Dat 4. Kapitel.
1. As nu de HErr erfahrn dä, dat vör de Pharisäers kamen weer, dat JEsus mehr Jüngers mak un döpen dä, as Johannes,
2. (Obgliek JEsus sülvst nich döpen dä, sonnern Sin Jüngers);
3. Verleet He dat Land Judäa, un trock wedder na Galiläa.
4. He muß awer dörch Samaria reisen.
5. Do keem He in en Stadt vun Samaria, de heet Sichar, neeg bi dat Stück Land, dat Jakob sin Söhn Joseph geev. 1. Mos. 48, 22. Jes. 24, 32.
6. Dar weer awer darsülvst Jakob Sin Born. As nu JEsus möd weer vun de Reis’, sett He sik up den Born; un dat weer um de sößte Stunn.
7. Dar kummt en Fru vun Samaria, Water to haln. JEsus sprickt to ehr: Gif Mi to drinken.
8. Denn Sin Jüngers weern in de Stadt gahn, dat se Spies kofften.
9. Sprickt nu de samaritische Fru to Em: Wa biddest Du vun mi to drinken, do Du doch en Jud büst, un ik en samaritische Fru? Denn de Juden hebbt keen Gemeenschap mit de Samariters.
10. JEsus antworte un sprok to ehr: Wenn du GOtt Sin Gav kennen dä’st, un wer De is, de to di seggt: Gif Mi to drinken; du warst Em be’n, un He war di lebennig Water geven.
11. Sprickt to Em de Fru: HErr, hest Du doch nicks, wo Du mit utfülln kannst, un de Born is deep; woher hest Du denn lebennig Water?
12. Büst Du mehr, as unse Vader Jakob, de uns düssen Born geven hett; un he hett darut drunken, un sin Kinner, un sin Veh.
13. JEsus antworte, un sprok to ehr: Wer düt Water drinkt, de ward wedder döstig warrn,
14. Wer awer vun dat Water drinkt, dat Ik em geven doh, de ward ewiglich nich döstig warrn; sonnern dat Water, dat Ik em geven warr, dat ward in em en Born to dat Water warrn, dat in dat ewige Leven quellen deiht.
15. Sprickt de Fru to Em: HErr, gif mi düt Water, up dat ik nich döstig warr, dat ik nich herkamen muß, Water to haln.
16. JEsus sprickt to ehr: Gah hen, rop din Mann, un kumm her.
17. De Fru antwort, un sprok to Em: Ik hef keen Mann. JEsus sprickt to ehr: Du hest recht seggt: »Ik hef keen Mann.«
18. Fief Männer hest du hatt, un den du nu hest, de is nich din Mann. Dar hest du recht seggt.
19. De Fru sprickt to Em: HErr, ik seh, dat du en Prophet büst.
20. Unse Vaders hebbt up düssen Barg anbedt, un ji seggt, Jerusalem is de Stä, dar man anbeden schall. 5. Mos. 12, 5. 6. 11. 1. Kön. 8, 29. 9, 3.
21. JEsus sprickt to ehr: Fru, glöv mi, de Tied kummt, dat ji weder up düssen Barg, noch to Jerusalem ward den Vader anbeden.
22. Ji weet nich, wat ji anbeden doht; wi weet awer, wat wi anbeden doht; denn dat Heil kummt vun de Juden. 2. Kön. 17, 29. Jes. 2, 3. Luk. [24, 47.]
23. Awer de Tied kummt, un is nu all, dat de wahrhaftigen Anbeder ward den Vader anbeden in den Geist un in de Wahrheit; denn de Vader will son hebben, de Em also anbedt.
24. GOtt is en GEist, un de Em anbedt, möt Em in den Geist un in de Wahrheit anbeden. 2. Cor. [3, 17.]
25. Sprickt de Fru to Em: Ik weet, dat de Messias kummt, de dar Christus heeten deiht. Wenn Desülvige kamen ward, so ward He uns dat Allns verkünnigen.
26. JEsus sprickt to ehr: Ik bün dat, de mit di reden deiht.
27. Un öwer dat keemen Sin Jüngers, un se wunnerten sik, dat He mit de Fru spreken dä. Doch sprok Nüms: Wat fragst Du? oder: Wat redst Du mit ehr?
