Dat 10. Kapitel.
1. Darna wähl de HErr anner söventig ut, un schick se je twee un twee vör sik her, in alle Städte un Örter, dar He henkamen wull;
2. Un sprok to se: De Aarn is grot, de Arbeiter awer sünd wenig; bed den HErrn vun de Aarn, dat He Arbeiters utschickt in Sin Aarn. Joh. [4, 35.] Matth. [9, 37.] [38.]
3. Gaht hen, süh, Ik schick ju as de Lämmer merrn mank de Wülf. Matth. [10, 16.] [23, 34.]
4. Dregt keen Büdel, noch Tasch, noch Schoh, un gröt Nüms up de Strat. Matth. [10, 9.]
5. Wo ji in en Hus kamt, dar sprekt toeerst: Freden wes’ mit ju!
6. Un wenn darsülvst en Kind vun den Freden sin ward, so ward ju Freden up em ruhn; wo awer nich, so ward ju Freden sik wedder to ju wennen.
7. In datsülvige Hus awer blievt, eet un drinkt, wat se hebbt. Denn en Arbeiter is sin Lohn werth. Ji schüllt nich vun een Hus na dat anner gahn. 5. Mos. 24, 14. Matth. [10, 10.] 1. Cor. [9, 14.]
8. Un wo ji in en Stadt kamt, un se ju annehmt, dar eet, wat ju vörsett ward. Matth. [10, 11.]
9. Un makt de Kranken, de darsülvst sünd, gesund, un seggt se: GOtt Sin Riek is neeg to ju kamen.
10. Wo ji awer in en Stadt kamt, dar se ju nich annehmt, dar gaht rut up ehr Straten, un sprekt:
11. Ok den Stoff, de sik an uns hangt hett vun ju Stadt, sla’t wi af up ju. Doch schüllt ji weten, dat ju GOtt Sin Riek neeg west is. Matth. [10, 14.]
12. Ik segg ju: Dat ward de Sodomer erdräglicher gahn an jenen Dag denn son Stadt.
13. Wehe di, Chorazin! Wehe di, Bethsaida! Denn weern de Daden to Tyrus un Sidon geschehn, de bi ju geschehn sünd, se harrn vör Tieden in Sack un in de Asch seten, un Buß dahn. Matth. [11, 21.]
14. Doch dat ward Tyrus un Sidon erdräglicher gahn an dat jüngste Gericht, as ju.
15. Un du Kapernaum, de du bet an den Himmel erhaven büst, du warrst bet in de Höll runner stött warrn.
16. Wer ju hört, de hört Mi; un wer ju veracht, de veracht Mi; wer awer Mi veracht, de veracht Den, de Mi schickt hett. Matth. [10, 40.] Joh. [13, 20.]
17. De söventig awer keemen wedder mit Freuden, un sproken: HErr, uns sünd ok de Düvels unnerdahn in Din Nam.
18. He sprok awer to se: Ik seeg wol den Satanas vun den Himmel falln, as en Blitz. Offenb. [12, 8.] [9.]
19. Seht, Ik hef ju Macht geven, to perrn up Slangen un Skorpionen, un öwer alle Fiendesgewalt; un ju ward nicks schaden künnen.
20. Doch darin freut ju nich, dat ju de Geister unnerdahn sünd, freut ju awer, dat ju Namen in den Himmel anschreven sünd. Phil. [4, 3.]
21. To de Stunn freu Sik JEsus in den GEist, un sprok: Ik pries Di, Vader un HErr vun den Himmel un de Eer, dat Du so wat verborgen hest vör de Wiesen un Kloken, un hest dat de Unmünnigen apenbart. Ja, Vader, also weer dat wolgefällig vör Di. Matth. [11, 25.]
22. Dat is Mi Allns öwergeven vun Min Vader. Un Nüms weet, wer de Söhn is, as alleen de Vader, noch wer de Vader is, as alleen de Söhn, un wakeen dat de Söhn will apenbarn. Matth. [11, 27.] Joh. [1, 18.] [6, 46.]
23. Un He wenn’ Sik to Sin Jüngers, un sprok to se alleen: Selig sünd de Ogen, de dat seht, wat ji seht. 1. Kön. 10, 8. Matth. 13, 76.
24. Denn Ik segg ju: Veele Propheten un Könige wulln sehn, wat ji seht, un hebbt dat nich sehn, un hörn, wat ji hört, un hebbt dat nich hört. 1. Pet. [1, 10.]
25. Un süh, dar stunn en Schriftgelehrten up, versöch Em, un sprok: Meister, wat mutt ik dohn, dat ik dat ewige Leven arv? Matth. [22, 35.] Mark. [12, 28.]
26. He awer sprok to Em: Wa steiht in dat Gesetz schreven? Woans lis’t du dar?
27. He antworte, un sprok: Du schast GOtt, Din HErr, leef hebben vun ganzen Harten, vun ganze Seel, vun allen Kräften, un vun ganzen Gemöt, un din Neegsten as di sülvst. 3. Mos. 19, 18. Mark. [12, 30.] [31.]
28. He awer sprok to em: Du hest recht antwort; doh dat, so warrst du leven. 3. Mos. 18, 5.
29. He awer wull sik sülvst rechtfardigen, un sprok to JEsus: Wer is denn min Neegste? 2. Mos. 2, 13.
30. Do antworte JEsus, un sprok: Dar weer en Minsch, de gung vun Jerusalem raf na Jericho, un full unner de Mörders; de trocken em ut, un slogen em, un gungen darvun, un leeten em halfdod liggen.
31. Dat begev sik awer vun ungefehr, dat en Prester desülve Strat raf trock, un as he em seeg, gung he vöröwer.
32. Desglieken ok en Levit, as he keem bi de Stä, un seeg em, gung he vöröwer.
33. En Samariter awer reis’, un keem darhen, un as he em sehn dä, jammer he em, Ezech. 16, 6.
34. Gung to em, verbunn em sin Wunden, un got dar Öl un Wien rin; un bör em up sin Thier, un broch em in de Harbarg, un pleg em.
35. An den annern Dag reis’ he, un trock rut twee Groschen un gev se den Werth, un sprok to em: Pleg em; un wenn du wat mehr utleggen warrst, will ik di dat betaln, wenn ik wedder kam.
36. Wat för een, dünkt di, de mank düsse dree de Neegste west is to den, de mank de Mörders fulln weer?
37. He sprok: De de Barmhartigkeit an em dä. Do sprok JEsus to em: So gah hen, un doh desglieken.
38. Dat begev sik awer, as se wannelten, gung He in en Flecken. Dar weer en Fru, mit Namen Martha, de neem Em up in ehr Hus. Joh. [11, 1.] [12, 2.] [3.]
39. Un se harr en Swester, de heet Maria; de sett sik to JEsus Sin Föt, un hör Sin Red to. Apost. [22, 3.]
40. Martha awer mak sik veel to schaffen, Em to deen’. Un se trä hento, un sprok: HErr, fragst Du nich darna, dat min Swester mi alleen deen’ lett? Segg ehr doch, dat se dat ok angrippt.
41. JEsus awer antworte, un sprok to ehr: Martha, Martha, du hest veel Sorg un Möh;
42. Eens awer is Noth. Maria hett dat gude Deel utwählt, dat schall nich vun ehr nahmen warrn. Ps. [27, 4.] Matth. [6, 33.]