Dat 1. Kapitel.
1. Aldewiel sik dat veele unnernahmen hebbt dat Vertelln vun de Geschichten, de mank uns geschehn sünd, völlig uptoschrieven;
2. As uns dat öwerlevert hebbt, de dat vun Anfang sülvst sehn hebbt, un Deener vun dat Wort west sünd:
3. Hef ik dat ok för gud ansehn, nadem ik dat alltomal vun Anfang erkündt hef, dat ik dat ok to di, min gude Theophilus, mit Fliet ordentlich schriev. Apost. [1, 1.]
4. Up dat du en sekern Grund erfahrn deihst vun de Lehr, in weke du unnerricht büst.
5. To de Tied vun Herodes, den König vun Judäa, weer dar en Prester vun de Ordnung Abia, mit Namen Zacharias, un sin Fru vun de Döchter Aarons, weke Elisabeth heeten dä. Matth. [2, 1.] 1. Chron. 25, 10.
6. Se weern awer all beid fromm vör GOtt, un gungen in alle Gebote un Satzungen vun den HErrn unsträflich. Hiob. 1, 1. 8.
7. Un se harrn keen Kind, denn Elisabeth weer unfruchtbar, un weern beide to Jahren.
8. Un dat begev sik, as he dat Presteramt afwahr vör GOtt, to de Tied vun sin Ordnung,
9. Na Gewohnheit vun dat Presterdom, un dat an em weer, dat he rökern schull, gung he in den HErrn Sin Tempel. 2. Mos. 30, 7.
10. Un de ganze Hupen Volk weer buten un be’ unner de Stunn vun dat Rokopfer. 3. Mos. 16, 17. 1. Kön. 7, 12.
11. Dar erschien em awer en Engel vun den HErrn, un stunn to rechten Hand an den Rokopferaltar. 2. Mos. 30, 1.
12. Un as Zacharias em sehn dä, verfehr he sik, un em keem Bangen an. Richt. 13, 6. 20. Dan. 10, 7. 8.
13. Awer de Engel sprok to em: Wes’ nich bang, Zacharias, denn din Gebet is erhört, un din Fru Elisabeth ward di en Söhn to Welt bringen, den sin Namen schast du Johannes heeten. Apost. [10, 31.]
14. Un du warrst daröwer Freud un Wonn’ hebben, un veele ward sik öwer sin Geburt freun. v. [58.]
15. Denn he ward grot wesen vör den HErrn. Wien un starke Gedränke ward he nich drinken. Un he ward noch in dat Moderlief erfüllt warrn mit den hilligen GEist.
16. Un he ward veele vun de Kinner Israel to GOtt, ehren HErrn, bekehrn.
17. Un he ward vör Em hergahn in Elias sin Kraft un Geist, to bekehrn de Vaders ehr Harten to de Kinner, un de Unglövigen to de Gerechten ehr Klokheit, to bereiten den HErrn en woltorüst Volk.
18. Zacharias sprok to den Engel: Wobi schall ik dat erkennen? Denn ik bün old un min Fru is to Jahren. 1. Mos. 17, 17.
19. De Engel antworte, un sprok to em: Ik bün Gabriel, de vör GOtt steiht, un bün herschickt, mit di to reden, dat ik di düt verkünnigen schall. Dan. 8, 16. 9, 21. 1. Kön. 17, 1. Ps. [103, 20.] Offenb. [7, 11.]
20. Un süh, du warrst stumm warrn, un nich spreken künnen, bet up den Dag, wo dat geschehn ward; darum, dat du min Wör’ nich glovt hest, weke schüllt wahr makt warrn to ehr Tied.
21. Un dat Volk töv up Zacharias, un wunner sik, dat he so lang in den Tempel blev.
22. Un as he rut gung, kunn he nich mit se reden. Un se markten, dat he en Gesicht sehn harr in den Tempel. Un he wink se, un blev stumm.
23. Un dat begev sik, as sin Amtstied ut weer, gung he hen in sin Hus.
24. Un na de Dag’ war sin Fru Elisabeth swanger, un verbarg sik fief Monat lang, un sprok:
25. Also hett mi de HErr dahn in de Dag’, as He mi ansehn hett, dat He de Schand mank de Lüd vun mi neem.
26. Un in den sößten Monat war de Engel Gabriel schickt vun GOtt in en Stadt in Galiläa, de heet Nazareth,
27. To en Jungfru, de vertrut weer mit en Mann, mit Namen Joseph, vun David sin Hus, un de Jungfru heet Maria. Luk. [2, 5.] Matth. [1, 18.]
