Dat 7. Kapitel.
1. Darna trock JEsus umher in Galiläa; denn He wull nich in Judäa umher trecken, darum, dat de Juden Em na dat Leven stahn dä’n.
2. Dar weer awer in Korten de Juden ehr Fest, de Loofhütten. 3. Mos. 23, 34.
3. Do sproken Sin Bröder to Em: Vertreck vun hier, un gah öwer na Judäa, up dat ok Din Jüngers sehn de Warke, de Du deihst. Matth. [12, 46.] Mark. [3, 31.] Apost. [1, 14.]
4. Wer frie up den Plan sien will, de handelt nich heemli. Deihst Du so wat, so apenbar Di vör de Welt.
5. Denn ok Sin Bröder glövten nich an Em. Ps. [69, 9.]
6. Do sprickt JEsus to se: Min Tied is noch nich kamen; ju Tied awer is alltied.
7. De Welt kann ju nich hassen; Mi awer haßt se, denn Ik tüg vun se, dat ehr Warke bös sünd.
8. Gaht ji rup up düt Fest. Ik will noch nich rupgahn up düt Fest; denn Min Tied is noch nich erfüllt.
9. As He awer düt to se seggt harr, blev He in Galiläa.
10. As awer Sin Bröder rup gahn weern, do gung He ok rup to dat Fest, nich apenbar, sonnern ganz heemli.
11. Do söchten Em de Juden up dat Fest, un sproken: Wo is De?
12. Un dar weer en grot Mummeln öwer Em mank dat Volk. Enige sproken: He is fromm. De annern awer sproken: Nee, sonnern He verföhrt dat Volk. Joh. [9, 16.] [10, 19.] Matth. [21, 46.]
13. Nüms awer sprok frie vun Em, wiel se bang weern vör de Juden. Joh. [9, 22.] [12, 42.] [19, 38.]
14. Awer merrn in dat Fest gung JEsus rup in den Tempel, un lehr.
15. Un de Juden wunnerten sik, un sproken: Wa kann Düsse de Schrift, da He se doch nich lehrt hett? Matth. [13, 54.] Mark. [6, 3.]
16. JEsus antwort se, un sprok: Min Lehr is nich Min, sonnern Den Sin, de Mi schickt hett.
17. Wenn jemand will Den Sin Willn dohn, de ward wies warrn, ob düsse Lehr vun GOtt is, oder ob Ik vun Mi Sülbn reden doh. Joh. [3, 21.] [8, 31.] [32.] [47.]
18. Wer vun sik sülbn reden deiht, de söcht sin egen Ehr; wer awer Den Sin Ehr söcht, De em schickt hett, de is wahrhaftig, un keen Ungerechtigkeit is an em. Joh. [5, 41.]
19. Hett ju nich Moses dat Gesetz geven? Un Nüms mank ju deiht dat Gesetz? Warum sökt ji Mi dod to maken? 2. Mos. 24, 3. 4. Apost. [7, 53.]
20. Dat Volk antwort, un sprok: Du hest den Düvel; wer söcht Di dod to maken? Joh. [8, 48.] [52.]
21. JEsus antwort, un sprok: En eenzig Wark hef Ik dahn, un dat wunnert ju alle.
22. Moses hett ju darum de Besniedung geven, nich, dat se vun Moses kummt, sonnern vun de Vaders; doch besniedt ji den Minsch an den Sabbat. 1. Mos. 17, 10.
23. Wenn en Minsch de Besniedung annimmt an den Sabbat, up dat Moses sin Gesetz nich braken war, sünd ji denn fünsch up Mi, dat Ik den ganzen Minsch hef an den Sabbat gesund makt? Joh. [5, 9.]
24. Richt nich na dat Ansehn, sonnern richt en recht Gericht. 5. Mos. 1, 16. 17.
25. Do sproken enige vun Jerusalem: Is dat nich De, den se söchten dod to maken?
26. Un süh dar, He sprickt frie, un se seggt Em nicks. Erkennt unse Öbbersten nu seker, dat He gewiß Christus is?
27. Doch wi weet, wo Düsse her is; wenn awer Christus kamen ward, ward Nüms weten, wo He her is.
28. Do reep JEsus in den Tempel, lehr, un sprok: Ja, ji kennt Mi, un weet, wo Ik her bün; un vun Mi Sülbn bün Ik nich kamen, sonnern dar is en Wahrhaftigen, de Mi schickt hett, weken ji nich kennen doht.
