Dat 7. Kapitel.
1. Düsse Melchisedek weer en König to Salem, GOtt den Allerhöchsten Sin Prester, de Abraham in de Möt gung, as he vun de Slacht mit de Könige na Hus keem un em segen dä; 1. Mos. 14, 18.
2. Den ok Abraham den Teinten geven dä vun all sin Göder. Sin Nam bedüht toeerst König vun de Gerechtigkeit, darna is he ok en König to Salem, dat heet en Fredenskönig;
3. Ahn Vader, ahn Moder, ahn Geslecht, un sin Dag’ hebbt keen Anfang un sin Leven hett keen End; he is awer en Vörbild vun GOtt Sin Söhn un blift Prester in Ewigkeit.
4. Seht nu awer, wa grot de wesen mutt, den ok Abraham, de Patriarch, den Teinten geven deiht vun dat, wat he erovert hett. 1. Mos. 14, 20.
5. Twar hebbt de Kinner vun Levi, as se dat Presterdom kregen, en Gebot, den Teinten vun dat Volk, dat heet, vun ehr Bröder to nehmen, na dat Gesetz, obgliek se ok ut Abraham sin Lenden kamen sünd. 5. Mos. 14, 28. 29.
6. Awer de, den sin Geslecht nich nennt ward mank se, de nehm den Teinten vun Abraham, un segen den, de de Tosag’ harr. 1. Mos. 14, 19. 20.
7. Nu is dat ahn all Wedderspreken so, dat de Geringe vun den Betern segent ward.
8. Un hier nehmt den Teinten Minschen, weke henstarvt, awer dar Een, vun den betügt ward, dat he leven deiht.
9. Un so to seggen, Levi sülvst, de den Teinten nimmt, hett dörch Abraham de Teinte geven.
10. Denn he weer ja noch in den Vader sin Lenden, as Melchisedek em in de Möt gung. 1. Mos. 14, 18.
11. Wenn nu de Vullkamenheit in dat levitische Presterdom weer, denn unner datsülvige hett dat Volk dat Gesetz kregen, wat brukt wi denn to seggen, dat en anner Prester kamen schall na Melchisedek sin Art un nich na Aaron sin Art? v. [18.] [19.] Gal. [2, 21.]
12. Denn wo dat Presterdom ännert ward, denn mutt ok dat Gesetz ännert warrn.
13. Denn de, vun den all düt seggt is, de is ut en anner Geslecht, ut weke nümmer Keen de Altar besorgt hett.
14. Denn apenbar is jo, dat vun Juda unse HErr utgahn is, to weke Geslecht Moses Nicks redt hett vun dat Presterdom. 1. Mos. 49, 10. Jes. 11, 1.
15. Un dat is noch klarer, wenn en anner Prester na Melchisedek sin Art upkamen deiht,
16. De nich na dat Gesetz vun dat fleeschliche Gebot makt, sonnern na de Kraft vun dat unendliche Leven.
17. Denn he betügt: Du büst en Prester ewiglich na Melchisedek sin Art. Kap. [5, 6.]
18. Denn darmit ward dat vörige Gesetz uphaven, darum, wiel dat to swach un Nicks nütz weer.
19. Denn dat Gesetz kunn Nicks vullkamen maken, un en beter Hoffnung ward inföhrt, dörch de wi to GOtt henkamt;
20. Un darto, wat Veel is, nich ahn Eed. Denn jene sünd ahn Eed Presters warn;
21. Düsse awer mit den Eed dörch den, de to Em sprickt: De HErr hett swarn un dat ward Em nich gerüen: Du büst en Prester ewiglich na Melchisedek sin Art. Ps. [110, 4.]
22. So is denn JEsus de Vollstrecker vun en veel beter Testament warn. Kap. [8, 6.] [12, 24.]
23. Un vun de Annern sünd veele, de Presters warn sünd, darum, wiel de Dod se nich blieven leet;
24. Düsse awer darum, dat He ewig blieven deiht, hett He en unvergänglich Presterdom.
25. Darum kann He ok selig maken ümmerto de dörch Em to GOtt kamen doht un levt ümmerto un bedt för se. Joh. [14, 6.] 1. Joh. [2, 1.]
26. Denn son Hohenprester mussen wi hebben, de dar weer hillig, unschuldig, rein, vun de Sünners afsonnert, un höger as de Himmel is;
27. De nich däglich nödig harr, as de annern Hohenpresters, toeerst för egen Sünd Opfer to dohn, darna för dat Volk sin Sünd, denn dat hett He eenmal dahn, as He Sik Sülvst opfern dä. 3. Mos. 16, 3. 6.
28. Denn dat Gesetz makt Minschen to Hohepresters, de Swachheit hebbt, düt Eedeswort awer, dat na dat Gesetz seggt is, sett den Söhn, de ewig vullkamen is. Kap. [5, 1.] [2.]