Dat 2. Kapitel.
1. Un as de Dag vun de Pingsten erfüllt weer, weeren se alle eenmödig tosamen. Kap. [1, 14.]
2. Un dat geschehg en Brusen vun den Himmel, as en gewaltige Wind brusen deiht, un nehm in dat ganze Hus, wo se in sitten dä’n.
3. Un man seeg an ehr de Tungen verdehlt, as weeren se fürig. Un He sett’te Sik up enen jeden vun ehr. Matth. [3, 11.]
4. Un wörn alle vull vun den heiligen GEist un fungen an to predigen mit annere Tungen, nahdem de GEist ehr geven dä uttospreken. Kap. [1, 5.] [10, 44.] [11, 15.] [19, 1.]
5. Do weeren aver Juden, de to Jerusalem wahnen dä’n, de weeren gottsfürchtige Lüd, ut allerlei Volk, dat ünner den Himmel is. Kap. [13, 26.]
6. As nu düsse Stimm geschehg, keem de Menge tosamen un verfehren sik, denn jeder een hör dat se mit sien Sprak reden dä’n.
7. Se verfehrn sik awer alle, wunnerten sik un spröken mank enanner: Seht doch, sünd nich düsse alle de do reden dohn, ut Galiläa?
8. Woans hörn wi denn, jeden een sien Sprak, in weke wi gebohrn sünd?
9. Parther un Meder un Elameter un de wi wahnen dohn in Mesopotamien, un in Judäa, un Kappadocien, Pontus un Asien.
10. Phrygien un Pamphylien, Egypten un an de Enn’n vun Lybien bi Kyrene un Utlänners vun Rom,
11. Juden un Judengenaten, Kreter un Araber, wi hörn se mit unse Tungen GOtt Siene groten Daden reden.
12. Se verfehrten sik awer alle un sproken, de een to den annern: Du, wat will dat warden?
13. De annern awer harn ehren Spaß darut un sproken: Se sünd vull vun söten Wien!
14. Do trä Petrus up mit de Elven, leet sien Stimme hörn un redte to ehr: Ji Juden, leeve Männer un Alle, de ji to Jerusalem wahnen doht, dit si jug kund dahn, un lat miene Worde to jug Ohren ringahn.
15. Denn düsse sünd nich bedrunken, as ji glöven doht, sintemal dat is de drüdde Stunn vun den Dag.
16. Sonnern dat is et, dat dörch den Propheten Joel tovör seggt is: Joel. 3, 1.
17. Un dat schall geschehn in de letzten Dage, sprickt GOtt, Ik will utgeten vun Mienen GEist up alles Fleesch; un jug Söhns un jug Döchter schülln prophezeien un jug Jünglings schülln Gesichte sehn un jug Öllsten schülln Dröm hebben.
18. Un up Mien Knechts un Miene Deerns will Ik densülbigen Dag vun Mienen GEist utgeten un se schülln prophezeien;
19. Un Ik will Wunner dohn baben in den Himmel, un Teken unnen up de Eer, Blod un Füer un Rookdamp.
20. De Sünn schall sik verkehrn in Düsternis, un de Maand in Blod, ehr denn den HErrn Sien grote un apenbarliche Dag kamen deiht.
21. Un schall geschehn, wokeen den HErrn Sienen Namen anropen deiht, de schall selig warden. Röm. [10, 13.]
22. Ji Männer vun Israel hört düsse Worde: JEsus vun Nazareth, den Mann vun GOtt, mank jug mit Dahten un Wunners un Teken bewiest, weke GOtt dörch Em dä mank jug (as ji ock sülvst weten doht);
23. Densülbigen (nahdem He ut GOtt Sienen bedachtem Rat un Vörsehung jug övergeven weer) hevt ji nahmen dörch de Ungerechten ehre Hänn un Em anslagen un dod makt. Kap. [4, 28.] Luk. [22, 22.]
24. Den hett GOtt upweckt un wegnahmen de Wehdag vun den Dod, nahdem dat unmöglich weer, dat He schull vun Em holen warden.
