Dat 1. Kapitel.
1. Jakobus, een vun GOtt un den HErrn JEsus Christus Sin Knechts an de twölf Geslechter, de dar sünd hen un her, Freud toeerst!
2. Min leeven Bröder, holt dat för lütte Freud, wenn ji in allerhand Anfechtung falln doht, Apost. [5, 41.] Röm. [5, 3.]
3. Un lat ju seggen, dat ju Glov, wenn he rechtschaffen is, Geduld mit sik bringt. Röm. [5, 3.]
4. De Geduld awer schall beständig blieven bet an dat End, up dat ji vullkamen sünd un ganz un gar keen Mangel hebbt.
5. Wenn awer Jemand mank ju Wiesheit entbrickt, de schall GOtt beden, de rieklich jeden Een geven deiht un dat Nüms vorwitet so ward se em geven warrn. Spr. 2, 3. 4. Mark. [11, 24.]
6. He schall awer in de Glov beden un nich twiefeln, denn wokeen twiefeln deiht, de is as de See, de vun den Wind dreven un hen un her smeten ward. Mark. [11, 24.] Sir. 7, 10.
7. Son Minsch brukt nich to denken, dat he wat vun den HErrn kriegen ward.
8. En twiefelmödige Minsch is unbeständig in all sin Weg’.
9. En Broder awer, de gemeen is, schall grot spreken vun sin Högde.
10. Un de riek is, schall wichtig dohn mit sin Niedrigkeit; denn as en Blom vun Gras ward he vergahn. 1. Pet. [1, 24.]
11. De Sünn geiht up mit de Hitt, un dat Gras verdrögt, un de Blom fallt af un ehr schöne Gestalt verdrögt, so ward de Rieke in sin Hand verwelken.
12. Selig is de Mann, de de Anfechtung utholn deiht, denn nadem he bewährt is, ward he de Kron vun dat Leven kriegen, weke GOtt de toseggt hett, de Em leef hebbt. Offenb. [3, 19.] 2. Tim. [4, 8.]
13. Nüms schall seggen, wenn he versöcht ward, dat he vun GOtt versöcht ward. Denn GOtt is nich en Versöker to dat Böse, GOtt versöcht Nüms; 1. Cor. [10, 13.]
14. Awer Jedereen ward versöcht, wenn he vun sin egen Lust reizt un lockt ward.
15. Darna wenn de Lust empfungen hett, gebärt se de Sünd, de Sünd awer, wenn se vullbrocht is, gebärt se den Dod. Röm. [6, 23.]
16. Irrt ju nich, leeve Bröder,
17. All gude Gav un all vullkamen Gav kummt vun baben dal, vun dat Licht sin Vader, bi weken keen Verännerung is, noch Wessel vun Licht un Düsternis. Sir. 38, 8. Mal. 3, 6.
18. He hett uns tügt na Sin Willn dörch dat Wort vun de Wahrheit, up dat wi weern de Eerstlinge vun sin Kreaturen. Joh. [1, 13.] 1. Pet. [1, 23.]
19. Darum, leeven Bröder, jede Minsch wes’ flink to hörn, langsam awer to reden, un langsam bös to warrn. Pred. 7, 10.
20. Denn wenn de Minsch bös is, deiht he nich, wat vör GOtt recht is.
21. Darum leggt af all Unreinigkeit un Bosheit un nehmt dat Wort an mit Sachtmoth, dat in ju plant is, dat ju Seelen selig maken kann. Röm. [13, 12.] Kol. [3, 8.] 1. Cor. [3, 6.]
22. Doht awer na dat Wort un hört dat nich blot, womit ji ju sülvst bedregen doht. Matth. [7, 21.] Luk. [6, 46.] Röm. [2, 13.]
23. Denn wenn Jemand dat Wort blot hört, un nich darna deiht, de is as en Mann, de sin lieflich Angesicht in en Spegel besüht. Luk. [6, 49.]
24. Denn, nadem he sik besehn hett, geiht he vun Stunn an darvun un vergitt, woans he utsehn deiht.
25. Wokeen awer dörchsehn deiht in dat vullkamen Gesetz vun de Frieheit un darin blift un vergitt nich, wat he hört hett, sonnern deiht darna, de ward selig wesen in sin Dohn. Kap. [2, 12.] Joh. [13, 17.]
26. Wenn awer Jemand mank ju sik bedünken lett, dat he GOtt deenen deiht, un hollt sin Tung nich in Tom, sonnern verföhrt sin Hart, den sin Gottesdeenst is Nicks nütz. Ps. [34, 14.]
27. En Gottesdeenst rein un ahn Placken vör GOtt den Vader is de: De Waisen un Wetfruens in ehr Bedröfnis to besöken un sik ahn Placken vör de Welt to holn.