Dat 3. Kapitel.
1. Petrus aver un Johannes gungen mit enanner rup in den Tempel, um de negende Stunn, do man plegde to beden.
2. Un do weer en Mann, lahm vun Mudderliev, de let sik drägen, un se setten em däglich vör de Döhr vun den Tempel, de do heten deiht de schöne, up dat he beddeln dä dat Almosen vun de, de in den Tempel gahn dä’n. Kap. [8, 7.] [14, 8.]
3. Do he nu sehn dä Petrum un Johannem, dat se wullen to den Tempel rin gahn, bede he üm en Almosen.
4. Petrus awer seeg em an mit Johannes un sprok: Kiek uns an!
5. Un he kek se an, tövte, dat he wat vun ehr kriegen dä.
6. Petrus awer sprok: Sülver un Gold hev ik nich; wat ik awer hev, dat gev ik di, in den Namen JEsu Christi vun Nazareth, stah up un gah umher. Kap. [14, 9.] [10.]
7. Un he grep em bi de rechte Hand un richt em up. Alsobald stunnen sien Been un Enkel fast. Matth. [8, 15.] Kap. [9, 25.]
8. Sprung up, kunn gahn un stahn un gung mit ehr in den Tempel, gung umher un sprung un lavte GOtt. Joh. 35, 6.
9. Un alles Volk seeg em umher gahn un GOtt laven.
10. Se kennten em ock, dat he dat weer de um Almosen wegen säten har vör de schöne Döhr vun den Tempel; un se wurn vull Wunnern un Entsetten över dat wat em wedderfahren weer.
11. As aver düsse Lahme, de nu gesund weer, sik to Petrus un Johannes holen dä, leep all dat Volk to ehr in de Hall, de do heet Salomo’s un wunnerten sik. Kap. [5, 12.]
12. As Petrus dat sehn dä, antworde he dat Volk: Ji Lüd vun Israel, wat wunnert ji jug daröver? Oder wat kiekt ji up uns, as harren wi düssen umher gahn makt dörch unse egen Kraft oder Verdeenst?
13. Abraham un Isaak un Jakob ehr GOtt, unse Vadders ehr GOtt, hett Sien Kind JEsus verklärt, weken ji överantwordet un anklagt hebbt vör Pilato, as desülvige urdeelen dä Em los to laten. Kap. [5, 30.] 2. Mos. 3, 6. 15. 16. Apost. [2, 23.] [7, 52.]
14. Ji aver klagdet den Heiligen un Gerechten an, un förrert dat man jug den Mörder schenken dä; Matth. [27, 20.] [21.]
15. Aver den Levensfürsten hebbt ji dod makt. Den hett GOtt upweckt vun de Doden, darvun sünd wi Tügen. Kap. [2, 24.] [32.] [4, 10.] [10, 40.] [13, 30.] [34.] [17, 31.] Röm. [4, 24.] [8, 11.] 1. Cor. [6, 14.] [15.] [4, 15.] 2. Cor. [4, 14.]
16. Un dörch den Gloven an Sienen Namen, hett He an düssen, den ji sehn un kennen doht, bestätigt Sienen Namen; un de Glov dörch Em hett geven düssen Gesundheit vör jug Ogen.
17. Nu, leeve Bröder, ik weet, dat ji dat dörch Unwetenheit dahn hebbt, as ock jug Böversten.
18. GOtt aver, wat He dörch all Sien Propheten ehren Mund tovör verkündigt hett, woans Christus lieden schull, hett dat also utföhrt.
19. So doht nu Buß un bekehrt jug, dat jug Sünnen vertilgt warden. Kap. [2, 38.]
20. Up dat de Erquickungstid kamen deiht vun den HErr Sien Angesicht, wenn He schicken ward Den, De jug nu tovör predigt ward, JEsum Christum. Joh. 35, 10. Dan. 7, 22. 27. Röm. [8, 21.] Offenb. [20, 6.]
21. Weke mutt den Himmel innehmen bet up de Tid, do wedder herstellt ward Alles, wat GOtt redet hett dörch all Sien heilige Propheten ehr Mund, vun de Welt an.
22. Denn Moses hett seggt to de Vadders: Eenen Propheten ward jug de HErr, jug GOtt, upwecken ut jug Bröder, gliek as mi, den schüllt ji hören in alles dat he to jug seggen ward;
23. Un dat ward geschehn, wat för en Seel densülvigen Propheten nich hören ward, de schall uttilgt warden ut dat Volk. 5. Mos. 18, 15.
24. Un alle Propheten vun Samuel an un naher, so veel as do redet hebbt, de hebben vun düsse Dage verkündigt.
25. Ji sünd Kinner vun de Propheten un vun den Bund, den GOtt makt hett mit jug Vadders, as He sprok to Abraham: Dörch dienen Samen schüllen segent warden alle Völker up de Eer. 1. Mos. 12, 3.
26. För jug toeerst hett GOtt uperweckt Sien Kind JEsus, un hett Em to jug schickt jug to segnen, dat jeder een sik bekehren schall vun sien Bosheit. Kap. [13, 46.]