Dat 1. Kapitel.
1. De eerste Bericht hev ik di twor geven, leeve Theophile, vun all dat, wat JEsus anfung, beides, to dohn un to reden.
2. Bet an den Dag, dar He upnahmen wör, nahdem He de Apostels, de He utwählt har, dörch den heiligen GEist Befehl dahn har.
3. Weke He Sik nah Sienen Leiden lebendig wiest hett, dörch männie Erwiesungen un let Sik sehn mank ehr veerdig Dag’ lang un sprok mit ehr vun dat GOttes Riek. Luk. [17, 20.] [21.] Röm. [14, 17.]
4. Un as He se versammelt har, befohl He ehr, dat se nich vun Jerusalem wieken dä’n, sonnern töven dä’n up den Vadder Sien Verheetung, de ji hebben hört (sprok He) vun Mi. Joh. [15, 26.]
5. Denn Johannes hett mit Water döfft, ji awer schüllt mit den heiligen GEist döfft warden, nich lang na düsse Dag’. Kap. [11, 16.] [13, 24.] [19, 4.] Matth. [3, 11.]
6. De awer so tosamen kamen weeren, fragden Em un sproken: HErr, warst Du up düsse Tid wedder uprichten dat Riek Israel? Luk. [24, 21.]
7. He sprok awer to ehr: Dat hört sik för jug nich to weeten Tid oder Stunn, weke de Vadder Siene Macht vörbeholen hett.
8. Sonnern ji ward den heiligen GEist Siene Kraft kriegen, de up jug kamen ward, un ji ward Miene Tügen sien to Jerusalem un in ganz Judäa un Samaria un bet an dat Enn vun de Eer.
9. Un as He dat seggt har, wur He uphaben tosehends, un en Wolk nehm Em up vör ehre Ogen weg. Luk. [24, 51.]
10. Un as se Em nahsehn dä’n to den Himmel föhren, süh, dar stunnen bi ehr twee Männer in witte Kleder. Luk. [24, 4.] Joh. [20, 12.]
11. Weke ock seggen dä’n: Ji Männer vun Galiläa, wat staht ji hier und kiekt na den Himmel rup? Düsse JEsus, de vun jug is upnahmen to den Himmel, ward kamen, as ji Em sehn hevt to den Himmel fahren. Luk. [21, 27.] 1. Thess. [4, 16.]
12. Do kehrten se um na Jerusalem vun den Barg, de do heeten deiht de Oelbarg, weke is dicht bi Jerusalem un liggt enen Sabbath-Wegs darvun. Luk. [24, 50-52.]
13. Un as se to Hus kamen dä’n, stegen se up den Söller, wo sik uphöllen Petrus un Jakobus, Johannes un Andreas, Philippus un Thomas, Bartholomäus un Matthäus, Jakobus, Alphäi Söhn, un Simon Zelotes un Judas Jakobi. Matth. [10, 2.]
14. Düsse all weern ümmer bi enanner, eenmödig mit Beden un Flehen, mitsamt de Fruens, un Maria, JEsus Siene Moder, un Sien Bröder. Kap. [2, 1.] [42.] [4, 24.]
15. Un in de Dag’ träd up Petrus mank de Jüngers un sprok: (dat weer awer de Schaar vun de Namen tohopen bi hunnert un twintig).
16. Ji Männer un Bröder, düsse Schrift muß erfüllt warden, weke tovör de heilige GEist seggt hett dörch David sienen Mund, vun Judas, de en Vörgänger weer vun de de JEsum fangen dä’n. Ps. [41, 10.]
17. Denn he weer mit uns tellt, un har düt Amt mit uns överkamen. Luk. [6, 16.]
18. Düsse hett erworben den Acker vör den ungerechten Lohn un sik uphängt un is midden intwei bosten un siene Ingeweide sünd all rutschüdd. Matth. [27, 5.]
19. Un dat is kund worden Alle de in Jerusalem wahnen dohn, also dat desülbige Acker nennt ward up ehre Sprak, Hakeldama, dat is Blodacker. Matth. [27, 7-9.]
20. Denn dat steiht schreben in dat Psalmbok: »Ehr Hüsung müß Wüstenie warden un dar schall nüms sien, de darin wahnen deiht« un: »Sien Bisdom schall en annere kriegen.« Ps. [69, 26.] [109, 8.]
21. So mutt nu een mank düsse Männer, de bi uns west sünd de ganze Tid över, dar de HErr JEsus mank uns is ut un in gahn,
22. Vun Johannes siene Döp an, bet up den Dag, do He vun uns nahmen is, en Tüg vun Siene Uperstahung warden.
23. Un se stellden twee, Joseph, de ock Barsabas heeten deiht, mit den Tonamen Just, un Matthias.
24. Beden un spröken: HErr, aller Harten Kündiger, wies uns, wokeen Du utwählt hest vun düsse twee. Ps. [7, 10.]
25. Up dat eener kriegen mag düssen Deenst un Apostelamt, darvun Judas avweken is, dat he hengüng an sienen Ort.
26. Un se schmeeten dat Lot över se un dat Lot füll up Matthias un he war todeelt to de elven Apostels. Spr. 16, 33.