Dat 4. Kapitel.
1. So lat uns nu bang wesen, up dat wi de Tosag’, to sin Ruh kamen, nich versümt un Keen vun uns torügg blift.
2. Denn uns is dat ok verkündigt, ebenso as de Annern, awer dat Wort vun de Predigt hulp de Nicks, de nich gloven dän, wat se hörten.
3. Denn wi, de wi gloven doht, gaht in de Ruh, as He sprickt: Dat Ik swören dä in Min Torn, se schüllt nich to Min Ruh her kamen. Un twar as de Wark vun de Welt ehr Anbeginn makt weern, Kap. [3, 11.] Ps. [95, 11.]
4. Sprok He an en Stell vun den söbenden Dag also: Un GOtt ruh an den söbenden Dag vun all Sin Wark. 1. Mos. 2, 2.
5. Un hier an düsse Stell awermals: Se schüllt nich kamen to Min Ruh.
6. Wiel dat nu awer noch so is, dat wek na desülvige kamen schüllt, un de, de dat toeerst verkündigt is, sünd nich darto kamen, wegen ehr Unglov;
7. Bestimm He awermal en Dag na all de Tied un sä dörch David sin Mund: Hüt, as seggt is, wenn ji Sin Stimm hörn ward, so verstockt ju Harten nich. Kap. [3, 7.] Ps. [95, 7-9.]
8. Denn harr Josua se to Ruh brocht, so war He naher nich vun en annern Dag seggt hebben. 5. Mos. 31, 7.
9. Darum is dar noch en Ruh vörhanden för GOtt Sin Volk.
10. Denn wokeen to Sin Ruh kamen is, de ruht ok vun sin Wark, gliek as GOtt vun Sin. Offenb. [14, 13.]
11. So lat uns nu tomaken, rintokamen na düsse Ruh, up dat nich Jemand falln deiht in datsülvige Bispill vun Unglov.
12. Denn GOtt Sin Wort is lebendig un kräftig un scharper as en tweesniedig Swerdt un dringt dörch, bet dat Seel un Geist, Mark un Knaken scheeden deiht, un is en Richter vun dat Hart sin Gedanken un Sinnen. Pred. 12, 11. Jer. 23, 29.
13. Un keen Kreatur is unsichtbar vör Em, Allns is blot un updeckt vör Sin Ogen, vun den reden wi. Sir. 15, 19. 23, 28.
14. Wiel wi nu en groten Hoheprester hebbt, JEsus, GOtt Sin Söhn, de gen Himmel fahrt is, so lat uns holn an dat Bekenntnis. Kap. [3, 1.] [6, 20.] [7, 26.] [8, 1.] [9, 11.]
15. Denn wi hebbt nich en Hohenprester, de nich kunn Mitleed hebben mit unse Swakheet, sonnern de versöcht is allerwärts, gliek as wi, doch ahn Sünd. Kap. [2, 17.]
16. Darum lat uns rantreden mit Friemödigkeit an den Gnadenstohl, up dat wi Barmhartigkeit kriegen un Gnad finnen up de Tied, wenn Hülp uns noth dohn ward. 1. Joh. [3, 21.] Röm. [3, 25.]