Dat 6. Kapitel.
1. Darna fahr JEsus weg öwer den See an de Stadt Tiberias in Galiläa.
2. Un veel Volk trock Em na, dat se de Teken sehn dä’n, de He an de Kranken dä.
3. JEsus awer gung rup up en Barg, un sett Sik darsülvst mit Sin Jüngers.
4. Dat weer awer neeg bi Ostern, de Juden ehr Fest. 3. Mos. 23, 5.
5. Do hev JEsus Sin Ogen up, un seeg, dat veel Volk to Em keem, un sprickt to Philippus: Wo kopt wi Brod, dat düsse eten doht? Matth. [14, 15.] Mark. [6, 34.]
6. (Dat sä He awer, em to versöken; denn He wuß wol, wat He dohn wull.)
7. Philippus antwort Em: För twee hunnert Groschen Brod is nich genog mank se, dat jeder vun se en beten kriegen kann.
8. Sprickt to Em een vun Sin Jüngers, Andreas, Simon Petrus sin Broder:
9. Dar is en Jung, de hett fief Gastenbröd, un twee Fisch; awer wat is dat ünner so veele?
10. JEsus awer sprok: Makt, dat sik dat Volk lagern deiht. Dar weer awer veel Gras an den Ort. Do lagerten sik bi fief dusend Mann. Matth. [14, 19.]
11. JEsus awer neem de Bröd, dankte, un geev se de Jüngers, de Jüngers awer de, de sik lagert harrn; des glieken ok vun de Fisch, so veel as se wulln.
12. As se awer satt weern, sprok He to Sin Jüngers: Sammelt de öwrigen Kröm, dat nicks umkamen deiht. Mark. [8, 8.]
13. Do sammelten se, un makten twölf Körv vull mit Kröm vun de fief Gastenbröd, de öwrig bleven weern vun de, de eten harrn.
14. As nu de Minschen dat Teken seegen, dat JEsus dä, sproken se: Dat is wahrlich de Prophet, de in de Welt kamen schall.
15. As JEsus nu marken dä, dat se kamen warn, un Em griepen, dat se Em to’n König maken dä’n, mak He Sik awermals darvun up den Barg, He ganz alleen.
16. Up den Abend awer gungen de Jüngers dal an den See.
17. Un treden in dat Schipp, un keemen öwer den See na Kapernaum. Un dat weer all düster warn, un JEsus weer nich to se kamen. Matth. [14, 22.] Mark. [6, 45.]
18. Un de See war upwöhlt vun en groten Wind. Ps. [107, 25.]
19. As se nu rudert harrn, bi fief un twintig oder dörtig Stadien, seegen se JEsus up den See darher gahn, un neeg an dat Schipp kamen; un se weern bang. Matth. [14, 25.]
20. He awer sprok to se: Ik bün dat, wes’t nich bang.
21. Do wulln se Em in dat Schipp nehmen; un gliek darup weer dat Schipp an dat Land, dar se henföhrten.
22. An den annern Dag seeg dat Volk, dat up düsse Siet vun den See stunn, dat keen anner Schipp dar weer, as blot dat, dar Sin Jüngers inträ’n weern, un dat JEsus nich mit Sin Jüngers in dat Schipp trä’n weer, sonnern alleen Sin Jüngers weern wegföhrt.
23. Dar keemen awer anner Scheep vun Tiberias neeg to de Stä, dar se dat Brod eten harrn dörch den HErrn Sin Dankseggung.
24. As nu dat Volk sehn dä, dat JEsus dar nich weer, noch Sin Jüngers, treden se ok in de Scheep, un keemen na Kapernaum, un söchten JEsus.
25. Un as se Em funnen up de anner Siet vun den See, sproken se to Em: Rabbi, wannehr büst Du herkamen?
26. JEsus antworte se, un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju, ji sökt Mi nich darum, dat ji Teken sehn hebbt; sonnern dat ji vun dat Brod eten hebbt, un sünd satt warn.
27. Arbeit nich för dat Eten, dat vergänglich is, sonnern för dat, wat dar blift, in dat ewige Leven, weke ju de Minschensöhn geven ward; denn Em hett GOtt de Vader betügt.
28. Do sproken se to Em: Wat schüllt wi dohn, dat wi GOttes Wark makt?
29. JEsus antworte, un sprok to se: Dat is GOtt Sin Wark, dat ji an Den glöven doht, den He schickt hett. Eph. [1, 19.] Phil. [1, 6.] 1. Joh. [3, 23.]
30. Do sproken se to Em: Wat deihst Du denn för en Teken, up dat wi seht, un glövt Di? Wat makst Du?
31. Unse Vaders hebbt Manna eten in de Wüste, as schreven steiht: He geev se Brod vun den Himmel to eten. 2. Mos. 16, 13. 14. Neh. 9, 15. Ps. [78, 24.] Weish. 16, 20.
32. Do sprok JEsus to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Moses hett ju nich Brod vun den Himmel geven; sonnern Min Vader gift ju dat rechte Brod vun den Himmel.
33. Denn düt is GOtt Sin Brod, dat vun den Himmel kummt, un gift de Welt dat Leven.
34. Do sproken se to Em: HErr, gif uns jümmer so’n Brod.
35. JEsus awer sprok: Ik bün dat Levensbrod. Wer to Mi kummt, de ward nich hungern, un wer an Mi glövt, de ward nümmermehr döstig. Jes. 55, 1. Sir. 24, 28. Joh. [4, 14.] [7, 37.]
