Dat 10. Kapitel.
1. Ik will ju awer, leeve Bröder, daran erinnern, dat unse Vaders all unner de Wolk wesen sünd, un dat se all dörch de See gahn sünd; 2. Mos. 13, 21. 2. Mos. 14, 22.
2. Un sünd all unner Moses döfft warn in de Wolk un mit de See;
3. Un hebbt all desülvige geistliche Spies eten 2. Mos. 16, 15.
4. Un hebbt all densülvigen geistlichen Drunk drunken; se drunken awer vun den geistlichen Fels, de mitfolgen dä, weke weer Christus. 2. Mos. 17, 6.
5. Awer an veele vun se harr GOtt keen Gefalln, denn se sünd all in de Wüstenie dalsla’n warn. Joh. [6, 49.]
6. Dat is awer uns to en Vörbild geschehn, dat wi uns nich lüsten na dat Böse, as jene lüstet hett. 4. Mos. 11, 4.
7. Ward ok nich afgöttisch, as weke vun se warn, as schreven steiht: Dat Volk sett sik dal, to eten un to drinken un stunn up to spelen. 2. Mos. 20, 3. 32, 6.
8. Ok lat uns nich Horeri drieven, as weke mank se Horeri dreven, un fulln up een Dag dreeuntwintig dusend. 4. Mos. 25, 1. 9.
9. Lat uns awer Christus ok nich versöken, as weke vun se Em versöchen un warn vun de Slangen umbrocht. 4. Mos. 21, 5. 6. Weish. 16, 5.
10. Murrt ok nich, as weke vun se murren dän un warn umbrocht dörch den Verdarver. 4. Mos. 14, 2. 36. Ebr. [3, 11.] [17.]
11. All dat wedderfohr se to’n Vörbild; uns is dat awer, up de dat End vun de Welt kamen is, schreven to en Warnung.
12. Darum, de dar meent, dat he steiht, mag wol tosehn, dat he nich fallt. Röm. [11, 20.]
13. Dar is noch keen as minschliche Versökung öwer ju kamen; denn GOtt is tru, de ju nich versöken lett öwer ju Künnen, sonnern makt, dat de Versökung so en Utgang nimmt, dat ji dat utholn könnt.
14. Darum, min Leevsten, flücht ju vör den Götzendeenst. 2. Mos. 20, 3. 1. Joh. [5, 21.]
15. Ik red mit ju as mit de Kloken; richt ji, wat ik seggen doh.
16. De gesegent Kelch, den wi segent, is de nich de Gemeenschaft vun Christus Sin Blod? Dat Brod, dat wi brekt, is dat nich de Gemeenschaft vun Christus Sin Lief? Matth. [26, 27.] Apost. [2, 42.]
17. Denn een Brod is dat, so sünd wi veele een Lief, wiel wi All vun een un datsülvige Brod eten hebbt. Röm. [12, 5.] 1. Cor. [12, 27.]
18. Seht dat Israel na dat Fleesch an. Weke de Opfer eten doht, sünd de nich in de Gemeenschaft mit den Altar? 3. Mos. 7, 6. 14.
19. Wat schall ik denn nu seggen? Schall ik seggen, dat de Afgott wat is, oder dat dat Götzenopfer wat is? Ps. [96, 5.] 1. Cor. [8, 4.]
20. Awer ik segg, wat de Heiden opfern doht, dat opfert se de Düvels, awer nich GOtt. Nu will ik nich, dat ji in de Düvels ehr Gemeenschaft sien schüllt. 3. Mos. 17, 7. 5. Mos. 32, 17. Ps. [106, 37.] Offenb. [9, 20.]
21. Ji künnt nich togliek den Düvel sin Kelch un den HErrn Sin Kelch drinken, ji könnt nich togliek Deel hebben an den HErrn Sin Disch un den Düvel sin Disch. 2. Cor. [6, 15.]
22. Oder wüllt wi den HErrn trotzen? Sünd wi stärker as He? 5. Mos. 32, 21. Hiob. 9, 19.
23. Ik hef dat twar Allns in de Macht, awer nich Allns is deenlich; ik hef dat Allns in de Macht, awer dat betert nich Allns. Kap. [6, 12.] Sir. 37, 31.
24. Lat Nüms söken wat sin is, sonnern Jedereen, wat den Annern sin is. Kap. [10, 33.] Röm. [15, 2.]
25. Allns, wat up den Fleeschmark verköfft ward, dat eet un forscht nich na, woher dat kummt, up dat ji dat Geweten schonen doht. 1. Tim. [4, 4.]
26. Denn de Eer un wat darup is, is den HErrn Sin. 2. Mos. 19, 5. Ps. [24, 1.] [50, 12.]
27. So awer Jemand vun de Unglövigen ju inladen deiht un ji wüllt hengahn; so eet Allns, wat ju vörsett ward un forscht nich na, wo dat her kummt, up dat ji dat Geweten schonen doht. Luk. [10, 7.]
28. Wenn awer Jemand to ju seggen war: »Dat is Götzenopfer!« eet nich um den sin willen, de ju dat seggt hett, up dat ji dat Geweten schonen doht. (De Eer un wat darup is, is den HErrn Sin.)
29. Ik meen awer nich din Geweten, sonnern den Annern sin Geweten. Denn warum schull ik min Friheit richten laten vun en Annern sin Geweten?
30. Denn wenn ik dat mit Dankgebet geneten doh, wat schull ik dann Öwel vun mi reden laten öwer dat, woför ik danken doh? 1. Tim. [4, 4.]
31. Ji mögt nu eten oder drinken oder sünst wat dohn, so doht Allns to GOtt Sin Ehr. Kol. [3, 17.]
32. Gevt keen Anstot, weder de Juden noch de Griechen, noch GOtt Sin Gemeen; Röm. [14, 13.]
33. Ebenso as ik ok Jedereen in Allns mi gefällig maken doh un sök, nich wat mi, sonnern wat Veele deent, up dat se selig ward.