Dat 12. Kapitel.
1. Un dar keem en grot Teken in den Himmel, en Wief mit de Sünn bekleedt, un de Maan unner ehr Föt, un up ehr Kopp en Kron vun twölf Steerns.
2. Un se weer swanger un schreeg un weer in Kindesnoth, un harr grote Qual to gebärn. Mich. 4, 10.
3. Un dar keem en anner Teken in den Himmel, un süh, en grote rode Drak, de harr söben Köpp un tein Hörner un up sin Kopp söben Kronen.
4. Un sin Steert trock den drüdden Deel vun de Steerns un smeet se up de Eer. Un de Drak trä vör dat Wief, de gebärn schull, up dat he dat Kind upfreten dä, wenn dat to Welt keem.
5. Un se broch en Söhn to Welt, en lütten Jung, de alle Heiden höden schull mit en isern Staff. Un ehr Kind war wegnahm to GOtt hen un Sin Stohl. Ps. [2, 9.]
6. Un dat Wief flücht in de Wüstenie rin, wo se en Ort harr, vun GOtt för se redig holn, dat se dar ernährt war Dusend twee Hunnert un sößtig Dag. Matth. [2, 13.] Offenb. [11, 3.]
7. Un dar fung en Striet an in den Himmel; Michael un sin Engel streden mit den Draken un de Drak stredt un sin Engel, Dan. 10, 13. 21. 12, 1.
8. Un se siegten nich, ok weer ehr Stä in den Himmel nich mehr funn’n.
9. Un de grote Drak, de ol Slang, de Düvel un Satanas heten deiht, de de ganze Welt verföhrt, war rutsmeten, un war up de Eer smeten un sin Engel war ok darhen smeten. Luk. [10, 18.] Joh. [12, 21.] 1. Mos. 3, 1. 14.
10. Un ik hör en grote Stimm, de sprok in den Himmel: Nu is dat Heil un de Kraft un dat Riek GOtt Sin warn, un de Macht Christus Sin; denn unse Bröder ehr Ankläger is verstött, de se verklagt hett Dag un Nacht vör GOtt. Kap. [11, 15.]
11. Un se sünd em öwer warn dörch dat Lamm Sin Blod un dat Wort vun ehr Tügnis, un hebbt ehr Leven nich leef hatt, bet an den Dod. Röm. [8, 37.]
12. Darum freut ju, ji Himmel, un de darin wahnen doht. Weh öwer de, de up de Eer wahnt un up de See, denn de Düvel kummt to ju dal un is bannig vertörnt un weet, dat he nich heel veel Tied hett. Ps. [96, 11.]
13. Un as de Drak sehn dä, dat he up de Eer dalstött weer, verfolg he dat Wief, de den lütten Jung gebarn harr. 1. Mos. 3, 15.
14. Un dat Wief war twee Flögels geven, as en groten Adler sin, dat se na de Wüstenie hen fleegen kunn, na den Ort, wo se ernährt war en Tied lang un twee Tieden un en halve Tied vör de Slang ehr Angesicht. Dan. 7, 25.
15. Un de Slang schot na dat Wief ut ehrn Mund en Water as en Strom, dat he se versupen dä.
16. Awer de Eer hulp dat Wief un se dä ehrn Mund up un verslok den Strom, den de Drak ut sin Mund scheeten dä.
17. Un de Drak war tornig öwer dat Wief un gung hen, mit de Öwrigen vun ehr Samen Stried antofangen, de GOttes Gebot holt un dat Tügnis vun JEsus Christus hebbt. Kap. [14, 12.] 1. Joh. [5, 10.]
18. Un ik trä an den Sand vun de See,