Dat 1. Kapitel.
1. To Anfang weer dat Wort, un dat Wort weer bi GOtt, un GOtt weer dat Wort. 1. Mos. 1, 1. 1. Joh. [1, 1.] [2.] [5, 20.]
2. Datsülve weer to Anfang bi GOtt. Spr. 8, 22.
3. Alle Ding’ sünd dörch datsülve makt, un ahn datsülve is nicks makt, wat makt is. Ps. [33, 6.] Kol. [1, 16.] [17.] Ebr. [1, 2.]
4. In Em weer dat Leven, un dat Leven weer dat Licht för de Minschen. Joh. [5, 26.] [12, 46.]
5. Un dat Licht schient in de Düsternis, un de Düsternis hebbt dat nich begrepen. Joh. [8, 12.] [9, 5.] [12, 46.]
6. Dar war en Minsch vun GOtt schickt, de Johannes heeten dä. Matth. [3, 1.] Joh. [11, 10.] Mark. [1, 2.]
7. Desülve keem to’n Tügnis, dat he vun dat Licht tügen dä, up dat se all dörch Em glovten.
8. He weer nich dat Licht, sonnern dat he tüg vun dat Licht.
9. Dat weer dat wahrhaftige Licht, dat alle Minschen hell maken deiht, de in düsse Welt kamt.
10. Dat weer in de Welt, un de Welt is dörch datsülve makt; un de Welt kenn dat nich. 1. Mos. 1, 1. Ebr. [1, 2.] Joh. [11, 3.]
11. He keem in Sin Egendom, un Sin Lüd neemen Em nich up.
12. So veel Em awer upneemen, de gev He Macht, GOtt Sin Kinner to warrn, de an Sin Namen gloven dän. Röm. [8, 15.] Gal. [3, 26.]
13. Weke nich vun dat Geblöt, noch vun dat Fleesch sin Will, noch vun en Mann sin Will; sonnern vun GOtt gebarn sünd. 1. Joh. [5, 4.] Jak. [1, 18.]
14. Un dat Wort war Fleesch, un wahn ünner uns, un wi seegen Sin Herrlichkeit, en Herrlichkeit as vun den eengebornen Söhn vun den Vader, vull Gnad un Wahrheit. Jes. 7, 14. Matth. [1, 16.] Luk. [1, 31.] [2, 7.] Jes. 40, 5. Matth. [17, 2.] 2. Pet. [1, 16.] [17.] Jes. 60, 1.
15. Johannes tügt vun Em, röpt un sprickt: Düsse weer dat, vun Den Ik seggt hef: Na mi ward kamen, de vör mi west is, denn He weer fröher as ik. Matth. [3, 11.] Mark. [1, 7.]
16. Un vun Sin Füll hebbt wi all nahmen Gnad öwer Gnad. Kol. [1, 19.] [2, 9.]
17. Denn dat Gesetz is dörch Moses geven; de Gnad un Wahrheit is dörch JEsus Christus warn. 2. Mos. 20, 1.
18. Nüms hett GOtt jemals sehn. De eengeborne Söhn, de in den Vader Sin Schoot is, de hett uns dat verkünnigt. 2. Mos. 33, 20. 1. Joh. [4, 12.] 1. Tim. [6, 16.] Luk. [10, 22.] Joh. [6, 46.]
19. Un düt is Johannes sin Tügnis, as de Juden vun Jerusalem Presters un Leviten schicken dä’n, dat se em frogen: Wer büst Du?
20. Un he bekenn un leugne nich, un he bekenn: Ik bün nich Christus.
21. Un se frogen em: Wat denn? Büst du Elias? He sprok: Ik bün dat nich. Büst du en Prophet? Un he antwort: Nee. 5. Mos. 18, 15. Matth. [16, 14.]
22. Do sproken se to em: Wat büst du denn? Up dat wi Antwort geven de, de uns schickt hebbt. Wat seggst du vun di sülvst?
23. He sprok: Ik bün de Stimm vun en, de in de Wüst röpt: »Makt den HErrn Sin Weg torecht;« as de Prophet Jesaias seggt hett. Jes. 40, 3. Matth. [3, 3.] Mark. [1, 3.]
24. Un de schickt weern, de weern vun de Pharisäers;
25. Un se frogen em, un sproken to em: Warum döffst du denn, wenn du nich Christus büst, noch Elias, noch en Prophet?
26. Johannes antwort se, un sprok: Ik döp ju mit Water; awer He is midden mank ju treden, den ji nich kennt. Matth. [3, 11.] Mark. [1, 7.] Luk. [3, 16.]
