Dat 2. Kapitel.
1. Un an den drütten Dag war en Hochtied to Kana in Galiläa; un JEsus Sin Moder weer ok dar.
2. JEsus awer un Sin Jüngers warn ok up de Hochtied beden.
3. Un as dar nich genog Wien weer, sprickt JEsus Sin Moder to Em: Se hebbt keen Wien.
4. JEsus sprickt to ehr: Wief, wat hef Ik mit di to dohn? Min Stunn is noch nich kamen. 2. Sam. 16, 10.
5. Sin Moder sprickt to de Deeners: Wat He ju seggt, dat doht. 1. Mos. 41, 55.
6. Dar weern awer söß steenern Waterfät sett, na den Gebruk vun de Juden ehr Reinigung; un in en jede gungen twee oder dree Emer vull. Mark. [7, 3.]
7. JEsus sprickt to se: Füllt de Fät mit Water. Un se füllten se bet baben an.
8. Un He sprickt to se: Geet dat nu ut, un bringt dat den Schaffer. Un se brochten dat.
9. As awer de Schaffer den Wien, de Water west weer, pröven dä, un nich wuß, woher he keem, (de Deeners awer wußten dat, de dat Water ingaten harrn,) röpt de Schaffer den Brüdigam,
10. Un sprickt to em: Jedereen gift toeerst den guden Wien, un wenn se veel drunken hebbt denn den ringern; du hest den guden Wien bet nu beholn. 1. Mos. 43, 34. Hagg. 1, 6.
11. Dat is dat eerste Teken, dat JEsus dä, geschehn to Kana in Galiläa, un apenbar Sin Herrlichkeit. Un Sin Jüngers glövten an Em.
12. Darna trock He dal na Kapernaum, He, Sin Moder, Sin Bröder un Sin Jüngers, un bleven nich lang darsülvst.
13. Un de Juden ehr Ostern weer neeg bi, un JEsus trock up na Jerusalem.
14. Un funn in den Tempel sitten, de dar Ossen, Schap un Duven to Verkop harrn, un de Weslers. Matth. [21, 12.] Mark. [11, 15.]
15. Un He mak en Geißel ut Tauen, un dreev se all ut den Tempel rut, mitsamt de Schap un Ossen, un schütt de Weslers dat Geld weg, un stött de Dischen um;
16. Un sprok to de, weke de Duven to Verkop harrn: Dregt dat vun hier weg, un makt nich Min Vader Sin Hus to en Kopmannshus.
17. Sin Jüngers awer dachten daran, dat dar schreven steiht: De Iwer för Din Hus hett mi freten. Ps. [69, 10.]
18. Do antworten nu de Juden, un sproken to Em: Wat wiest Du uns för en Teken, dat Du so wat dohn dörfst?
19. JEsus antworte un sprok to se: Terbrekt düssen Tempel, un an den drütten Dag will Ik em upbu’n. Matth. [26, 61.] [27, 40.] Mark. [14, 58.] [15, 29.]
20. Do sproken de Juden: Düsse Tempel is in sößunveertig Jahr upbu’t, un Du wullt em in dree Dag’ wedder upbu’n?
21. He awer sprok vun den Tempel vun Sin Lief. Kol. [2, 9.]
22. As He nu upstahn weer vun de Doden, dachten Sin Jünger daran, dat He düt seggt harr, un se glövten de Schrift, un de Red, de JEsus seggt harr. Luk. [24, 8.] Ps. [16, 10.]
23. As He awer to Jerusalem weer in de Ostern up dat Fest, glövten veele an Sin Nam, as se de Teken sehn dän, de He dä.
24. Awer JEsus vertru Sik se nich an, denn He kenn se all.
25. Un bruk nich, dat jemand Tügnis geven dä, vun en Minsch; denn He wuß wol, wat in den Minschen weer. Ps. [10, 7.]