Dat 11. Kapitel.
1. Un dat begev sik, dat He weer an en Ort un beden dä. Un as He uphört harr, sprok een vun Sin Jüngers to Em: HErr, lehr uns beden, as ok Johannes sin Jüngers lehr.
2. He awer sprok to se: Wenn ji beden doht, so sprekt: Uns’ Vader in den Himmel, Din Nam warr hilligt. Din Riek kam. Din Will gescheh up de Eer as in den Himmel. Matth. [6, 9.]
3. Uns’ däglich Brod gev uns ümmerdar. 2. Mos. 16, 19. 21.
4. Un vergev uns unse Sünden; denn ok wi vergevt alle, de uns schüllig sünd. Un föhr uns nich in Versökung, sonnern erlös’ uns vun dat Övel.
5. Un He sprok to se: Wer is mank ju, de en Fründ hett, un gung to em um Merrnnacht, un sprok to em: Leeve Fründ, lehn mi dree Bröd.
6. Denn dar is min Fründ to mi kamen vun de Strat, un ik hef nich, dat ik em vörlegg.
7. Un de, weke darinnen weer, antwort em, un sprok: Mak mi keen Unruh; de Döhr is all toslaten, un min lütten Kinner sünd bi mi in de Kamer; ik kann nich upstahn un di geven.
8. Ik segg ju, un ob he nich upsteiht, un gift em, darum, dat he sin Fründ is; so ward he doch wegen sin Utverschamtheit upstahn, un em geven so veel as he brukt. Luk. [18, 5.]
9. Un Ik segg ju ok: Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finn’; kloppt an, so ward ju updahn. Matth. [7, 7.] Mark. [11, 24.] Joh. [16, 23.] [24.]
10. Denn wer dar bedt, de nimmt, un wer dar söcht, de finnt, un wer dar ankloppt, den ward updahn.
11. Wo bedt mank ju en Söhn den Vader um Brod, de em en Steen darför beeden deiht? un so he um en Fisch bedt, de em en Slang för den Fisch beeden deiht? Matth. [7, 9.]
12. Oder wenn he um en Ei bedt, de em en Skorpion darför beeden deiht?
13. Wenn denn ji, de ji bös sünd, künnt ju Kinner gude Gaven geven, wa veel mehr ward de Vader in den Himmel den hilligen GEist geven de, de Em bedt.
14. Un He drev en Düvel ut, de weer stumm. Un dat gescheeg, as de Düvel utfahrn dä, do sprok de Stumme. Un dat Volk verwunner sik. Matth. [12, 22.]
15. Weke awer mank se sproken: He drift de Düvels ut dörch Beelzebub, den Böwersten vun de Düvels. Matth. [12, 24.]
16. De annern awer versöchten Em, un begehrten en Teken vun Em vun den Himmel. Matth. [12, 40.]
17. He awer vernehm ehr Gedanken un sprok to se: En jede Riek, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, dat ward wüst, un een Hus fallt öwer dat anner.
18. Is denn de Satanas ok mit sik sülvst uneens, woans will sin Riek bestahn? Denn ji seggt, Ik driev de Düvels ut dörch Beelzebub.
19. Wenn awer Ik de Düvels dörch Beelzebub utdriev, dörch wen drievt se ju Kinner ut? Darum ward se ju Richters wesen.
20. Wenn Ik awer dörch GOtt Sin Finger de Düvels utdriev, so kummt ja dat Riek GOttes to ju.
21. Wenn en Mann, de sik mit Waffen gut versehn hett, sin Palast bewahrt, so blift dat Sine mit Freden.
22. Wenn awer en Starkerer öwer em kummt, un öwerwindt em, so nimmt he em sin Harnisch, worup he sik verleet, un deelt den Rov ut. Kol. [2, 15.]
23. Wer nich mit Mi is, de is wedder Mi; un wer nich mit Mi sammelt, de streut utenanner. Matth. [12, 30.]
24. Wenn de unreine Geist vun den Minsch utfahrt, so dörchwannert he wüste Stä’n, söcht Ruh un findt se nich; so sprickt he: Ik will wedder umkehrn in min Hus, dar ik utgahn bün. Matth. [12, 43.]
25. Un wenn he kummt, so findt he dat mit Bessens rein makt un smückt.
26. Denn geiht he hen, un nimmt söven Geister to sik, de arger sünd, as he sülvst; un wenn se rinkamt, wahnt se dar, un dat ward darna mit densülvigen Minschen arger, as vörher. Joh. [5, 14.]
27. Un dat begev sik, as He düt reden dä, hev en Fru mank dat Volk ehr Stimm up, un sprok to Em: Selig is de Lief, de Di dragen hett, un de Bost, an de Du legen hest. Luk. [1, 28.] [30.] [48.]
