Dat 2. Kapitel.
1. Dat begev sik awer to de Tied, dat en Gebot vun den Kaiser Augustus utgung, dat de ganze Welt inschatzt war.
2. Un düsse Schatzung weer de allereerste, un gescheeg to de Tied, as Cyrenius Landpleger in Syrien weer.
3. Un jedermann gung hen, dat he sik inschatzen leet, jedereen in sin Stadt.
4. Do mak sik ok Joseph up, ut Galiläa, ut de Stadt Nazareth, in dat jüdische Land, na de Stadt Davids, de dar heet Bethlehem, darum, dat he vun dat Hus un Geslecht Davids weer. Mich. 5, 1.
5. Up dat he sik inschatzen leet mit Maria, sin vertrute Fru. De weer swanger. Luk. [1, 27.]
6. Un as se dar weern, keem de Tied, dat se gebärn schull.
7. Un se broch ehrn eersten Söhn to Welt, un wickel Em in Windeln, un lä Em in en Krüff, denn se harrn sunst keen Platz in de Harbarg. Matth. [1, 25.]
8. Un dar weern Harrn in desülve Gegend up dat Feld bi de Herden, de höden des Nachts ehr Herden.
9. Un süh, den HErrn Sin Engel trä to se, un de Klarheit vun den HErrn lüch um se, un se weern heel bang.
10. Un de Engel sprok to se: West nich bang, seht, ik verkünnig ju grote Freud, de alle Lüd wedderfahrn ward:
11. Denn ju is hüt de HEiland gebarn, de dar is Christus, de HErr in de Stadt Davids.
12. Un dat hebbt ton Teken: Ji ward finnen dat Kind in Windeln wickelt un in en Krüff liggen.
13. Un gliek darup weern dar bi den Engel de veelen himmlischen Heerscharen, de lavten GOtt, un sproken: Dan. 7, 10.
14. Ehre wes’ GOtt in de Hög, un Freden up de Eer, un de Minschen en Wolgefalln! Jes. 57, 19. Luk. [19, 38.] Eph. [2, 14.] [17.]
15. Un as de Engeln vun se na den Himmel fohrn, sproken de Harrn unner enanner: Lat uns nu gahn na Bethlehem, un de Geschicht sehn, de dar geschehn is, de uns de HErr kund dahn hett. 2. Mos. 3, 3.
16. Un se keemen flink, un funn beide, Maria un Joseph, darto dat Kind in de Krüff liggen. Matth. [2, 11.]
17. As se dat awer sehn harrn, breeden se dat Wort ut, wat to ehr vun düt Kind seggt weer.
18. Un alle, vör de dat keem, wunnerten sik öwer de Red, de se de Harrn seggt harrn.
19. Maria awer beheel all düsse Wör’, un beweg se in ehr Hart.
20. Un de Harrn kehrten wedder um, priesen un lavten GOtt um Allns, wat se hört un sehn harrn, as denn to se seggt weer.
21. Un as acht Dag um weern, dat dat Kind besneden war; dar war Sin Namen nennt JEsus, as He nennt weer vun den Engel, ehr He in Moderlief empfangen war. 1. Mos. 17, 12. Luk. [1, 31.]
22. Un as de Dag’ vun ehr Reinigung na dat Gesetz Moses keemen, brochen se Em na Jerusalem, up dat se Em öwerantwort den HErrn; 3. Mos. 12, 2.
23. As denn schreven steiht in den HErrn Sin Gesetz: Alle Mannslüd, de tom eersten de Moder brickt, schall den HErrn hilligt heeten. 2. Mos. 13, 2. 22, 29.
24. Un dat se geven dat Opfer, na dem, as dar seggt is, in dat Gesetz vun den HErrn, een paar Turtelduven oder twee junge Duven. 3. Mos. 12, 8.
25. Un süh, en Minsch weer to Jerusalem, mit Namen Simeon, un desülve Minsch weer fromm un gottesfürchtig, töv up Israel sin Trost, un de hillige GEist weer in em. 1. Mos. 5, 29.
