Dat 3. Kapitel.
1. Dar weer awer en Minsch mank de Pharisäers, mit Namen Nikodemus, en Öbberste mank de Juden;
2. De keem to JEsus bi de Nacht, un sprok to Em: Meister, wi weet, dat Du büst en Lehrer vun GOtt kamen; denn Nüms kann de Teken dohn, de Du deihst, dat wes’ denn, dat GOtt mit em is.
3. JEsus antworte, un sprok to em: Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Dat wes’ denn, dat jemand vun nien gebarn ward, so kann he GOtt Sin Riek nich sehn.
4. Nikodemus sprickt to Em: Woans kann en Minsch gebarn warrn, wenn he old is? Kann he ok wedder in sin Moder ehrn Lief gahn, un gebarn warrn?
5. JEsus antworte: Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Dat wes’ denn, dat jemand gebarn ward ut dat Water un den GEist, so kann he nich in GOtt Sin Riek kamen. Ezech. 36, 25. 27. Eph. [5, 26.] Ebr. [10, 22.]
6. Wat vun dat Fleesch gebarn ward, dat is Fleesch, un wat vun den GEist gebarn ward, dat is Geist. 1. Mos. 5, 3. Röm. [3, 23.]
7. Wunner di nich, dat Ik di seggt hef: Ji möt vun nien gebarn warrn.
8. De Wind weiht, wo he will, un du hörst sin Susen wol; awer du weest nich, vun woher he kummt, un wo he henfahrt. So is en jeder, de ut den GEist gebarn is. Ps. [135, 7.] Pred. 11, 5.
9. Nikodemus antwort un sprok to Em: Wa mag so wat togahn? Ezech. 36, 26.
10. JEsus antwort un sprok to em: Büst du en Meister in Israel, un weest dat nich?
11. Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Wi redt, dat wi weet, un tügt, dat wi sehn hebbt, un ji nehmt uns’ Tügnis nich an.
12. Glövt ji nich, wenn Ik ju vun irdische Dinge seggen doh; wa ward ji denn glöven, wenn Ik ju vun himmlische Dinge seggen war? Weish. 9, 16.
13. Un Nüms fahrt na den Himmel as alleen de, de vun den Himmel dal kamen is, nämlich de Minschensöhn, de in den Himmel is. Ps. [47, 6.] Eph. [4, 9.]
14. Un gliek as Moses in de Wüstenie en Slang verhögt hett, also mutt de Minschensöhn verhögt warrn. 4. Mos. 28, 8. 9.
15. Up dat all, de an Em glovt, nich verlarn ward, sonnern dat ewige Leven hebbt. Mark. [16, 16.] Luk. [19, 10.]
16. Also hett GOtt de Welt leef hatt, dat He Sin eengeborn Söhn geven hett, up dat alle, de an Em gloven doht, nich verlarn ward, sonnern dat ewige Leven hebbt. Röm. [5, 8.] [8, 32.] 1. Joh. [3, 16.] [4, 9.]
17. Denn GOtt hett Sin Söhn nich schickt in de Welt, dat He de Welt richten dä, sonnern dat de Welt dörch Em selig warrn schall.
18. Wer an Em glövt, de ward nich richt; wer awer nich glövt, de is all richt; denn he glövt nich an GOtt Sin eengeborn Söhn Sin Namen.
19. Dat is awer dat Gericht, dat dat Licht in de Welt kamen is; un de Minschen harrn de Düsternis mehr leef as dat Licht. Denn ehr Werke weern bös.
20. Wer Öwel deiht, de haßt dat Licht, un kummt nich an dat Licht, up dat sin Werke nich straft ward. Eph. [5, 13.]
21. Wer awer de Wahrheit deiht, de kummt an dat Licht, dat sin Werke apenbar ward; denn se sünd in GOtt dahn. Eph. [5, 8.] [9.]
22. Darna keem JEsus un Sin Jüngers in dat jüdische Land, un He harr darsülvst Sin Wesen mit se un döff.
23. Johannes awer döff ok noch to Enon, neeg bi Salim; denn dar weer veel Water, un se keemen darhen, un leeten sik döpen. 1. Sam. 9, 4.
24. Denn Johannes weer noch in dat Stockhus leggt. Matth. [14, 3.] Luk. [3, 19.] [20.]
25. Do keem en Frag up mank Johannes sin Jüngers un de Juden öwer de Reinigung;
26. Un se keemen to Johannes, un sproken to em: Meister, de bi di weer up de günd Siet vun den Jordan, vun den du tügt hest, süh, de döfft, un jedereen kummt to Em. Matth. [3, 13.] [3, 11.]
27. Johannes antwort, un sprok: En Minsch kann sik nicks nehmen, dat ward em denn geven vun den Himmel. Ebr. [5, 4.]
28. Ji sülvst sünd min Tügen, dat Ik seggt hef: Ik bün nich Christus, sonnern bün vör Em her schickt.
29. Wer de Brut hett, de is de Brüdigam; de Fründ awer nun den Brüdigam steiht un hört Em to, un freut sik heel öwer den Brüdigam Sin Stimm. Düsse min Freud is nu erfüllt. Matth. [9, 15.]
30. He mutt wassen, ik awer mutt afnehmen. 2. Sam. 3, 1.
31. De vun baben her kummt, is öwer Alle. Wer vun de Eer is, de is vun de Eer, un redt vun de Eer. De vun den Himmel kummt, de is öwer Alle,
32. Un gift Tügnis vun dat, wat he sehn un hört hett; un Sin Tügnis nimmt Nüms an.
33. Wer dat awer annimmt, de versegelt dat, dat GOtt wahrhaftig is.
34. Denn weken GOtt schickt hett, de redt GOtt Sin Wör; denn GOtt gift den GEist nich na dat Maat. Ps. [45, 3.] [8.]
35. De Vader hett den Söhn leef, un hett Em Allns in Sin Hand geven. Matth. [11, 27.]
36. Wer an den Söhn glöven deiht, de hett dat ewige Leven. Wer den Söhn nich glöven deiht, de ward dat Leven nich sehn, sonnern GOtt Sin Torn blift öwer em. Mark. [16, 16.] 1. Joh. [5, 10.]