28. Un de Engel keem to ehr rin, un sprok: Wes’ gröt’, du Holdselige! De HErr is mit di, du Gebenedeite mank de Fruens!
29. As se em awer seeg, verfehr se sik öwer sin Red, un dach: Wat is dat för en Gruß?
30. Un de Engel sprok to ehr: Wes’ nich bang, Maria, du hest Gnad bi GOtt funn’.
31. Süh, du warrst swanger warrn in dat Lief, un en Söhn to Welt bringen, den Sin Namen schast du JEsus heeten. Jes. 7, 14. Matth. [1, 21.]
32. De ward grot un en Söhn vun den Allerhöchsten nennt warrn, un GOtt de HErr ward Em den Stohl vun Sin Vader geven. Jes. 9, 7. 2. Sam. 7, 12.
33. Un He ward en König sien öwer Jakob Sin Hus ewig, un up Sin Königriek ward keen Enn sien. Dan. 4, 31. 7, 14. Mich. 4, 7.
34. Do sprok Maria to den Engel: Woans schall dat togahn? alldewiel ik vun keen Mann weet?
35. De Engel antwort, un sprok to ehr: De hillige GEist ward öwer di kamen, un de Kraft vun den Höchsten ward di öwerschatten. Darum ok dat Hillige, dat vun di gebarn ward, ward GOttes Söhn nennt warrn. Matth. [1, 18.] [20.] Dan. 9, 24.
36. Un süh, Elisabeth, din Blotsfründin, is ok swanger mit en Söhn in ehr Öller un geiht in den sößten Monat, de in Verrop steiht, dat se unfruchtbar is. Jes. 54, 6.
37. Denn bi GOtt is keen Ding unmöglich. 1. Mos. 18, 14. Hiob. 42, 2. Ps. [135, 5.] [6.] Jer. 32, 17. 27. Zach. 8, 6. Luk. [18, 27.] Röm. [4, 21.]
38. Maria awer sprok: Süh, ik bün den HErrn Sin Magd, mi gescheh, as du seggt hest. Un de Engel scheed vun ehr.
39. Maria awer stunn up in de Dag’ un gung mit Il in dat Gebirg na de Stadt Juda. Jos. 21, 11.
40. Un keem in Zacharias sin Hus un gröt Elisabeth.
41. Un dat begev sik, as Elisabeth Maria ehrn Gruß hör, hüpp dat Kind in ehr Lief. Un Elisabeth war vull vun den hilligen GEist.
42. Un reep lut, un sprok: Gebenedeiet büst du mank de Fruens, un gebenedeiet is de Frucht vun din Lief. v. [28.] Richt. 5, 24.
43. Un wa kummt mi dat her, dat min HErr Sin Moder to mi kummt?
44. Süh, as ik de Stimm vun din Gruß hör, hüpp dat Kind mit Freuden in Min Lief.
45. Un, o selig büst du, de du glovt hest! Denn dat ward wahr makt warrn, dat di seggt is vun den HErrn. Luk. [11, 21.] Joh. [20, 29.]
46. Un Maria sprok: Min Seel erhevt den HErrn, 2. Mos. 15, 2.
47. Un min Geist freut sik an GOtt, min HEiland. 1. Sam. 2, 1. Hab. 3, 18.
48. Denn He hett Sin elende Magd ansehn. Süh, vun nu af an ward mi selig priesen alle Kinneskinner. Ps. [113, 5.] [6.] 1. Mos. 30, 13.
49. Denn He hett grote Ding’ an mi dahn, de dar mächtig is, un den Sin Namen hillig is.
50. Un Sin Barmhartigkeit wahrt ümmer vun een Geslecht to dat annere bi de, de Em fürchten doht. 2. Mos. 20, 6. 34, 6. 7. Ps. [25, 6.] Ps. [100, 5.] Ps. [103, 13.] [17.]
51. He övt Gewalt mit Sin Arm, un terstreut, de hoffardig sünd in de Gedanken vun ehr Hart. Jes. 51, 9. 52, 10. 2. Sam. 22, 28. Ps. [89, 11.] Obad. v. 3. 4. 1. Pet. [5, 5.]