29. Ik kenn Em awer; denn Ik bün vun Em, un He hett Mi schickt. Joh. [8, 55.] Matth. [11, 27.]
30. Do söchten se Em to griepen; awer Nüms lä de Hand an Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen. Joh. [8, 20.] Luk. [22, 53.]
31. Awer veele mank dat Volk glövten an Em, un sproken: Wenn Christus kamen ward, ward He ok mehr Teken dohn, as Düsse deiht? Joh. [8, 30.] [20, 30.] [31.] [21, 25.]
32. Un dat keem vör de Pharisäers, dat dat Volk so wat vun Em munkel. Do schickten de Pharisäers un Hohenpresters Knechts ut, dat se Em griepen dän.
33. Do sprok JEsus to se: Ik bün noch en lüttje Wiel bi ju, un denn gah Ik hen to Den, de Mi schickt hett.
34. Ji ward Mi söken, un nich finn; un dar, wo Ik bün, künnt ji nich henkamen. Joh. [8, 21.]
35. Do sproken de Juden unner enanner: Wo will Düsse hengahn, dat wi Em nich finn schüllt? Will He mank de Griechen gahn, de hier un dar verstreut wahnt, un de Griechen lehrn?
36. Wat is dat för en Red, dat He seggt: »Ji ward Mi söken, un nich finn; un wo Ik bün, dar künnt ji nich henkamen?«
37. Awer an den letzten Dag vun dat Fest, de am herrlichsten weer, trä JEsus up, reep un sprok: Wer dar döstig is, de schall to Mi kamen, un drinken. 3. Mos. 23, 36.
38. Wer an Mi glöven deiht, as de Schrift seggt, vun den sin Lief ward Stroms vun lebennig Water fleeten. Jes. 44, 3. Joel. 3, 1.
39. Dat sä He awer vun den GEist, weken de kriegen schulln, de an Em glöven dän; denn de heilige GEist weer noch nich dar, denn JEsus weer noch nich verklärt.
40. Veele nu vun dat Volk, de düsse Red hörn dän, sproken: Düsse is wahrlich de Prophet. 5. Mos. 18, 15.
41. De annern sproken: Dat is Christus. Enige awer sproken: Schall Christus ut Galiläa kamen? Joh. [1, 46.]
42. Sprickt nich de Schrift vun David sin Samen, un ut den Flecken Bethlehem, wo David weer, schall Christus kamen? Ps. [132, 11.] Mich. 5, 1. Matth. [2, 5.] [6.] [22, 42.]
43. Up düsse Wies’ war en Striet mank dat Volk öwer Em.
44. Dar wulln Em awer weke griepen, awer Nüms lä de Hand an Em.
45. De Knechts keemen to de Hohenpresters un Pharisäers. Un de sproken to se: Warum hebbt ji Em nich brocht?
46. De Knechts antworten: Dar hett nie en Minsch so redt, as düsse Minsch. Matth. [7, 28.]
47. Do antworten se de Pharisäers: Sünd ji ok verföhrt?
48. Glövt ok irgend en Öbberste oder Pharisäer an Em?
49. Sonnern dat Volk, dat nicks vun dat Gesetz weten deiht, is verflucht.
50. Sprickt to se Nikodemus, de bi de Nacht to Em kamen weer, weke een mank se weer:
51. Richtet unse Gesetz ok en Minsch, bevör man Em verhören un erkennen deiht, wat he deiht? 2. Mos. 23, 1. 3. Mos. 19, 15. 5. Mos. 17, 8. 19, 15.
52. Se antworten un sproken to Em: Büst du ok en Galiläer? Sök un süh to, ut Galiläa steiht keen Prophet up.
53. Un en jeder gung also to Hus.