Dat 5. Kapitel.
1. En Mann aver, mit Namen Ananias, mitsammt sien Fru Sapphira, verkoff siene Göder.
2. Un neem wat vun dat Geld weg, mit Weeten vun sien Fru un brochde enen Deel, un lä dat to de Apostel ehre Föt. Kap. [4, 37.]
3. Petrus awer sprok: Anania, worum hett de Satan dien Hart nahmen, dat du den heiligen GEist leegen deihst un wat vun dat Geld vör den Acker bi Sid brochst? Joh. [13, 2.]
4. Harst du em doch wol behollen kunnt, as du em harst, un as he verkofft weer, weer dat ock in diene Gewalt. Worum hest du denn so wat in dien Hart vörnahmen? Du hest nich Minschen, sonnern GOtt belagen.
5. Do awer Ananias düsse Worde hören dä, full he dal un gev den Geist up. Un dar keem en grote Furcht över alle, de düt hören dä’n.
6. De jungen Lüd awer stunnen up un dä’n em bi de Siet un drogen em rut un begraven em. 3. Mos. 10, 4. 5.
7. Un dat begeev sik na en Wiel, bi dree Stunn keem sien Fru rin, un wuß nich wat geschehen weer.
8. Awer Petrus rede se an: Segg mi, hebbt ji den Acker so düer verkofft? Se sprok: Ja, so düer.
9. Petrus awer sprok to ehr: Worum sünd ji denn eens wurden, to versöken den GEist vun den HErrn? Sieh, de Föt von de, de dienen Mann begraben hebben, sünd vör de Döhr un warden di rutdrägen.
10. Un alsobald full se to sien Föt un gev den Geist up. Do keemen de jungen Lüd un funnen se dod, drogen se rut un begraven se bi ehren Mann.
11. Un do keem en grote Furcht över de ganze Gemeen un över alle, de dat hörn dä’n.
12. Do geschehn awer veele Teken un Wunner in dat Volk dörch de Apostel ehre Hänn, un weeren alle in de Halle Salomo’s endrächdig.
13. Vun de annern awer dörffte sik keener to ehr dohn, sonnern dat Volk höll veel vun ehr.
14. Do warn awer immer mehr hento dahn, de do glöven dä’n an den HErrn, en grote Tal vun Mannslüd un Fruenslüd. Kap. [2, 47.]
15. Also dat se de Kranken up de Strat rut drägen dä’n un leggden se up Bedden un Bahren, up dat, wenn Petrus keem, sien Schatten enige vun ehr överschatten dä. Kap. [19, 11.] [12.]
16. Do keemen ock herto veele vun de umliggenden Stä nah Jerusalem un brochden de Kranken un de, weke vun unsaubere Geister pienigt weeren, un warn alle gesund.
17. Do stunn awer up de Hohepreesters un alle, de mit em weeren, dat heet vun Sekte de Sadducäer, un weern vull Iwer.
18. Un län de Hänn an de Apostel un schmeeten se in dat gemeene Gefängnis.
19. Awer den HErrn Sien Engel mak in de Nacht de Döhr vun dat Gefängnis apen un föhr se rut un sprok: Kap. [12, 7.]
20. Gaht hen un tredt up un redet in den Tempel to dat Volk alle Worde vun düt Leven. Joh. [12, 50.]
21. Do se düt hört harn, gungen se fro in den Tempel un lehrden. De Hohepreester awer keem un de mit em weeren, un repen tosamen den Rat un alle Öllsten vun de Kinner Israel un schickten hen na dat Gefangenhus, se to haln. Kap. [4, 5.]
22. De Deeners awer keemen dar un funnen se nich in dat Gefangenhus, keemen wedder un verkündigten,
23. Un sproken: Dat Gefangenhus funnen wi verslaten mit allen Fliet, un de Wächders buten stahn vör de Döhren, awer do wi updä’n, funnen wi nüms darin.
24. Do düsse Red hören dä’n de Hohepreester un de Hauptmann vun den Tempel un annere Hohepreesters, verfehrten se sik un fragden sik, wat doch dat warden wull.
25. Do keem eener an, de verkündigte ehr: Seht, de Lüd, de ji in dat Gefängnis schmeeten hebbt, sünd in den Tempel, stahn un lehrn dat Volk.
26. Do gung hen de Hauptmann mit de Deeners un halt se, nich mit Gewalt, denn se weeren bang vör dat Volk, dat se nich steenigt wör.
27. Un as se se bringen dä’n, stellden se se vör den Rad. Un de Hohepreester frag se,
28. Un sprok: Hebbt wi jug nich mit Ernst gebaden, dat ji nich schüllt lehrn in düssen Namen? Un seht, ji hebbt Jerusalem vull makt mit jug Lehr un wüllt düssen Minschen sien Blod över uns bringen. Kap. [4, 18.] [2, 23.]
29. Petrus awer antworde un de Apostel un sproken: Man mutt GOtt mehr gehorchen, as de Minschen. Kap. [4, 10.] Dan. 6, 10.
30. Unse Vadders ehr GOtt hett JEsum uperweckt, weken ji dod makt un an dat Holt hangt hebbt. Kap. [3, 15.]
31. Den hett GOtt dörch Sien rechte Hand erhöget to enen Fürsten un HEiland to geven Israel Buße un Vergevung vun de Sünnen. Kap. [2, 33.]
32. Un wi sünd Siene Tügen över düsse Worde, un de heilige GEist, weken GOtt geven hett de, weke Em gehorchen dohn. Luk. [24, 48.] Joh. [15, 26.] [27.]
33. Do se dat hörn dä’n, gung ehr dat dörch dat Hart un dachten se dod to maken.
34. Do stunn aver up in den Rat en Pharisäer, mit Namen Gamaliel, en Schriftgelehrte, hoch hullen vun all dat Volk un heet de Apostel en beden rut dohn. Kap. [22, 3.]
35. Un sprok to ehr: Ji Männer vun Israel, nehmt jug wol in Acht vör düsse Minschen, wat ji dohn schüllt.
36. Vör düsse Dag’ stunn up Theudas un gev vör, he wär wat un hungen an em en Hupen Lüd, bi veer hunnert; de is dod slagen, un alle, de em tofallen dä’n, sünd ut enanner jagt un to nicks worden.
37. Darna stunn up Judas ut Galiläa, in de Dag’ vun de Inschätzung un mak veel Volk avtrünnig achter sik her; un he is ock umkamen, un alle, de em tofallen dä’n, sünd ut enanner jagt.
38. Un nu segg ik jug: Lat av vun düsse Minschen un lat se fahren. Is de Rat oder dat Wark ut de Minschen, so ward dat ünnergahn. Matth. [15, 13.]
39. Is dat aver ut GOtt, so künnt ji dat nich dämpen, up dat ji nich erfunnen warn as de gegen GOtt strieden wülln. Kap. [9, 5.]
40. Do fullen se em to un repen de Aposteln, leten se utpitschen un gebaden ehr, se schulln nich reden in JEsus Sienen Namen un leten se gahn.
41. De gungen aver fro vun den Rat sien Angesicht, dat se würdig west weeren, um Sienes Namen’s willen Schann to lieden. Matth. [5, 10.] [12.] 1. Pet. [4, 13.]
42. Un hörten nich up, alle Dag’ in den Tempel, un hen un her in Hüser to lehrn un to predigen dat Evangelium vun JEsus Christus.