch GOtt Sin Willen, un Broder Timotheus, 2. Cor. [1, 1.]
2. An de Hilligen to Kolossa, un de glövigen Bröder in Christus. Gnad wes’ mit ju, un Freden vun GOtt, unsen Vader, un den HErrn JEsus Christus! Röm. [1, 7.]
3. Wi dankt GOtt un unsen HErrn JEsus Christus Sin Vader un bedt all Tied för ju,
4. Nadem wi hört hebbt vun ju Glov an Christus JEsus un vun de Leev to all de Hilligen; Eph. [1, 15.]
5. Wegen de Hoffnung, de ju bileggt is in den Himmel, vun weke ji hört hebbt dörch dat Wort vun de Wahrheit in dat Evangelium, 1. Pet. [1, 3.] [4.] 2. Cor. [6, 7.]
6. Dat na ju hen kamen is, as ok in alle Welt, un is fruchtbar, as ok in ju, vun den Dag an, wa ji dat hört un GOtt Sin Gnad in de Wahrheit erkennt hebbt.
7. As ji denn lehrt hebbt vun Epaphras, unsen leeven Mitknecht, de en truen Deener vun Christus för ju is, Kap. [4, 12.]
8. De uns ok hett weten laten ju Leev in den GEist.
9. Darum, vun den Dag an, as wi dat hört hebbt, hört wi nich up, för ju to beden un to bitten, dat ji erfüllt ward mit Erkenntnis vun Sin Willen, in allerhand geistlich Klokheit un Verstand; Eph. [1, 15.] [16.]
10. Dat ji würdig wandeln doht, den HErrn to gefalln un fruchtbar sünd in alle gude Warke,
11. Un wassen doht in de Erkenntnis vun GOtt un stark makt ward mit alle Kraft, na Sin herrliche Macht in alle Geduld un Langmoth mit Freuden; 1. Cor. [1, 5.]
12. Un Dank seggt den Vader, de uns düchtig makt hett för dat Arvdeel vun de Hilligen in’t Licht; 2. Cor. [3, 6.] Apost. [26, 18.]
13. Weke uns rett hett vun de Obrigkeit vun de Düsternis, un uns in Sin leeven Söhn Sin Riek versett hett. Kap. [2, 15.]
14. An weken wi hebbt de Erlösung dörch Sin Blot, ik meen de Vergevung vun de Sünden. Eph. [1, 7.]
15. Weke den unsichtbaren GOtt Sin Ebenbild is, de Erstgeborne vör alle Kreatur. Ebr. [1, 3.]
16. Denn in Em is Allns schapen, wat in den Himmel un up de Eer is, beides, de Thron un Herrschaften, un Fürstendömer, un Obrigkeiten, Allns dat is in Em un to Em schapen. Joh. [1, 3.] [10.]
17. Un He weer vör Allns un Allns besteiht in Em. Spr. 8, 25-27.
18. Un He is dat Haupt vun den Lief, ik meen de Gemeen, weke is de Anfang un de Erstgeborne vun de Doden, up dat He in alle Ding de Vörtritt hebben deiht. Apost. [26, 23.] Röm. [8, 29.] 1. Cor. [15, 20.] Offenb. [1, 5.]
19. Denn den Vader Sin Wolgefalln weer, dat in Em de ganze Füll wahnen schull, Kap. [2, 9.] Joh. [1, 16.] [3, 34.]
20. Un Allns dörch Em versöhnt war to Em sülvst, dat mag up de Eer oder in den Himmel wesen, dardörch, dat He Freden mak dörch dat Blot an Sin Krüz dörch Sik sülvst. Röm. [5, 10.] 2. Cor. [5, 19.] 1. Joh. [2, 2.] [4, 10.]
21. Un ji, de ji eenstmals Fremde un Fiende weert dörch de Vernunft in böse Warke. Eph. [2, 12.] [4, 18.]
22. Nu awer hett He ju versöhnt mit den Lief vun Sin Fleesch, dörch den Dod, up dat He ju darstell hillig un so, dat Nüms wat an ju uttosetten hett, oder ju verklagen kann vör Em sülvst;
23. Wenn anners ji blievt in de Glov gründt un fast un nich aftobringen vun de Hoffnung up dat Evangelium, dat ji hört hebbt, dat predigt is vör alle Kreatur, de unner den Himmel is un den sin Deener ik, Paulus, warn bün. 1. Cor. [15, 58.] Mark. [16, 15.]
24. Nu freu ik mi in min Lieden, dat ik för ju utstah un mak vull an min Fleesch, wat noch fehlt an Bedröfnis in Christus för Sin Lief, de de Gemeen is. 2. Cor. [7, 4.] Eph. [3, 13.]
25. Darvun ik en Deener warn bün na dat göttliche Predigtamt, dat mi geven is mank ju, dat ik dat Wort vun GOtt rieklich predigen schall; Eph. [3, 2.]
26. Ik meen dat Geheemnis, dat verborgen west is vun de Welt her, un vun de Tieden her, nu awer apenbart is vör Sine Hilligen,
27. Weke GOtt hett kund dohn wullt, wat dar is för en herrlich Riekdom vun düt Geheemnis mank de Heiden, dat is Christus in ju, de de Hoffnung vun de Herrlichkeit is; 1. Tim. [1, 1.]
28. Denn wi verkündigt un vermahnt alle Minschen, un lehrt alle Minschen, mit all Klokheit, up dat wi darstellt en jeden Minschen vullkamen in Christus JEsus; Joh. [1, 7.] Eph. [5, 27.]
29. Woran ik ok arbeiden un ringen doh na de Wirkung vun den, de kräftig in mi wirken deiht. 2. Tim. [4, 7.]