28. He awer sprok: Ja, selig sünd, de GOttes Wort hört un bewahrt. Matth. [7, 21.]
29. Dat Volk awer dräng dar hento. Do fung He an, un sä: Düt is en bös Geslecht, se begehrt en Teken, un se ward keen Teken geven, as alleen dat Teken vun den Prophet Jonas. Matth. [16, 4.]
30. Denn gliek as Jonas weer en Teken för de Niniviten: also ward dat de Minschensöhn wesen för düt Geslecht. Jon. 2, 1.
31. De Königin vun Middag ward hervör treden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward se verdammen; denn se keem vun dat Enn vun de Welt, to hörn Salomo sin Wiesheit. Un seht, hier is mehr as Salomo. 1. Kön. 10, 1. 2. Chron. 9, 1. Matth. [12, 42.]
32. De Lüd vun Ninive ward hervörtreden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward dat verdammen; denn se dän Buße na Jonas sin Predigt. Un seht, hier is mehr as Jonas. Jon. 3, 5. Matth. [12, 41.]
33. Nüms stickt en Licht an, un sett dat an en heemlichen Ort, ok nich unner en Kornmaat; sonnern up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht. Mark. [4, 21.]
34. Dat Oog is dat Licht vun den Lief. Wenn nu din Oog eenfoltig wesen ward, so is din ganze Lief licht. Wenn awer din Oog arg is, so is ok din Lief düster.
35. So seh darup, dat nich dat Licht in di Düsternis is.
36. Wenn nu din Lief ganz hell is, dat he keen Stück vun de Düsternis hett, so ward he ganz hell wesen, ward di hell maken as en hellen Blitz.
37. As He awer in de Red weer, be’ Em en Pharisäer, dat He mit em de Middagsmahltied eet. Un He gung rin, un sett Sik to Disch.
38. As dat de Pharisäer sehn dä, wunner he sik, dat He Sik nich vör dat Eten wuschen harr. Matth. [15, 2.]
39. De HErr awer sprok to em: Ji Pharisäers holt dat Utwennige vun de Bekers un de Schöddeln rein, awer ju Inwenniges is vull Rov un Bosheit. Luk. [18, 11.] [12.] Matth. [15, 3.] [23, 25.] Mark. [7, 8.]
40. Ji Narren, meent ji, dat dat binnen rein is, wenn dat buten rein is?
41. Doch gevt Almosen vun dat, dat dar is; süh, so is ju Allns rein.
42. Awer wehe ju Pharisäers, dat ji vun Pfeffermünz un Raute, un allerlie Grönkrut den Teinten nehmt, un gaht vör dat Gericht öwer, un vör GOttes Leef. Düt schull man dohn, un dat nich laten.
43. Wehe ju Pharisäers, dat ji geern baben an sitt in de Scholen, un wüllt gröt’ warrn up den Markt. Luk. [20, 46.] Matth. [23, 6.] Mark. [12, 39.]
44. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, dat ji west gliek as de verdeckten Gräver, dar de Lüd öwer lopt un kennt se nich. Matth. [23, 27.]
45. Do antworte een vun de Schriftgelehrten, un sprok to Em: Meister, mit de Wör’ beschimpst Du ok uns.
46. He awer sprok: Un wehe ok ju Schriftgelehrten! denn ji beladt de Minschen mit unerdrägliche Lasten, un ji röhrt se nich mit een Finger an. Jes. 10, 1. Matth. [23, 4.] Apost. [15, 10.]
47. Wehe ju! denn ji bu’t de Propheten ehr Gräver; ju Vaders awer hebbt se dod makt. Matth. [23, 29.]
48. So betügt ji twar, un willigt in ju Vaders ehr Wark; denn maken se se dod, so bu’t ji ehr Gräver.
49. Darum sprickt GOtt Sin Wiesheit: Ik will Propheten un Apostels to se schicken, un vun düssen ward se weke dod maken un verfolgen. Matth. [10, 16.]
50. Up dat förrert ward vun düt Geslecht dat Blod vun alle Propheten, dat vergaten is, siet de Grund vun de Welt leggt is.
51. Vun Abel sin Blot an bet up dat Blot vun Zacharias, de umkeem twischen den Altar un den Tempel. Ja, Ik segg ju: Dat ward förrert warrn vun düt Geslecht. Matth. [23, 35.]
52. Wehe ju Schriftgelehrten! denn ji hebbt den Slötel to de Erkenntnis. Ji kamt nich rin, un ji wehrt de, de rin wüllt.
53. As He awer so wat to se seggen dä, fungen de Schriftgelehrten un Pharisäers an, hart up Em to drängen, un Em mit allerlie Fragen den Mund to stoppen.
54. Un luerten up Em, un söchten, ob se wat fangen kunnen ut Sin Mund, dat se en Sak wedder Em harrn. Weish. 2, 12.