Dat 6. Kapitel.
1. Darum wüllt wi de Lehr vun den Anfang in dat christliche Leven nu fahrn laten un na dat Vullkamne trachten un nich wedder Grund leggen öwer de Buß vun de doden Warke, un vun de Glov an GOtt,
2. Vun de Döp, vun de Lehr, vun dat Handupleggen, vun de Doden ehr Uperstahung un vun dat ewige Gericht.
3. Un dat wüllt wi dohn, wenn GOtt dat tolaten deiht. Apost. [18, 21.]
4. Denn dat is unmöglich, dat de, de eenmal hell makt sünd un de himmlische Gav smeckt hebbt un an den hilligen GEist Deel kregen hebbt, Kap. [10, 26.]
5. Un smeckt hebbt GOtt Sin gude Wort un de tokünftige Welt ehr Kraft,
6. Wenn de affallt un wedder för sik sülvst GOtt Sin Söhn krüzigen un ton Narren hebbt, dat de to Buß schull wedder verniet warrn. Kap. [10, 29.]
7. Denn de Eer, de den Regen drinken deiht, de oft öwer se kummt, un nützlich Krut hervörbringt för de, de se anbut, krigt Segen vun GOtt.
8. Wek awer Dorn un Disteln dregen deiht, de dögt Nicks un is dicht vör den Fluch, un man verbrennt se toletzt. Jes. 5, 6.
9. Wi trut ju awer wat Beter to, mine Leevsten; un dat de Seligkeit neeger is, wenn wi ok so spreken doht.
10. Denn GOtt is nich ungerecht, dat He ju Wark un ju Leevsarbeit vergeten schull, de ji bewiest hebbt an Sin Nam as ji de Hilligen deenen doht as ji dat noch doht. Mal. 3, 14. 16. Matth. [10, 42.]
11. Wi wünscht awer, dat Jedereen vun ju densülven Iwer bewiest, de Hoffnung fast to holn bet an dat End, Kap. [3, 14.] Phil. [1, 6.]
12. Dat ji nich ful ward, sonnern Nafolgers vun de, de dörch de Glov un de Geduld de Tosag’ arvt.
13. Denn as GOtt Abraham toseggen dä, un He bi keen Gröttern swören kunn, swor He bi Sik Sülvst, 1. Mos. 22, 16.
14. Un sprok: Wahrlich, Ik will di segen un di vermehrn.
15. Un so kreeg he de Tosag’, wiel he Geduld harr.
16. De Minschen swört wol bi en Gröttern, as se sünd un de Eed makt en End up alle Striederien, wiel he dat Wort fast makt. 2. Mos. 22, 11.
17. Awer wiel GOtt de Arven vun de Tosag’ öwer allen Twiefel bewiesen wull, dat Sin Rath fast stahn deiht, hett He en Eed darto dahn, 1. Mos. 22, 16.
18. Up dat wi dörch twee Stück, de fast staht (denn dat is unmöglich, dat GOtt leegen schull) en starken Trost hebbt, wo wi Toflucht hebbt un an de anbaden Hoffnung fast holt; Tit. [1, 2.]
19. Weke wi hebbt as en sekern un fasten Anker för unse Seel, de ok ringeiht na dat Binnerste achter den Vörhang.
20. Wokeen as en Vörlöper för uns ingahn is, JEsus, en Hoheprester in Ewigkeit, na Melchisedek sin Art. Kap. [4, 14.]