52. He stött de Gewaltigen vun den Stohl, un erhevt den Elenden. Ps. [147, 6.] 1. Sam. 2, 7. 8. 2. Sam. 6, 21. 22. Hiob. 5, 11.
53. De Hungrigen füllt He mit Göder, un lett de Rieken lerrig. Ps. [34, 11.] [107, 7.] Matth. [5, 3.] [6.] Joh. [10, 11.] Eph. [1, 3.]
54. He denkt an de Barmhartigkeit, un helpt Sin Deener Israel up. 5. Mos. 7, 7. 8. Jes. 30, 18. Jer. 31, 20. Jes. 41, 8.
55. As He redt hett to unsen Vader Abraham un sin Samen ewig. 1. Mos. 17, 7. 19. 18, 18.
56. Un Maria blev bi ehr bi dree Monat; darna kehr se wedder um na Hus.
57. Un för Elisabeth keem ehr Tied, dat se gebärn schull, un se broch en Söhn to Welt.
58. Un ehr Nawers un Blotsfrünn hörn, dat de HErr grote Barmhartigkeit an ehr dahn harr, un freuten sik mit ehr.
59. Un dat begev sik up den achten Dag, keemen se, dat Kind to besnieden, un heeten em na sin Vader Zacharias. 1. Mos. 17, 12. 3. Mos. 12, 3.
60. Awer sin Moder antworte, un sprok: Keenfalls, he schall Johannes heeten.
61. Un se sproken to ehr: Is doch Nüms in din Fründschap, de so heeten deiht.
62. Un se winkten sin Vader, wa he em wull heeten laten.
63. Un he verlang en Tafel, schrev un sprok: He heet Johannes. Un se wunnerten sik all.
64. Un sogliek war sin Mund un sin Tung updahn, un he sprok, un lavte GOtt. Mark. [7, 35.]
65. Un dar keem en Furcht öwer alle Nawers; un düsse Geschicht war ruchbar up dat ganze jüdische Gebirg.
66. Un all, de dat hörn, neemen dat to Harten, un sproken: Wat, meenst du, wat will ut dat lütt Kind warrn? Denn den HErrn Sin Hand weer mit em. Ezech. 1, 3. 3, 22.
67. Un sin Vader Zacharias war vull vun den hilligen GEist, prophezie, un sprok: 2. Pet. [1, 21.]
68. Lavt wes’ de HErr, Israel Sin GOtt, denn He hett besöcht un erlöst Sin Volk. Ps. [41, 14.] Ps. [72, 18.] Matth. [1, 21.]
69. Un hett uns upricht en Horn vun dat Heil in Sin Deener David sin Hus. Ps. [132, 17.]
70. As He vör Tieden redt hett dörch Sin hillige Propheten ehrn Mund: Jes. 35, 4. Jer. 23, 6.
71. Dat He uns retten dä vun unse Fiende, un vun all de ehr Hand, de uns haßt. Ps. [106, 10.]
72. Un de Barmhartigkeit bewiest unse Vaders, un dach an Sin hilligen Bund, 1. Mos. 17, 7. 3. Mos. 26, 42.
73. Un an den Eed, den He sworen hett unsen Vader Abraham, uns to geven; 1. Mos. 22, 16. Mich. 7, 20.
74. Dat wi, erlöst ut uns’ Fiend ehr Hand, Em deent ahn Furcht unse Leven lang, Gal. [1, 4.] Tit. [2, 12.] [14.] Ebr. [9, 14.]
75. In Hilligkeit un Gerechtigkeit, de Em gefällig is. Kol. [1, 22.]
76. Un du, lütt Kind, warrst en Prophet vun den Höchsten heeten; du warrst vör den HErrn hergahn, dat du Sin Weg bereit makst, Matth. [3, 3.]
77. Un Erkenntnis vun dat Heil gevst Sin Volk, de dar is in de Vergevung vun ehr Sünn. Jer. 31, 34.
78. Dörch de hartliche Barmhartigkeit vun unsen GOtt, dörch weke uns besöcht hett de Upgang ut de Hög, 4. Mos. 24, 17. Mal. 4, 2.
79. Up dat He erschien de, de dar sitten doht in de Düsternis un Schatten vun den Dod, un richt unse Föt up den Weg to den Freden. Jes. 9, 2.
80. Un dat lütt Kind wuß un war stark in Geist, un weer in de Wüstenie, bet dat he schull hervörtreden vör dat Volk Israel.