Dat 3. Kapitel.
1. Leeve Bröder, Jedereen schall sik nich rutnehmen, Lehrer to wesen, un ji schüllt weten, dat wi desto scharper Gerichtsordeel kriegen ward.
2. Denn wi fehlt All up allerlei Art. Wokeen awer in keen Wort fehln deiht, de is en vullkamen Mann un kann ok den ganzen Lief in Tom holn.
3. Seht, de Peer holt wi in den Tom, dat se uns gehorcht, un lenkt den ganzen Lief. Ps. [32, 9.]
4. Seht, de Scheep wenn se ok noch so grot sünd, un vun starke Wind dreven ward, ward se doch mit en lütt Stüer lenkt, wo de hen will, de se regeert.
5. So is de Tung ok en lütt Lidmat un richt grote Ding’ an. Se is as en lütte Füer, dat en Wold anstickt. Ps. [12, 4.] [5.] [57, 5.]
6. Un de Tung is ok en Füer, en Welt vun Ungerechtigkeit. So is de Tung mank unse Lidmaten un makt den ganzen Lief plackig un stickt all unsen Wandel an, wenn se vun de Höll anfängt is. Matth. [15, 11.] [18.] [19.]
7. Denn all Natur vun de Deerder un vun de Vageln un vun de Slangen un vun de Seedeerder ward tam makt un sünd tämt vun de minschliche Natur;
8. Awer de Tung kann keen Minsch tämen, dat unruhige Öwel, vull vun dödlich Gift. Ps. [140, 4.]
9. Dörch de lavt wi GOtt den Vader un dörch se verflucht wi de Minschen, de na GOtt Sin Bild makt sünd. 1. Mos. 1, 27.
10. Ut densülvigen Mund geiht Laven un Fluchen. Dat schall nich, leeve Bröder, so wesen.
11. Quillt ok en Born ut een Lock söt un bitter?
12. Kann ok, leeve Bröder, en Fiegenbom Öl un en Wienstock Fiegen drägen? So kann ok een Born nich solt un söt Water geven.
13. Wokeen is wies un klok mank ju? Lat den mit sin guden Wandel sin Wark bewiesen in Sachtmoth un Klokheit. Eph. [5, 15.]
14. Hebbt ji awer bittern Nied un Striederie in ju Hart, so makt ju nich wichtig un leegt nich gegen de Wahrheit. Eph. [4, 31.]
15. Denn dat is nich de Klokheit, de vun baben dal kummt, sonnern irdisch, minschlich, düvelsch.
16. Denn wo Nied un Hader is, dar is Unordnung un Nicks as bös Ding.
17. De Klokheit awer vun baben her, de is eerstens küsch, darna fredsam, fründlich, lett sik wat seggen, vull vun Barmhartigkeit un gude Frücht, unpartiisch, ahn Hüchelie.
18. De Frucht awer vun de Gerechtigkeit ward in Freden sei’t för de, de den Freden holt.