Dat 11. Kapitel.
1. Un mi war en Rohr geven gliek en Stock un He sprok: Stah up un medt GOttes Tempel un den Altar un de darin anbeden.
2. Awer den Vörhof buten vör den Tempel smiet rut un medt dat nich, denn dat is de Heiden geven, un de hillige Stadt ward se dalperren twee un veertig Monat. Kap. [13, 5.]
3. Un ik will min twee Tügen geven, dat se schüllt prophezien dusend twee hunnert un sößtig Dag’, mit Säck andahn. Kap. [12, 6.] [14.]
4. Düsse sünd de twee Ölböm un de twee Fackeln, de vör de Eer ehrn GOtt stahn doht. Zach. 4, 3. 11. 14.
5. Un wenn Jemand se beleidigen will, so geiht Füer ut ehrn Mund un vertehrt ehr Fiende, un wenn Jemand se beleidigen will, de mutt up düsse Art dod makt warrn.
6. Düsse hebbt Macht, den Himmel totosluten, so dat in de Dag’ vun ehr Prophezieung keen Regen kamen deiht, un hebbt Macht öwer dat Water, datsülvige in Blod to wandeln un de Eer mit allerhand Plag’ so oft se wüllt, to sla’n. 1. Kön. 17, 1. 2. Mos. 7, 19. 20.
7. Un wann se mit ehr Prophezieung to End sünd, ward dat Deerd, dat ut den Afgrund upstiegen deiht, mit se strieden, un ward se unnerkriegen un se dod maken. Kap. [13, 1.] [13, 7.]
8. Un ehr Lieknams ward liggen up de Strat vun de grote Stadt, de geistlich de Sodoma un Egypten heeten deiht, wo uns HErr krüzigt is. Kap. [18, 10.] Luk. [13, 34.]
9. Un weke vun de Völker un Geslechter un Spraken ward ehr Lieknams dree Dag’ un en halven sehn un ward nich tolaten, dat ehr Lieknams in de Kul leggt ward.
10. Un de up de Eer wahnen deiht, ward sik öwer se freuen un gut leven un sik enanner Geschenke maken, denn düsse twee Propheten quälten, de up de Eer wahnen dän. Kap. [8, 13.]
11. Un na de dree un en halven Dag’ fohr Levensgeist vun GOtt in se un se stunnen wedder up ehr Föt un grote Angst keem öwer de, de se sehn dän. Luk. [7, 16.]
12. Un se hörn en grote Stimm vun den Himmel to se seggen: Stiegt herup! Un se stegen rup in den Himmel in en Wolk un ehr Fiende seegen dat.
13. Un to desülvige Stund war en grot Eerdbeven, un de teinte Deel vun de Stadt full un söben dusend Minschen bleven dod bi düt Eerdbeven, un de annern warn bang un geven Ehr den Himmels-GOtt.
14. Dat anner Weh is öwer, süh, dat drüdde Weh kummt gliek.
15. Un de söbente Engel blas’. Un dar warn grote Stimmen in den Himmel, de sproken: De Welt ehr Rieke sünd unnerdahn warn unsen HErrn un Sin Christus un He ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. Dan. 2, 44. 7, 27.
16. Un de veerunveertig Öllsten, de vör GOtt up ehr Stohl sitten dän, fulln up ehr Angesicht un beden GOtt an. Kap. [4, 4.] [10.]
17. Un sproken: Wi dankt Di, allmächtige GOtt, de du büst un weerst un tokünftig büst, dat Du annahm hest Din grote Kraft un herrschen deihst;
18. Un de Heiden sünd tornig un Din Torn is kamen un de Tied, de Doden to richten un to geven Dine Knechte, de Propheten, un de Hilligen, un de, de Din Nam fürchten doht, de Lütten un de Groten ehrn Lohn; un to verdarven, de de Eer verdarvt hebbt. Kap. [6, 16.] [17.]
19. Un GOttes Tempel war updahn in den Himmel un de Arch vun Sin Testament war in Sin Tempel sehn, un dar keemen Blitz un Stimmen un Dunner un Eerdbeven un en grote Hagel. Kap. [15, 5.]