Dat 5. Kapitel.
1. Darna weer en Fest vun de Juden, un JEsus trock rup na Jerusalem.
2. Dar is awer to Jerusalem bi dat Schapdohr en Diek, de heet up Ebräisch Bethesda, un hett fief Vörhüs’,
3. In weke leegen veele Kranke, Blinde, Lahme, Jichtige; de tövten, bet sik dat Water bewegen dä.
4. Denn to sin Tied fahr en Engel dal in den Diek, un beweg dat Water. Weke nu as de eerste, nadem dat Water bewegt weer, rin stiegen dä, de war gesund, mit wat för en Sük he ok behaft weer.
5. Darsülvst weer awer en Minsch, de harr achtundörtig Jahr krank legen.
6. As JEsus em liggen seeg, un vernöm, dat he so lang legen harr, sprickt He to em: Wullt du gesund warrn?
7. De Kranke antwort Em: HErr, ik hef keen Minsch, de mi in den Diek laten deiht, wenn dat Water sik bewegt; un wenn ik kamen doh, so stiggt en anner vör mi rin.
8. JEsus sprickt to em: Stah up, nimm din Bett, un gah hen!
9. Un sogliek war de Minsch gesund, un neem sin Bett, un gung hen. Dat weer awer düsse Dag de Sabbat.
10. Do sproken de Juden to den, de gesund warn weer: Dat is hüt Sabbat, dat schickt sik nich för di, dat Bett to dregen. Jer. 17, 21. Luk. [6, 2.]
11. He antwort se: De mi gesund makt hett, de sprok to mi: »Nimm din Bett, un gah hen!«
12. Do frogen se em: Wer is de Minsch, de to di seggt hett: »Nimm din Bett, un gah hen?«
13. De awer gesund warn weer, wuß nich, wer He weer; denn JEsus weer weg gahn, as so veel Volk an den Ort weer.
14. Darna funn em JEsus in den Tempel, un sprok to em: Süh to, du büst gesund warn; sündig vun nu an nich mehr, darmit di nich noch wat Slimmeres drapen deiht.
15. De Minsch gung hen, un verkünnig dat de Juden, dat JEsus dat weer, de em gesund makt harr.
16. Darum verfolgten de Juden JEsus un söchten Em dod to maken, dat He so wat dahn harr up den Sabbat.
17. JEsus awer antwort se: Min Vader wirkt bet to düsse Stunn, un Ik wirk ok.
18. Darum stellten Em de Juden nu veel mehr na, dat se Em dod makten, dat He nich alleen den Sabbat breken, sonnern ok seggen dä, dat GOtt Sin Vader weer, un Sik mit GOtt gliek maken dä.
19. Do antwort JEsus, un sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: De Söhn kann nicks vun Em Sülbn dohn, denn wat He süht den Vader dohn; denn wat desülve deiht, dat deiht gliekfalls ok de Söhn.
20. De Vader awer hett den Söhn leef, un wies’t Em Allns, wat He deiht, un ward Em noch gröttere Warke wiesen, dat ji ju wunnern ward.
21. Denn gliek as de Vader de Doden upwecken un lebennig maken deiht, so makt ok de Söhn lebennig, weke He will.
22. Denn de Vader richt Nüms, sonnern all Gericht hett He den Söhn öwergeven.
23. Up dat se all den Söhn ehrt, as se den Vader ehrt. Wer den Söhn nich ehrt, de ehrt ok den Vader nich, de Em schickt hett. 1. Joh. [2, 23.]
24. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer Min Wort hörn deiht, un glövt Den, de Mi schickt hett, de hett dat ewige Leven, un kummt nich in dat Gericht, sonnern he is vun den Dod to dat Leven hendörch drungen. Joh. [3, 18.] [36.] Joh. [6, 40.] [47.] [8, 51.] Röm. [8, 24.] 1. Joh. [3, 14.]
25. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Dar kummt de Stunn, un is nu all dar, dat de Doden ward GOtt Sin Söhn Sin Stimm hörn; un de se hörn ward, de ward leven. Joh. [11, 43.] [44.]
26. Denn gliek as de Vader dat Leven hett in Sik Sülbn, so hett He den Söhn geven to hebben dat Leven in Em Sülbn.
27. Un hett Em Macht geven, ok dat Gericht to holn, darum, dat He de Minschensöhn is.
28. Wunnert ju daröwer nich. Denn dar kummt de Stunn, in weke alle, de in de Dodenkulen sünd, ward Sin Stimm hörn;
29. Un ward hervör gahn, de dar Gudes dahn hebbt, to de Uperstahung to dat Leven, de awer Öwels dahn hebbt, to de Uperstahung to dat Gericht. Dan. 12, 2.
30. Ik kann nicks vun Mi Sülbn dohn. So as Ik hörn doh, so richt Ik, un Min Gericht is recht; denn Ik sök nich Min Willen, sonnern den Vader Sin Willen, de Mi schickt hett.
31. Wenn Ik vun Mi Sülbn tügen doh, so is Min Tügnis nich wahr.
32. En anner is dat, de vun Mi tügen deiht, un Ik weet, dat dat Tügnis wahr is, dat He vun Mi tügen deiht. Matth. [3, 17.]
33. Ji hebbt henschickt to Johannes, un he tüg vun de Wahrheit.
34. Ik awer nehm nich Tügnis vun Minschen; sonnern düt segg Ik, darmit ji selig ward.
35. He weer en Licht, dat brennen un schienen deiht; ji awer wulln en lütte Wiel vergnögt sien vun sin Licht.
36. Ik awer hef en grötter Tügnis, as Johannes Sin Tügnis; denn de Warke, de Mi de Vader geven hett, dat Ik se vullenden doh, düsse Warke, de Ik doh, tügt vun Mi, dat Mi de Vader schickt hett. Joh. [1, 33.] [3, 2.] [7, 31.]
37. Un de Vader, de Mi schickt hett, desülve hett vun Mi tügt. Ji hebbt niemals weder Sin Stimm hört, noch Sin Gestalt sehn; Matth. [3, 17.]
38. Un Sin Wort hebbt ji nich in ju wahnen. Denn ji glövt Den nich, Den He schickt hett.
39. Sökt in de Schrift, denn ji meent, ji hebbt dat ewige Leven darin; un se is dat, de vun Mi tügen deiht. Jes. 34, 16. 1. Tim. [4, 13.]
40. Un ji wüllt nich to Mi kamen, dat ji dat Leven hebbt.
41. Ik nehm keen Ehr vun de Minschen. Ebr. [5, 5.] 1. Thess. [2, 6.]
42. Awer Ik kenn ju, dat ji nich GOtt Sin Leev in ju hebbt.
43. Ik bün kamen in Min Vader Sin Nam, un ji nehmt Mi nich an. Wenn en anner in sin egen Nam kamen ward, den ward ji annehmen.
44. Wa künnt ji glöven, de ji Ehr vun enanner nehmen doht? Un de Ehr, de vun GOtt alleen is, sökt ji nich. Röm. [2, 29.]
45. Ji schüllt nich meenen, dat Ik ju bi den Vader verklagen warr. Dar is een, de ju verklagen deiht, Moses, up den ji höpen doht. 5. Mos. 32, 1.
46. Wenn ji Moses glövt, so glövt ji Mi ok; denn he hett vun Mi schreven. 1. Mos. 3, 15. 22, 18. 49, 10.
47. Wenn ji awer sin Schriften nich glöven doht, wa ward ji denn Min Wort glöven?