28. Do leet de Fru ehr Fatt stahn, un gung hen in de Stadt, un sprok to de Lüd:
29. Kamt, seht en Minsch, de mi seggt hett Allns, wat ik dahn hef, ob He nich Christus is?
30. Do gungen se ut de Stadt, un keemen to Em.
31. Ünnerdeß nödigten Em de Jüngers, un sproken: Rabbi, itt.
32. He awer sprok to se: Ik hef en Spies to eten, dar weet ji nicks vun. Ps. [19, 11.]
33. Do sproken de Jüngers ünner enanner: Hett Em een wat to eten brocht?
34. JEsus sprickt to se: Min Spies is de, dat Ik Den Sin Willen doh, de Mi schickt hett, un vollbring Sin Wark. Ps. [40, 9.] Joh. [17, 4.]
35. Seggt ji nich sülvst: Dat sünd noch veer Monat, so kummt de Aarn? Seht, Ik segg ju: Hevt ju Ogen up, un kiekt in dat Feld; denn dat is all witt to de Aarn. Matth. [9, 37.] Luk. [10, 2.]
36. Un wer dar meihn deiht, de kriggt Lohn, un sammelt Frucht to dat ewige Leven, up dat sik tosamen freuen, de dar sei’t, un de dar meiht.
37. Denn hier is de Spruch wahr: Düsse sei’t, de annere meiht.
38. Ik hef ju schickt, to meihn, dat ji nich arbeidt hebbt; annere hebbt arbeidt, un ji sünd in ehr Arbeid kamen.
39. Dar glövten awer an Em veele vun de Samariters ut düsse Stadt, um de Fru ehr Red’ willen, de dar betüg: He hett mi seggt Allns, wat ik dahn hef.
40. As nu de Samariters to Em keemen, beden se Em, dat He bi se blieven dä, un He bleev twee Dag’ dar.
41. Un veel mehr glövten wegen Sin Wort.
42. Un sproken to de Fru: Wi glövt vun nu an nich um din Red’ willen, wi hebbt sülvst hört un insehn, dat düsse wahrlich is Christus, de Welt ehr HEiland.
43. Awer na twee Dag’ trock He ut vun dar, un trock na Galiläa. Matth. [4, 12.]
44. Denn He Sülbn, JEsus, tüg, dat en Prophet bi em to Hus nicks gellen deiht. Matth. [13, 57.] Mark. [6, 4.]
45. As He nu na Galiläa keem, neemen Em de Galiläer up, de sehn harrn Allns, wat He to Jerusalem up dat Fest dahn harr. Denn se weern ok to dat Fest kamen.
46. Un JEsus keem awermals na Kana in Galiläa, wo He dat Water to Wien makt harr.
47. Un dar weer en Königschen, den sin Söhn leeg krank to Kapernaum. Düsse hör, dat JEsus keem ut Judäa na Galiläa, un gung hen to Em, un be’ Em, dat He hendal keem, un hölp sin Söhn; denn he weer dodkrank.
48. Un JEsus sprok to em: Wenn ji nich Teken un Wunner seht, so glövt ji nich. 1. Cor. [1, 22.]
49. De Königsche sprok to Em: HErr, kumm hendal, bevör min Kind starven deiht.
50. JEsus sprickt to Em: Gah hen, din Söhn levt. De Minsch glöv dat Wort, dat JEsus to em seggen dä, un gung hen. 1. Kön. 17, 23.
51. Un as he hendal gung, keemen em sin Knechts in de Möt, verkünnigten em, un sproken: Din Kind levt.
52. Do forscht he vun se de Stunn, in weke dat beter mit em warn weer. Un se sproken to em: Güstern um de sövente Stunn verleet dat Fewer em.
53. Do mark de Vader, dat dat um de Stunn weer, in weke JEsus to em seggt harr: Din Söhn levt. Un he glöv mit sin ganze Hus.
54. Dat is nu dat anner Teken, dat JEsus dä, as He ut Judäa in Galiläa keem.