Dat 8. Kapitel.
1. Düt is nu dat Hauptstück wovun wi reden doht: Wi hebbt son Hohenprester, de dar sitt to de rechte Hand, up den Stohl vun de Majestät in den Himmel, Kap. [4, 14.]
2. Un is en Pleger vun de hilligen Göder un vun de wahrhaftige Hütt, de GOtt upricht hett, un keen Minsch.
3. Denn en jede Hoheprester ward insett to opfern Gaven un Opfer. Darum mutt ok düsse wat hebben, dat He opfern kann. Kap. [5, 1.] Eph. [5, 2.]
4. Wenn He nu up de Eer weer, weer He nich Prester, wiel dar Presters sünd, de na dat Gesetz de Gaven opfern doht,
5. Weke deent as Vörbild un as Schatten vun de himmlischen Göder, as de göttliche Antwort to Moses sprok, as he de Hütt fardig maken schull: Süh to, sä He, dat du Allns maken deihst na dat Bild, dat di up den Barg wiest is. Kol. [2, 17.] 2. Mos. 25, 40. Apost. [7, 44.]
6. Nu awer hett He en beter Amt kregen, wiel He de Middelsmann vun en beter Testament is, dat ok up betere Tosag’ stahn deiht. Kap. [7, 22.] [12, 24.] 2. Cor. [3, 6.]
7. Denn wenn dat anner, dat eerste, ahn Tadel west weer, weer dat nich nödig west, na en annern to söken.
8. Denn He tadelt se un sprickt: Süh, de Dag’ kamt, sprickt de HErr, dat Ik mit dat Hus Israel un mit dat Hus Juda en nie Testament maken will, Kap. [10, 16.] Jer. 31, 31.
9. Nich na dat Testament, dat ik makt hef mit ehr Vaders den Dag, as ik ehr Hand faten dä, se ut Egyptenland to föhrn. Denn se sünd nich bleven in min Testament, darum hef Ik se ok nich achten wullt, sprickt de HErr. 2. Mos. 19, 5.
10. Denn dat is dat Testament, dat Ik maken will mit dat Hus Israel na düsse Dag, sprickt de HErr: Ik will Min Gesetz geven in ehr Sinn, un in ehr Hart will Ik dat schrieven, un will ehr GOtt wesen un se schüllt min Volk wesen. Spr. 3, 3. Jes. 54, 13.
11. Un schall nich Jemand sin Neegsten lehrn, noch Jemand sin Broder, un seggen: Du must den HErrn kennen. Denn se schüllt mi All kennen, vun den Lüttsten an bet to den Grötsten.
12. Denn Ik will gnädig wesen mit ehr Undögd un ehr Sünd, un an ehr Ungerechtigkeit will Ik nich mehr denken. Jer. 31, 34.
13. Wiel He dat seggen deiht: »En nie,« makt He dat eerste old. Wat awer old un öwerjährig is, dat is dicht bi sin End.