Dat 10. Kapitel.
1. Denn dat Gesetz hett den Schatten vun de tokünftigen Göder, nich dat Wesen vun de Göder sülvst. Alle Jahr mutt man opfern ümmer datsülvige Opfer un kann nich de, weke opfern doht, vullkamen maken. Kol. [2, 16.] [17.] Kap. [7, 19.]
2. Sunst harr dat Opfern uphört, wenn de, de den Gottesdeenst doht, Nicks mehr vun de Sünden weten, wenn se een Mal rein makt sünd.
3. Sonnern dat is blot, dat se an ehr Sünden denken doht alle Jahr. 3. Mos. 16, 21.
4. Denn dat is unmöglich, dörch Blod vun Ossen un Böck Sünden weg to nehmen. 3. Mos. 16, 14. 18. Ps. [50, 13.]
5. Darum sprickt He, wenn He in de Welt kummt: Opfer un Spiesopfer hest Du nich wullt, den Lief awer hest Du mi bereit. Ps. [40, 7.]
6. Brandopfer un Sündopfer gefallt Di nich.
7. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok steiht vun mi schreven, dat ik dohn schall, GOtt, Din Willen.
8. As He tovör seggt harr: Opfer un Gaven, Brandopfer un Sündopfer hest Du nich wullt, noch hest du Wolgefalln daran, de doch na dat Gesetz opfert ward;
9. Do sprok he: Süh, ik kam, GOtt, Din Willen to dohn. Do hevt He dat eerste up, up dat He dat anner insett.
10. In düssen Willen sünd wi hilligt, een Mal geschehn dörch dat Opfer vun JEsus Christus Sin Lief.
11. Un jede Prester is insett, dat he alle Dag’ Gottesdeenst holn schall un oft een un datsülve Opfer bring, weke nümmer mehr de Sünden wegnehmen künnt.
12. Düsse awer, as He en Opfer för de Sünd brocht hett, dat ewig gelln deiht, sitt nu to GOtt Sin rechte Hand, Kap. [10, 14.] [7, 27.] [9, 12.] 26, 28. Ps. [110, 1.]
13. Un tövt vun nu an, bet dat Sine Fiende to den Schemel vun Sin Föt leggt ward. Kap. [2, 8.] Ps. [110, 1.]
14. Denn mit Een Opfer hett He för ewig de vullkamen makt, de hilligt ward.
15. De hillige GEist betügt uns dat awer ok. Denn nadem He fröher seggt hett:
16. »Düt is dat Testament, dat Ik mit se maken will na düsse Dag’,« sprickt de HErr: »Ik will Min Gesetz in ehr Hart geven un in ehr Sinn will Ik dat schrieven, Röm. [11, 27.] Ebr. [8, 10.]
17. Un an ehr Sünd un Ungerechtigkeit will Ik nich denken.« Jer. 31, 34.
18. Wo awer de Sünd vergeven sünd, dar is keen Opfer mehr nödig för de Sünd.
19. So hebbt wi denn nu, leeve Bröder, de Friemodigkeit ton Ingang in dat Hillige dörch JEsus Sin Blod, Joh. [14, 6.]
20. Den He uns bereitet hett ton nien un lebendigen Weg dörch den Vörhang, dat is dörch Sin Fleesch. Kap. [9, 6.]
21. Un wi hebbt en Hohenprester öwer GOtt Sin Hus:
22. So lat uns hento gahn mit en wahrhaftige Hart, in en vullkamen Glov, besprengt in unse Harten, un los vun dat böse Geweten, un den Lief wuschen mit rein Water; Kap. [4, 16.]
23. Un lat uns fastholn an dat Bekenntnis vun de Hoffnung un nich wankelmödig wesen; denn He is tru, de se toseggt hett; Kap. [4, 14.]
24. Un lat uns up enanner Acht hebben un uns enanner to Leev un to gude Warke anreizen; Joh. [13, 34.] Mark. [12, 31.]
25. Un nich unse Versammlung verlaten, as weke to dohn plegt, sonnern uns enanner vermahnen, un dat so veel mehr, je mehr ji gewahr ward, dat de Dag neeg un neeger kamen deiht. 1. Cor. [10, 11.]
26. Denn wenn wi mothwillig sündigen doht, nadem wi de Erkenntnis vun de Wahrheit kregen hebbt, hebbt wi vun dar an keen anner Opfer mehr för de Sünd; Kap. [6, 4.]
27. Sonnern en grulich Töven up dat Gericht un den Füeriever, de de Upsetzigen vertehrn ward. Zeph. 1, 18.
28. Wenn Jemand Moses sin Gesetz breken deiht, de mutt starven ahn Barmhartigkeit dörch twee oder dree Tügen. Joh. [8, 17.]
29. Wa veel mehr Straf mutt de doch verdeenen, künnt ji ju wol denken, de GOtt Sin Söhn mit Föten perren un dat Blod vun dat Testament för unrein holn deiht, dörch wat he hilligt is, un den Geist vun de Gnad schändt? Kap. [2, 3.] [12, 25.] 1. Cor. [11, 25.] [27.]
30. Denn wi kennt den, de dar seggt: »De Rach is Min Sak, Ik will vergelln,« sprickt de HErr. Un awermals: »De HErr ward Sin Volk richten.« Röm. [12, 19.]
31. Schrecklich is dat, in den lebendigen GOtt Sin Hann to falln.
32. Denkt an de vörigen Dag’, in weke ji, nadem ji hell makt sünd, en groten Kampf vull Lieden hebbt uttostahn hatt; Phil. [1, 29.] [30.]
33. To en Deel sülvst dörch Schimp un Bedröfnis to en Schauspill warn sünd; ton annern Deel Gemeenschap hatt mit de, de dat ebenso geiht.
34. Denn ji hebbt mit min Keden Mitlieden hatt un den Roof vun ju Göder mit Freuden hennahmen, wiel ji weten doht, dat ji bi ju sülvst wat Beters un wat Blievendes in den Himmel hebbt. Matth. [6, 20.]
35. Smiet ju Vertruen nich weg, denn dat hett en groten Lohn. Kap. [11, 26.]
36. Geduld awer deiht ju noth, up dat ji GOtt Sin Willen doht un de Tosag’ kriegt.
37. Denn öwer en kleene Wiel ward de kamen, de dar kamen schall un nich utblieven. Hagg. 2, 7. 1. Pet. [1, 6.]
38. De Gerechte awer ward dörch sin Glov leven. Wokeen awer wieken ward, an den ward min Seel keen Gefalln hebben. Röm. [1, 17.]
39. Wi awer sünd nich vun de, de wiekt un verdammt ward, sonnern vun de, de glovt un ehr Seel retten doht. Tob. 2, 18.