27. De is dat, de na mi kamen ward, weke vör mi west is, för den ik nich weert bün, dat ik Sin Schohreemen uplösen doh.
28. Düt gescheeg to Bethabara up gündsiet vun den Jordan, wo Johannes döpen dä.
29. Den annern Dag süht Johannes JEsus to sik kamen, un sprickt: Süh, dat is GOtt Sin Lamm, dat de Welt ehr Sünden dregen deiht. 2. Mos. 12, 3.
30. Düsse is dat, vun Den ik seggt hef: Na mi kummt en Mann, de vör mi west is: denn He weer fröher as ik.
31. Un ik kenn Em nich; sonnern up dat He bekannt war in Israel, darum bün ik kamen to döpen mit Water.
32. Un Johannes tüg, un sprok: Ik seeg, dat de GEist rünner fahrn dä as en Duv vun den Himmel, un bleev up Em. Matth. [3, 16.] Mark. [1, 10.] Luk. [3, 21.] [22.]
33. Un ik kenn Em nich; awer de mi schicken dä to döpen mit Water, desülve sprok to mi: Öwer weken du sehn warrst den GEist rünner fahrn, un up em blieven, desülve is dat, de mit den hilligen GEist döpen deiht. Apost. [1, 5.]
34. Un ik seeg dat, un tüg, dat düsse GOtt Sin Söhn is.
35. Den annern Dag stunn Johannes awermals dar, un twee vun sin Jüngers.
36. Un as he JEsus gahn seeg, sprok he: Süh, dat is GOtt Sin Lamm. 2. Mos. 12, 3.
37. Un twee vun sin Jüngers hörn em reden, un folgden JEsus na.
38. JEsus awer kehr sik um, un seeg se nafolgen, un sprok to se: Wat sökt ji? Se awer sproken to Em: Rabbi, (dat heet up dütsch: Meister), wo büst Du to Harbarg?
39. He sprok to se: Kamt un seht dat. Se keemen, un seegen dat, un bleeven densülven Dag bi Em. Dat weer awer um de teinte Stunn.
40. Een vun de twee, de vun Johannes hörn, un JEsus nafolgden, weer Andreas, Simon Petrus sin Broder. Matth. [4, 18.]
41. Düsse funn toeerst sin Broder Simon, un sprickt to em: Wi hebbt den Messias funnen (dat heet up dütsch: de Gesalvde).
42. Un föhr em to JEsus. As JEsus em sehn dä, sprok He: Du büst Simon, Jonas sin Söhn, du schast Kephas heeten (dat heet up dütsch: en Fels). Matth. [16, 18.]
43. An den annern Dag wull JEsus wedder na Galiläa gehn, un findt Philippus, un sprickt to em: Folg Mi na.
44. Philippus awer weer vun Bethsaida, ut Andreas un Petrus ehr Stadt.
45. Philippus findt Nathanael, un sprickt to em: Wi hebbt Den funnen, vun weken Moses in dat Gesetz, un de Propheten schreven hebbt, JEsus, Josephs Söhn vun Nazareth. 1. Mos. 49, 10. 5. Mos. 18, 18. Jes. 7, 14. 40, 11. 58, 2. Jer. 23, 5. Ez. 34, 23. Dan. 9, 24. Matth. [2, 23.]
46. Un Nathanael sprok to em: Wat kann vun Nazareth Gudes kamen? Philippus sprickt to em: Kumm un seh dat.
47. JEsus seeg Nathanael to sik kamen, un sprickt vun em: Süh, en rechte Israelit, in den keen Falsch is. Ps. [32, 2.]
48. Nathanael sprickt to Em: Woher kennst Du mi? JEsus antworte, un sprok: Bevör di Philippus ropen dä, as du ünner den Figenbom weerst, seeg Ik di.
49. Nathanael antworte, un sprickt to Em: Rabbi, Du büst GOtt Sin Söhn, Du büst de König vun Israel. Matth. [14, 33.] [16, 16.] Mark. [8, 29.]
50. JEsus antworte un sprok to em: Du glövst, wiel Ik di seggt hef, dat Ik di ünner den Figenbom sehn hef; du warrst noch Gröteres as dat sehn.
51. Un sprickt to em: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju, vun nu an ward ji den Himmel apen sehn, un de Engeln GOttes up un dal fahrn up den Minschensöhn. 1. Mos. 28, 12.