Dat 1. Kapitel.
1. Nadem vör Tieden GOtt mennigmal un up mancherlie Wies’ redt hett to de Vaders dörch de Propheten:
2. Hett He toletzt in düsse Dag’ to uns spraken dörch den Söhn, den He sett hett to en Arv öwer Allns, dörch den He ok de Welt makt hett. Ps. [2, 8.] Matth. [21, 38.] Joh. [1, 10.]
3. Wek, wiel He is de Glanz vun Sin Herrlichkeit un dat Ebenbild vun Sin Wesen un drigt alle Ding mit Sin kräftiges Wort un hett uns rein makt vun unse Sünden dörch Sik Sülvst, hett He Sik sett to de rechte Hand vun de Majestät in de Högde; Weish. 7, 26. 2. Cor. [4, 4.] Kol. [1, 15.] Ebr. [9, 14.] [26.]
4. Un is so veel beter warn as de Engel un hett en so gar veel högern Nam vör se arvt.
5. Denn to weken Engel hett He jemals seggt: Du büst min Söhn, hüt hef ik di tügt? Un ok noch: Ik warr sin Vader wesen un He ward min Söhn wesen. Ps. [2, 7.] 2. Sam. 7, 14.
6. Un awermal, as He inföhrt den Eerstgebaren in de Welt, sprickt He: Un alle GOttes Engel schüllt em anbeden! Röm. [8, 29.] Ps. [97, 7.]
7. Vun de Engel sprickt He twar: He makt Sine Engel to Geister un Sine Deeners to Füerflammen. Ps. [104, 4.]
8. Awer vun den Söhn: GOtt, Din Stohl blift vun Ewigkeit to Ewigkeit. Dat Scepter vun Din Riek is en richtig Scepter: Ps. [45, 7.]
9. Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Helpers. Ps. [45, 8.]
10. Un »Du, HErr, hest vun Anfang de Eer gründt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. Ps. [8, 4.] [102, 26.]
11. Desülvigen ward vergahn, Du awer warrst blieven, un se ward all old warrn, as en Kleed,
12. Un as en Mantel warrst Du se uprullen un se ward sik verwandeln; Du awer büst desülvige un Din Jahrn ward nich uphörn.« Jes. 34, 4. 51, 6.
13. To weken Engel awer hett He jemals seggt: Sett di to min rechte Hand, bet ik din Fiende to din Föt ehr Fotbank leggen doh? Matth. [22, 44.]
14. Sünd se nich alltosam deenstbare Geister, weke utschickt sünd to deenen de, de arven schüllt de Seligkeit? Ps. [34, 8.] [91, 11.]