Dat 2. Kapitel.
1. Leeve Bröder, holt nich darför, dat de Glov an JEsus Christus, unsen HErrn vun de Herrlichkeit, up de Person Rücksicht nimmt:
2. Denn wenn in ju Versammlung kamen dä en Mann mit en golden Ring un en smuck Kleed, un ok en arm Mann keem in en smutzig Kleed;
3. Un ji up den sehn dät, de dat smucke Kleed an harr, un sprokt to em: »Sett di hier up den besten Platz« un sprokt to den Armen: »Blief du dar stahn, oder sett di hier to min Föt;«
4. Hebbt ji denn nich bi ju sülvst en Unnerscheed makt un sünd Richter warn, de ungerechte Grundsätz hebbt?
5. Hört to, min leeven Bröder, hett GOtt nich utwählt de Armen up düsse Welt, de riek an Glov sünd un Arven vun dat Riek, dat He de toseggt hett, de Em leef hebbt? 1. Cor. [1, 26.] 2. Mos. 20, 6.
6. Ji hebbt awer den Armen Unehr dahn. Sünd dat nich de Rieken, de Gewalt an ju övt un ju vör Gericht trecken doht?
7. Lästert se nich den guden Namen, mit den ji nennt sünd?
8. Wenn ji doht na dat königliche Gesetz, na de Schrift: »Hef din Neegsten leef as di sülvst,« so doht ji wol. Mark. [12, 31.]
9. Wenn ji awer up de Person sehn doht, so doht ji Sünd un ward straft vun dat Gesetz, as de Öwertreders. 3. Mos. 19, 15. 5. Mos. 1, 17. Kap. 16, 19.
10. Denn wenn Jemand dat ganze Gesetz hollt un an Een sündigen deiht, de hett sik an dat ganze schüllig makt. 5. Mos. 27, 26. Matth. [5, 19.]
11. Denn de dar seggt hett: Du schast nich ehebreken, de hett ok seggt: Du schast nich dod maken. Wenn du nu nich ehebreken awer dod maken deihst, büst du denn nich en Öwertreder vun dat Gesetz? 2. Mos. 20, 13. 14.
12. Redt also un doht so, as de dar dörch dat Gesetz vun de Frieheit richt warrn schüllt. Kap. [1, 25.]
13. En unbarmhartig Gericht ward awer öwer den gahn, de nich Barmhartigkeit dahn hett: de Barmhartigkeit awer berömt sik wedder dat Gericht. Matth. [5, 7.] [18, 30.] [34.]
14. Wat helpt dat, leeve Bröder, wenn Jemand seggt, he hett de Glov un hett doch de Warke nich? Kann ok de Glov em selig maken? Matth. [7, 26.]
15. Wenn awer en Broder oder en Swester nakt weer un keen däglich Nahrung harr, Luk. [3, 11.]
16. Un Jemand mank ju sprok to se: GOtt berad ju, warmt ju un mak ju satt, he geev se awer nich, wat dat Lief sin Nothdurft is, wat hölp se dat?
17. So ok de Glov, wenn he keen Wark hett, is he dod in sik sülvst.
18. Awer Jemand kunn seggen: Du hest de Glov un ik de Wark, wies mi din Glov mit din Warke, so will ik ok di min Glov wiesen mit min Warke. Gal. [5, 6.]
19. Du glovst, dat en enig GOtt is, dat is recht, de Düvels glovt dat ok un bevert.
20. Wullt du awer weten, du vergängliche Minsch, dat de Glov ahn Warke dod is?
21. Is nich Abraham, unse Vader, dörch de Warke gerecht warn, as he sin Söhn Isaak up den Altar dä? 1. Mos. 22, 9-12.
22. Dar sühst du, dat de Glov mitwirkt hett an sin Wark, un dörch de Wark is de Glov vullkamen warn.
23. Un hett de Schrift sik erfüllt, de spreken deiht: Abraham hett GOtt glovt un dat is em as Gerechtigkeit torekent un is en Fründ vun GOtt heten. Röm. [4, 3.]
24. So seht ji nu, dat de Minsch dörch de Warke gerecht ward, nich dörch de Glov alleen.
25. Dessülvigenglieken de Hor Rahab, is se nich dörch de Warke gerecht warn, as se de Baden upnehmen dä un se en annern Weg rut let? Ebr. [11, 31.]
26. Denn so as de Lief ahn Geist dod is, so is de Glov ahn Warke dod.