Dat 2. Kapitel.
1. Ik lat ju awer weten, wat för en Kampf ik hef um ju, um de to Laodicea, un All, de min Person in’t Fleesch nich sehn hebbt; Phil. [1, 30.]
2. Up dat ehr Harten vermahnt un tosamen fat ward in de Leev to all Riekdom vun den gewissen Verstand, to erkennen dat Geheemnis vun GOtt un den Vader un Christus, Joh. [17, 3.]
3. In weken verborgen liggen alle Riekdömer vun Klokheit un Erkenntnis. Jes. 11, 2. 1. Cor. [1, 24.]
4. Ik segg awer darvun, dat ju Nüms mit vernünftig Reden bedregen deiht. Röm. [16, 18.]
5. Denn wenn ik ok na dat Fleesch nich dar bün, so bün ik doch in den GEist bi ju, freu mi un seh ju Ordnung un ju faste Glov an Christus. 1. Cor. [5, 3.] [14, 40.]
6. So as ji nu den HErrn Christus JEsus annahmen hebbt, so wandelt in Em;
7. Un wuttelt un but ju in Em, un west fast in de Glov, as ju lehrt is, un west in densülvigen rieklich dankbar. Eph. [3, 17.] [2, 22.] Jud. 20. Kol. [3, 15.] 1. Thess. [5, 18.]
8. Seht to, dat Nüms ju beroven deiht dörch de Weltwiesheit un nichtsnutzige Bedregeri na de Minschen ehr Lehr, un na de Welt ehr Satzungen, un nich na Christus.
9. Denn in Em wahnt de ganze Öwerflot vun de Gottheit handgrieplich.
10. Un ji sünd vullkamen in Em, weke is dat Haupt vun all Fürstendömer un Obrigkeit; Joh. [1, 16.] Eph. [1, 21.]
11. In weken ji ok besneden sünd, mit de Besniedung ahn Hann, dörch Afleggung vun den sündlichen Lief in dat Fleesch, nämlich mit de Besniedung vun Christus. 5. Mos. 10, 16. 30, 6. Röm. [2, 29.]
12. Dardörch, dat ji mit Em begraven sünd dörch de Döp; in den ji ok uperstahn sünd dörch de Glov, de GOtt wirken deiht, weke Em upweckt hett vun de Doden; Röm. [6, 4.] [3, 1.]
13. Un hett ju ok mit Em lebendig makt as ji dod weert in de Sünden un in de Vörhut vun dat Fleesch un hett uns all unse Sünden erlaten, Eph. [2, 1.] [5.] Luk. [7, 42.]
14. Un utlöscht de Handschrift, de schreven weer gegen uns, de dörch Satzungen keem un uns entgegen weer, un hett se ut de Mitt dahn un an dat Krüz sla’n. Eph. [2, 15.]
15. Un hett uttrocken de Fürstendömer un de Gewaltigen un se öffentlich to Schau stellt un en Triumph ut se makt dörch sik sülvst. Kap. [1, 13.]
16. So lat nu Nüms ju Geweten maken wegen Spies’ oder Gedränk, oder wegen bestimmte Fierdag’, oder Niemaand, oder Sabbath, Röm. [14, 2.] [3.]
17. Wat de Schatten vun dat is, wat tokünftig weer, awer dat Wesen sülvst is in Christus. Ebr. [8, 5.]
18. Lat Nüms ju dat Maal verrücken, de na egen Wahl in Demoth un Geistlichkeit vun de Engeln wandelt, vun de he niemals een sehn hett un is ahn Grund upblasen in sin fleeschlichen Sinn; Matth. [24, 4.] [24.] v. [23.]
19. Un hollt sik nich an dat Haupt, ut den de ganz Lief dörch Lidmaten un Sehnen utrüst un verbunnen is, un so wast, um grot to wesen in GOtt. Eph. [4, 15.] [16.]
20. Wenn ji nu afstorven sünd mit Christus vun de Welt ehr Satzungen, warum lat ji ju denn fangen mit Satzungen, as wenn ji noch in de Welt leven doht?
21. De dar seggt: Du schast dat nich angriepen, du schast dat nich pröven, du schast dat nich anröhrn,
22. Wat doch Allns unner de Hand vertehrt ward un Minschengebot un Lehr is. Jes. 29, 13. Matth. [15, 9.]
23. Weke hebbt en Anschien vun Klokheit dörch sülvstwählte Geistlichkeit un Demoth, un dardörch, dat se den Lief nich schont un dat Fleesch nich sin Ehr doht to dat, wat dat brukt. 1. Tim. [4, 3.]