36. Awer Ik hef ju dat seggt, dat ji Mi sehn hebbt, un glövt doch nich.
37. Allns, wat Mi Min Vader geven deiht, dat kummt to Mi; un wer to Mi kummt, den war Ik nich rut stöten.
38. Denn Ik bün vun den Himmel kamen, nich, dat Ik Min Willen doh, sonnern Den Sin, de Mi schickt hett.
39. Dat is awer den Vader Sin Will, de Mi schickt hett, dat Ik nicks verleern doh vun Allns, dat He Mi geven hett, sonnern dat Ik dat upwecken doh up den jüngsten Dag.
40. Dat is awer Den Sin Will, de Mi schickt hett, dat, wer den Söhn süht, un glövt an Em, dat ewige Leven hebben schall; un Ik war em upwecken up den jüngsten Dag. Luk. [14, 14.]
41. Do murrten de Juden daröwer, dat He sä: »Ik bün dat Brod, dat vun den Himmel kamen is.«
42. Un sproken: Is düsse nich JEsus, Joseph sin Söhn, den Sin Vader un Moder wi kennen doht? Wa sprickt He denn: »Ik bün vun den Himmel kamen?« Luk. [4, 22.]
43. JEsus antworte, un sprok to se: Murrt nich ünner enanner.
44. Nüms kann to Mi kamen, dat wes’ denn, dat em trecken deiht de Vader, de Mi schickt hett, un Ik warr em upwecken up den jüngsten Dag. Jer. 31, 3.
45. Dar steiht schreven in de Propheten: »Se ward alle vun GOtt ünnerwies’t sien.« Wer dat nu hört vun den Vader, un lehrt dat, de kummt to Mi. Jes. 54, 13. Jer. 31, 33.
46. Nich, dat jemand den Vader sehn hett, ahn de vun den Vader is, de hett den Vader sehn.
47. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer an Mi glöven deiht, de hett dat ewige Leven.
48. Ik bün dat Levensbrod.
49. Ju Vaders hebbt Manna eten in de Wüstenie, un sünd storven. 2. Mos. 16, 15. 4. Mos. 11, 7. Ps. [78, 24.] 1. Cor. [10, 5.]
50. Düt is dat Brod, dat vun den Himmel kamen deiht, up dat, wer darvun itt, nich starvt.
51. Ik bün dat lebennige Brod, vun den Himmel kamen. Wer vun düt Brod eten ward, de ward leven in Ewigkeit. Un dat Brod, dat Ik geven warr, is Min Fleesch, dat Ik geven warr för de Welt ehr Leven. Ebr. [10, 5.] [10.]
52. Do streden de Juden ünner enanner, un sproken: Woans kann düsse uns Sin Fleesch to eten geven?
53. JEsus sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ward ji nich eten den Minschensöhn Sin Fleesch, un drinken Sin Blot, so hebbt ji keen Leven in ju.
54. Wer Min Fleesch eten deiht, un drinkt Min Blot, de hett dat ewige Leven, un Ik warr em an den jüngsten Dag upwecken.
55. Denn Min Fleesch is de rechte Spies, un Min Blot is de rechte Drunk.
56. Wer Min Fleesch eten deiht, un drinkt Min Blot, de blift in Mi, un Ik in em. Joh. [15, 4.] 1. Joh. [3, 24.] [4, 13.]
57. So as Mi schickt hett de lebennige Vader, un Ik leven doh den Vader Sin wegen; so, wer Mi eten deiht, desülvige ward ok leven um Mint willen.
58. Düt is dat Brod, dat vun den Himmel kamen is, nich as ju Vaders hebbt Manna eten, un sünd storven. Wer düt Brod eten deiht, de ward leven in Ewigkeit.
59. Düt sä He in de Schol, as He lehrn dä to Kapernaum.
60. Veele nu vun Sin Jüngers, de dat hörn, sproken: Dat is en harte Red’, wokeen kann de hörn?
61. As JEsus awer bi Sik Sülbn marken dä, dat Sin Jüngers daröwer murrten, sprok He to se: Nehmt ji daran Anstot?
62. Wa will dat warrn, wenn ji sehn ward den Minschensöhn upfahrn darhen, wo He fröher weer? Joh. [3, 13.] Mark. [16, 19.] Luk. [24, 51.] Eph. [4, 8.]
63. De Geist is dat, de dar lebennig maken deiht, dat Fleesch is nicks nütz. De Wör’, de Ik reden doh, de sünd Geist un sünd Leven. 2. Cor. [3, 6.]
64. Awer dar sünd weke mank ju, de glövt nich. Denn JEsus wuß vun Anfang wol, weke nich glöven dä’n, un wer Em verraden war.
65. Un He sprok: Darum hef Ik ju seggt: Nüms kann to Mi kamen, wenn em dat nich vun Min Vader geven is.
66. Vun dar an gungen veele vun Sin Jüngers torügg, un wannelten nich mehr mit Em.
67. Do sprok JEsus to de Twölf: Wüllt ji ok weggahn?
68. Do antwort Em Simon Petrus: HErr, wohen schüllt wi gahn? Du hest Wör’ vun dat ewige Leven; Joh. [6, 63.] Matth. [7, 29.] Apost. [5, 20.]
69. Un wi hebbt glövt un insehn, dat Du büst Christus, den lebennigen GOtt Sin Söhn. Joh. [1, 49.] [11, 27.] Matth. [16, 16.] Mark. [8, 29.]
70. JEsus antwort em: Hef Ik nich twölf vun ju erwählt? un een vun ju is en Düvel. Luk. [6, 13.] Joh. [8, 44.]
71. He sprok awer vun Judas Simon Ischarioth. Düsse hett Em naher verraden, un weer een vun de Twölf.