Dat 2. Kapitel.
1. Darum schüllt wi desto mehr passen up dat Wort, dat wi nich darhen fahrt. Spr. 3, 21.
2. Denn wenn dat Wort fast makt is, dat de Engeln redt hebbt un jede Öwertredung un Ungehorsam hett sin rechten Lohn kregen: Apost. [7, 53.] Gal. [3, 19.]
3. Woans wüllt wi darvun kamen, wenn wi so en Seligkeit för Nicks achten doht? weke, nadem se uns toeerst predigt warn is dörch den HErrn, up uns kamen is dörch de, weke dat hört hebbt; Kap. [10, 29.] [12, 25.]
4. Un GOtt hett ehr Tügnis geven mit Teken, Wunner, un allerhand Kräft un mit Utdelung vun den hilligen GEist na Sin Willen. Mark. [16, 20.] Apost. [2, 4.] 1. Cor. [12, 11.]
5. Denn He hett nich de Engel öwer de tokünftige Welt sett, vun de wi reden doht. 2. Pet. [3, 13.]
6. Dat betügt awer Een an en annern Ort un sprickt: Wat is de Minsch, dat Du an em denken deihst un dat Minschenkind, dat Du up em achten deihst? Ps. [8, 5.]
7. Du hest em en korte Tied lütter makt as de Engeln: mit Pries un Ehr hest Du em krönt un hest em sett öwer Din Hann ehr Wark; Matth. [28, 18.] Eph. [1, 22.]
8. Allns hest Du unner sin Föt dahn. Darin, dat He sik Allns hett unnerdahn makt, hett He Nicks laten, dat Em nich unnerdahn is; nu awer seht wi noch nich, dat Em Allns unnerdahn is. Matth. [11, 27.]
9. Den awer, de en korte Tied lütter as de Engel weer, seht wi, dat He JEsus is, dörch dat Utstahn vun den Dod krönt mit Pries un Ehr, up dat He vun GOtt Sin Gnad för Alle den Dod smecken dä. Phil. [2, 8.] [9.] 2. Cor. [5, 14.] 1. Joh. [2, 2.]
10. Denn dat keem den to, wegen den all Ding sünd un dörch den all Ding sünd, de veel Kinner na de Herrlichkeit hen föhrt hett, dat He den Hertog vun ehr Seelen dörch Lieden vullkamen maken dä. Joh. [1, 3.]
11. Wiel se All vun Een kamen, beide, de hilligen deiht un de hilligt ward. Darum schamt He Sik ok nich, se Bröder to heeten, Mark. [3, 34.] [35.]
12. Un sprickt: »Ik will verkündigen Din Nam an min Bröder un midden in de Gemeen Din Lof singen.« Ps. [22, 23.] Joh. [20, 17.]
13. Un awermals: »Ik will min Vertruen up Em setten; un awermal: Süh dar, ik un de Kinner, de GOtt mi geven hett.« Ps. [18, 3.] Jes. 8, 18.
14. So as nu de Kinner Fleesch un Blod hebbt, hett He dat ok annahmen, up dat He dörch den Dod de Macht nehm vun den, de den Dod Sin Gewalt harr, dat is, vun den Düvel, 2. Tim. [1, 10.]
15. Un erlösen dä, de, de dörch Furcht vör den Dod ehr ganze Leven lang Knecht wesen mussen. Luk. [1, 74.]
16. Denn He nimmt nirgends de Engel an Sik, sonnern Abraham Sin Samen nimmt He an Sik.
17. Darum muß He in all Ding Sin Bröder gliek warrn, up dat He barmhartig war un en true Hoheprester vör GOtt, to versöhnen dat Volk sin Sünd. Kap. [4, 15.]
18. Denn worin He wat utstahn hett un versöcht is, kann He de helpen, de versöcht ward.