Dat 9. Kapitel.
1. Dat eerste harr twar ok sin Recht up Gottesdeenst un utwennige Hilligkeit.
2. Denn dar weer upricht dat Vörrerdeel vun de Hütt, darin weer de Lüchter un de Disch, un de Schubrod, un düt heet dat Hillige. 2. Mos. 25, 23. 31.
3. Achter den annern Vörhang awer weer de Hütt, de dar heet dat Allerhilligst. 2. Mos. 26, 33.
4. De harr dat golden Rokfatt un de Lad vun dat Testament, allerwärts mit Gold öwertrocken, in weke weer de golden Krog mit dat Himmelsbrod, un Aaron sin Staf, de grön utsla’n weer un de Tafels vun dat Testament.
5. Baben öwer weern de Cherubims vun de Herrlichkeit, de den Gnadenstohl beschatten doht; vun weke nu Nicks besonners to seggen is. 2. Mos. 25, 18. 26, 34.
6. So weer dat nu Allns inricht, de Presters gungen ümmer in de vörste Hütt un besorgten den Gottesdeenst. 4. Mos. 18, 3.
7. In de anner awer gung man een Mal int Jahr blot de Hoheprester rin, nich ahn Blod, dat he opfern dä för sin egen un dat Volk sin Öwertredungen. 2. Mos. 30, 10. 3. Mos. 16, 2.
8. Darmit hett de hillige GEist andüdt, dat noch nich apenbart weer de Weg na de Hilligkeit hen, so lang as de eerst Hütt stahn dä, Kap. [10, 19.]
9. Weke to desülvige Tied en Vörbild wesen muß, in weke Gaven un Opfer opfert ward un kunnen nich vullkamen maken na dat Geweten den, de den Gottesdeenst besorgen deiht.
10. Blot mit Spies un Gedränke un allerhand Döpen, un utwennige Hilligkeit, de bet up de Tied vun de Beterung upleggt sünd. 3. Mos. 11, 2. 5. Mos. 14, 3.
11. Christus awer is kamen, up dat He en Hoheprester vun de tokünftigen Göder wes’, dörch en grötter un vullkamner Hütt, de nich mit de Hand makt is, dat heet, de nich up son Art but is; Kap. [3, 1.] [4, 14.] [6, 20.] [7, 27.]
12. Ok nich dörch dat Blod vun Böck oder Kalver, sonnern He is dörch Sin egen Blod Een Mal in dat Hillige ingahn un hett en ewige Erlösung to weg’ brocht. Apost. [20, 28.]
13. Denn wenn dat Blod vun Ossen un Böck, un de Asch vun de Koh sprengt, de Unreinen hilligt to den Lief sin Reinheit; 3. Mos. 16, 14. 4. Mos. 19, 9. 12. 17. 18.
14. Wa veel mehr ward Christus Sin Blod, de Sik Sülvst untadelich dörch den hilligen GEist GOtt opfert hett, unse Geweten rein maken vun de doden Warke, to deenen den lebendigen GOtt! 1. Pet. [1, 19.] 1. Joh. [1, 7.] Offenb. [1, 5.]
15. Un darum is He en Middelsmann vun dat nie Testament, up dat dörch den Dod, de geschehn is to Erlösung vun de Öwertredungen, de unner dat eerste Testament geschehn weern, de, weke beropen sünd, dat toseggte ewige Arv kriegen kunn. Kap. [12, 24.] 1. Tim. [2, 5.]
16. Denn wo en Testament is, dar mutt den sin Dod intreden, de dat Testament makt hett.
17. Denn en Testament ward fast dörch den Dod, sunst hett dat noch keen Macht, wenn de noch levt, de dat makt hett. Gal. [3, 15.]
18. Darum ward ok dat eerste nich ahn Blod stift.
19. Denn as Moses utredt harr vun alle Gebote na dat Gesetz to all dat Volk, nehm he dat Blod vun Kalver un Böck mit Water un Purpurwoll un Isop un bespreng dat Bok un dat Volk, 2. Mos. 24, 5. 6.
20. Un sprok: Düt is dat Blod vun dat Testament, dat GOtt ju befahln hett. 2. Mos. 24, 8.
21. Un de Hütt un Allns, wat to den Gottesdeenst hörn dä, bespreng he gliekerwies mit Blod. 3. Mos. 8, 15. 19.
22. Un binah Allns ward mit Blod rein makt na dat Gesetz. Un ahn Blodvergeeten is keen Vergevung. 3. Mos. 17, 11. Eph. [1, 7.]
23. So mussen nu de Vörbiller vun de himmlischen Ding mit Blod rein makt warrn, awer se sülvst, de himmlischen, mussen beter Opfer hebben, as de annern weern.
24. Denn Christus is nich ingahn in dat Hillige, dat mit Hann makt is (wat en Afbild is vun dat wahre Hilligdom); sonnern in den Himmel sülvst, nu to erschienen vör GOtt Sin Angesicht för uns. 1. Joh. [2, 1.]
25. Ok nich, dat He Sik mehrmals opfern deiht, as de Hoheprester alle Jahr mit fremde Blod in dat Hillige gahn deiht. 2. Mos. 30, 10.
26. Sunst harr He oft lieden mußt vun Anfang vun de Welt her. Nu awer an dat End vun de Welt is He een Mal kamen, dörch Sin egen Opfer de Sünd uptoheven. 1. Cor. [10, 11.] Gal. [4, 4.] Ebr. [9, 12.]
27. Un so as dat för de Minschen bestimmt is, een Mal to starven, darna awer dat Gericht: 1. Mos. 3, 19.
28. So is Christus een Mal opfert, um Veele ehr Sünden weg to nehmen. Dat anner Mal awer ward He ahn Sünd erschienen för de, de up Em tövt, to de Seligkeit. Kap. [10, 12.]