Dat 5. Kapitel.
1. Denn jede Hoheprester, de mank de Minschen utnahmen ward, de ward sett för de Minschen in de Saken, de bi GOtt to dohn sünd, up dat he Gaven un Opfer för de Sünden opfern deiht. Kap. [2, 17.]
2. De mit lieden kann för de, de vun Nicks weet un verbiestern doht, wiel he sülvst mit Swachheet umgeven is.
3. Darum mutt he ebenso as för dat Volk, ok för sik sülvst opfern för de Sünden,
4. Un Nüms nimmt sik sülvst de Ehr; as blot de ok vun GOtt beropen is, gliekerwies as Aaron.
5. So hett Sik Christus nich Sülvst de Ehr geven, dat He Hoheprester is warn, sonnern de to Em seggt hett: Du büst Min Söhn, hüt hef Ik di tügt. Ps. [2, 7.] Apost. [13, 33.] Ebr. [1, 5.]
6. As He an en anner Stell sprickt: Du büst en Prester in Ewigkeit na Melchisedek sin Art. Kap. [6, 20.] [7, 17.] Ps. [110, 4.]
7. Un He hett in de Dag’ vun Sin Fleesch Gebet un Flehn mit stark Geschrie un Thranen opfert to den, de Em vun de Dod afhelpen kunn, un is ok erhört, darum dat He GOtt in Ehren heel.
8. Un obgliek He GOttes Söhn weer, hett He doch daran, dat He Veel utstunn, Gehorsam lehrt. Phil. [2, 8.]
9. Un nadem He vullkamen is, is He för All, de Em gehorsam sünd, en Orsak to de ewig Seligkeit warn;
10. Nennt vun GOtt en Hoheprester na Melchisedek sin Art.
11. Daröver leet sik veel seggen, awer dat is swar, wiel ji so unverständig sünd. Joh. [16, 12.]
12. Un de ji all längst schullt Meisters wesen, ju mutt man de eersten Bokstaven vun dat göttliche Wort lehrn un mutt ju Melk geven un keen stark Spies. 1. Cor. [3, 1-3.]
13. Denn wokeen man noch Melk geven mutt, de is unerfahrn in dat Wort vun de Gerechtigkeit, denn he is en lütt Kind. Eph. [4, 14.]
14. De Vullkamen awer deent starke Spies, de dörch de Gewohnheit hebbt övte Sinn, dat Gude un Böse to unnerscheeden.