Dat 4. Kapitel.
1. As se aver to dat Volk reden dä’n, treden to ehr de Preesters un de Hauptmann vun den Tempel un de Sadducäer; Luk. [22, 4.] [52.]
2. (De argerte dat, dat se dat Volk lehrden un an JEsu Sien Bispill de Uperstahung vun den Doden verkündigen dä’n);
3. Un län de Hänn an se un setten se in bet up den Morgen, denn dat weer bald Abend.
4. Aver veele mank de, de dat Word tohörten, worden glövig, un weer de Tall vun de Mannslüd bi fief dusend. Kap. [2, 47.]
5. As dat nu Morgen weer, versammelden sik ehre Böversten un Öllsten, un Schriftgelehrten na Jerusalem,
6. Hannas, de Hohepreester, un Kaiphas un Johannes, un Alexander un so veel as ehrer weeren vun dat Hohepreestergeschlecht; Kap. [5, 17.] Luk. [3, 2.]
7. Un stellden se vör sik un frogen se: Ut wat för en Gewalt oder in wat för enen Namen hebbt ji dat dahn? Matth. [21, 23.]
8. Petrus, vull nun den heiligen GEist, sprok to ehr: Ji Böversten vun dat Volk un ji Öllsten vun Israel!
9. So wi hüt richdet warden över düsse Woldat an den kranken Minschen, dörch weke he gesund worden is; Joh. [10, 32.]
10. So wes jug un all dat Volk vun Israel kund dahn, dat in den Namen vun JEsus Christus vun Nazareth, weken ji krüzigt hebbt, den GOtt vun de Doden upweckt hett, steit düsse allhier vör jug gesund. Kap. [3, 15.]
11. Dat is de Steen, vun jug Bulüd wegschmeten, de to den Ecksteen worden is. Matth. [21, 42.]
12. Un is in kenen annern Heil un is ock keen annere Nam de Minschen geven, darin wi schüllen selig warden. Matth. [1, 21.]
13. Se sehn awer an Petrus un Johannes ehre Freudigkeit un verwunnerten sik; denn se weeren gewiß, dat se ungelehrde Lüd un Laien weeren un kennten se ock wull, dat se mit JEsu west weeren.
14. Se sehn awer den Minschen, de gesund worden weer, bi ehr stahn un harren nicks dargegen to reden. Kap. [3, 8.] [9.]
15. Do heeten se se rut gahn ut den Rat un handelten mit enanner un sproken:
16. Wat wüllen wi düsse Minschen dohn? Denn dat Teken dörch se geschehen, is kund un apenbar alle, de to Jerusalem wahnen, un wi künnen dat nich avstriden.
17. Aver darmit dat nich wieder inrieten deiht mank dat Volk, lat uns ernstlich se bedräuen, dat se vun nu av an kenen Minschen vun düssen Namen seggen dohn.
18. Un repen se un gebaden ehr, dat se sik nu un nümmer hören leeten un in JEsus Sienen Namen lehren dä’n.
19. Petrus aver un Johannes antworden un sproken to ehr: Richdet ji sülvst ob dat vör GOtt recht is, dat wi jug mehr gehorchen dohn, as GOtt? Kap. [5, 29.]
20. Wi künnt dat ja nich laten, dat wi nich reden schüllen, wat wi sehn un hört hebben.
21. Aver se dräuten ehr un leeten se gahn un funnen nich, woans se se pienigten um dat Volk sien willen; denn se lavten alle GOtt över dat, wat geschehen weer.
22. Denn de Minsch weer över veertig Jahr old, an den düt Teken vun Gesundheit geschehen weer.
23. Un as man se har gahn laten, keemen se to de ehrigen un verkündigten ehr, wat de Hohenpreesters un Öllsten to ehr seggt harn.
24. Do se dat hören dä’n, höven se ehre Stimm up eendrächtiglich to GOtt un sproken: HErr, de Du büst de GOtt, de Himmel un Eer, un dat Meer, un alles wat darin is, makt hest; Röm. [15, 6.] 1. Mos. 1, 1. Jes. 37, 16.
25. De Du dörch David, Dienen Knecht sienen Mund seggt hest: Worum empören sik de Heiden un nehmen de Völker sik vör, wat umsunst is? Ps. [2, 1.]
26. De Könige vun de Eer treden tosamen un de Fürsten versammeln sik tohop gegen den HErrn un gegen Sienen Christ.
27. Wahrlich ja, se hebben sik versammelt över Dien heiliges Kind JEsum, weken Du salvt hest, Herodes un Pontius Pilatus, mit den Heiden un dat Volk Israel;
28. To dohn, wat Diene Hand un Dien Rat tovör bedacht hett, dat geschehen schull. Kap. [2, 23.]
29. Un nu, HErr, süh an ehr Toren un giv Diene Knechte mit alle Freudigkeit to reden Dien Word. Kap. [13, 46.] [14, 3.]
30. Un streck Dien Hand ut, dat Gesundheit un Teken un Wunner geschehen dohn dörch Dien heiliges Kind JEsum Sienen Namen.
31. Un do se bedet harn, beweg sik de Stell, wo se versammelt weeren; un warn alle vull vun den heiligen GEist un redten dat Word vun GOtt mit Freudigkeit. Kap. [2, 2.] [16, 26.]
32. De Tal aver vun de Glövigen weer en Hart un en Seel; ock sä keener vun siene Göder, dat se sien weeren, sonnern dat weer ehr alles gemeensam. Kap. [1, 14.]
33. Un mit grote Kraft geven de Apostel Tügnis vun den HErrn JEsum Siene Uperstahung, un weer grote Gnad bi ehr all. Kap. [1, 22.] [2, 24.]
34. Do weer ock keener mank ehr, de Mangel har, denn so veele as do vun ehr weeren, de Ackers oder Hüser harn, verköfften se desülvigen un bröchden dat Geld vun dat verköffte God. Kap. [2, 45.]
35. Un lä’n dat to de Apostels ehre Föt, un man gev jeder enen wat he bruken dä. 5. Mos. 15, 11. Joh. 58, 7.
36. Joses awer, mit Tonamen vun de Apostels nennt Barnabas (dat heet en Söhn vun den Trost) vun Geschlecht en Levit ut Cypern,
37. De har eenen Acker, un verkoffte em un brochde dat Geld un lä dat to de Apostel ehre Föt.