26. Un em weer en Antwort warn vun den hilligen GEist, he schull den Dod nich sehn, he harr denn tovör den HErrn Sin Christus sehn.
27. Un he keem up Anregung vun den hilligen GEist in den Tempel. Un as de Öllern dat Kind JEsus in den Tempel brochten, dat se för Em dän, as man pleggt na dat Gesetz to dohn,
28. Do neem he Em up sin Arm, un lavte GOtt, un sprok:
29. HErr, nu letst Du Din Deener in Freden fahrn, as Du seggt hest. 1. Mos. 46, 30.
30. Denn min Ogen hebbt Din HEiland sehn,
31. Weken Du tobereit hest för alle Völker. Jes. 11, 10. 49, 6.
32. En Licht, hell to maken de Heiden, un ton Pries vör Din Volk Israel. Jes. 42, 6. 49, 6.
33. Un Sin Vader un Moder wunnerten sik öwer dat, wat vun Em seggt war.
34. Un Simeon segen se, un sprok to Maria, Sin Moder: Süh, düsse ward sett to en Dalfall un Upstahn vun veele in Israel, un to en Teken, dat wedderspraken ward. Jes. 8, 14. 28, 16. Matth. [21, 42.] Röm. [9, 33.]
35. (Un dar ward en Swerdt dörch din Seel gahn), up dat veele Harten ehr Gedanken apenbar ward.
36. Un dar weer en Prophetin, Hanna, en Dochter vun Phanuel, vun dat Geslecht Aser, de weer hoch to Jahren, un harr levt söven Jahr mit ehrn Mann na ehr Jungfernschaft,
37. Un weer nu en Wetfru bi veer un tachentig Jahr, de verleet nümmer den Tempel, deente GOtt mit Beden un Fasten Dag un Nacht. 1. Tim. [5, 5.] 1. Sam. 1, 22.
38. Desülve trä ok hento to desülve Stunn, un pries den HErrn, un red vun Em to alle, de up de Erlösung to Jerusalem tövten.
39. Un as se dat Allns vullbrocht harrn na den HErrn Sin Gesetz, kehrten se wedder torügg na Galiläa to ehr Stadt Nazareth.
40. Awer dat Kind wuß, un war stark in den GEist, vull Wiesheit; un GOtt Sin Gnad weer bi Em.
41. Un Sin Öllern gungen alle Jahr na Jerusalem up dat Osterfest. 2. Mos. 34, 23. 5. Mos. 16, 16.
42. Un as He twölf Jahr old weer, gungen se rup na Jerusalem, as dat bi dat Fest so Bruk weer.
43. Un as de Dag’ to Enn weern, un se wedder to Hus gungen, blev dat Kind JEsus in Jerusalem, un Sin Öllern wussen dat nich.
44. Se meenten awer, He weer mank de Gesellschaft, un keemen en Dagsreis, un söchten Em mank de Frünnen un Bekannten.
45. Un as se Em nich finnen dän, gungen se wedder na Jerusalem, un söchten Em.
46. Un dat begev sik na dree Dag’, funn se Em in den Tempel sitten merrn mank de Lehrers, dat He se tohör un se frog.
47. Un alle, de Em tohörn, wunnerten sik öwer Sin Verstand un öwer Sin Antwort. Matth. [7, 28.] Mark. [1, 22.]
48. Un as se Em sehn dän, verfehrten se sik. Un Sin Moder sprok to Em: Min Söhn, warum hest Du uns dat dahn? Süh, Din Vader un ik hebbt Di mit Smarten söcht. 1. Mos. 12, 18.
49. Un He sprok to se: Wat is dat, dat ji Mi söcht hebbt? Weet ji nich, dat Ik sien mutt in dat, wat Min Vader Sin is?
50. Un se verstunn dat Wort nich, dat He mit se reden dä.
51. Un He gung mit se hendal un keem na Nazareth, un weer se unnerdahn. Un Sin Moder beheel all düsse Wör in ehr Hart. v. [19.] 1. Mos. 37, 11.
52. Un JEsus neem to an Wiesheit, Öller un Gnad bi GOtt un de Minschen. 1. Sam. 2, 26.