25. Denn David sprickt vun Em: Ik hev den HErrn alltid vörsett vör mien Angesicht, denn He is to mien rechte Sid, up dat ik nich wanken doh. Ps. [16, 8.]
26. Dorum is mien Hart fröhlich un miene Tung freut sik, denn ock mien Fleesch ward ruhen in de Hoffnung;
27. Denn du warst mien Seel nich in de Höll laten, ock nich togeven, dat dien Heilige de Verwesung sehen deiht.
28. Du hest mi kund dahn de Weg to dat Leven, Du warst mi vull maken mit Freud vör Dien Angesicht.
29. Ji Männer, leeve Bröder, lat mi fri reden to jug vun den Erzvadder David: He is storven un begraven un sien Grav is bi uns bet up düssen Dag. Kap. [13, 36.] 1. Kön. 2, 10.
30. Dar he nun en Prophet weer, un weten dä, dat em GOtt toseggt harr mit eenen Eed, dat vun de Frucht vun siene Lenden schull up sienen Stohl sitten: Ps. [89, 4.] [5.]
31. Hett he dat tovör sehn un redt vun Christus Sien Uperstahung, dat Sien Seel nich in de Höll laten is un Sien Fleesch de Verwesung nich sehen hett. Kap. [13, 35.] Ps. [16, 10.]
32. Düssen JEsus hett GOtt uperweckt, darvun sünd wi alle Tügen.
33. Nu He dörch GOtt Siene Rechte verhöget is, un kregen hett vun den Vadder de Verheißung, dat He den heiligen GEist hebben schull, hett He dit utgaten wat ji sehn un hören doht.
34. Denn David is nich to den Himmel upfahren. He sprickt awer: De HErr hett seggt to mienen HErrn: »Sett Di to Miene rechde Hand, Matth. [22, 44.]
35. Bet dat Ik Diene Fiende leggen doh to den Schemel vun Dien Föt.«
36. So schall denn dat ganze Hus Israel gewis weten, dat GOtt düssen JEsum, Den ji krüzigt hebbt, to eenen HErrn un Christ makt hett.
37. Do se aver dat hören dä’n, gung ehr dat dörch dat Hart un sproken to Petro, un to de annern Aposteln: Ji Männer, leeve Bröder, wat schüllen wi dohn? Kap. [9, 6.] [16, 30.]
38. Petrus sprok to ehr: Doht Buße un lat sik jeder een döpen up den Namen JEsu Christi to de Vergebung vun sien Sünnen; so wardet ji de Gav vun den heiligen GEist kriegen. Matth. [3, 2.] Apost. [19, 6.]
39. Denn jug un jug Kinner gelt düsse Tosag un alle de, de wiet weg sünd, weke GOtt, unser HErr, herto ropen ward. Joel. 3, 5.
40. Ock mit veele annere Worde betügte he un ermahnte un sprok: Lat jug helpen vun düsse unarigen Lüd.
41. De nu sien Word gern annehmen dä’n, leten sik döpen, un wörn hento dahn an den Dag bi dree dusend Seelen.
42. Se bleven aver beständig in de Apostel ehr Lehr un in de Gemeenschaft, un in dat Brodbreken un in dat Gebed. Kap. [1, 14.] [2, 1.]
43. Dar keem ock alle Seelen Furcht an un geschehgen veele Wunner un Teken dörch de Apostel.
44. Alle aver, de glövig worden weeren, weeren bi enanner un höllen alle Dinge gemeensam.
45. Ehre Göder un ehr Egendom verköfften se un deelten se ut mank alle as jeder een dat nödig har.
46. Un se weeren däglich un ümmer bi enanner eenmödig in den Tempel un broken dat Brod hen un her in de Hüser, Kap. [20, 7.]
47. Neemen de Spies un lavten GOtt mit Freuden un eenfäldigen Harten un harn Gnade bi dat ganze Volk. De HErr aver dä hento däglich, de do selig wören, to de Gemeen.