Dat 3. Kapitel.
1. Darum, ji hillige Bröder, de ji mit beropen sünd dörch den himmlischen Berop, nehmt den Apostel un Hohenprester den wi bekennen doht, Christus JEsus, in Ogenschien, Kap. [4, 14.]
2. De tru is den, de em makt hett, as ok Moses in sin ganzes Hus. 4. Mos. 12, 7.
3. Düsse awer is grötter Ehr werth, so as de grötter Ehr an dat Hus hett, de dat but, as dat Hus sülvst.
4. Denn jedes Hus ward vun Jemand but, de awer Allns buen deiht, dat is GOtt. 2. Cor. [5, 5.] 17, 18.
5. Un Moses twar weer tru in sin ganze Hus, as en Knecht, to en Tügnis vun dat, wat seggt warrn schull;
6. Christus awer as en Söhn öwer dat Hus; wek Hus wi sünd, wenn wi blot dat Vertruen un de Hoffnung de unse Ehr is, fast beholn doht.
7. Darum, as de hillige GEist sprickt: »Hüt, wenn ji Sin Stimm hörn ward,
8. So verstockt ju Hart nich, as geschehn dä in de Verbitterung, an den Dag vun de Versökung, in de Wüstenie;
9. As Mi ju Vaders versöken dän, se versöchten Mi un seegen Min Wark veertig Jahr lang; 2. Mos. 17, 7.
10. Darum war Ik tornig öwer dat Geslecht un sprok: In Een fort verbiestert se mit dat Hart, awer se wussen Min Weg nich;
11. Dat Ik ok swören dä in Min Torn, se schulln to Min Ruh nich kamen.« 4. Mos. 14, 23. 28. 35.
12. Nehmt ju in Acht, leeve Bröder, dat nich Jemand mank ju en arge, unglövige Hart hett, dat vun den lebendigen GOtt afgahn deiht,
13. Sonnern vermahnt ju sülvst all Dag’, so lang dat noch Dag is, dat nich Jemand mank ju verstockt ward dörch de Sünd ehr Bedrug. Matth. [18, 15.] 1. Thess. [5, 11.] [14.]
14. Denn wi hebbt Deel an Christus kregen, wenn wi dat, wat wi anfungen, bet an dat End beholn doht; Kap. [6, 11.]
15. So lang as seggt ward: Hüt, wenn ji Min Stimm hörn ward, so verstockt ju Hart nich, as in de Verbitterung gescheeg. Kap. [4, 7.] Ps. [95, 7-9.]
16. Denn wek, as se Em hörn dän, weckten Sin Torn, awer nich All, de vun Egypten utgahn dän dörch Moses.
17. Öwer wek weer He veertig Jahr lang bös? Weer dat nich öwer de, de sündigen dän un de ehr Liever in de Wüstenie fulln? 4. Mos. 14, 36. 1. Cor. [10, 10.]
18. Weke swor He awer, dat se nich to Sin Ruh kamen schulln, wenn nich de Unglövigen?
19. Un wi seht, dat se nich rin kamen kunnen wegen de Unglov.