Dat 11. Kapitel.
1. Dar leeg awer een krank, mit Namen Lazarus, vun Bethanien, in den Flecken vun Maria un ehr Swester Martha.
2. (Maria awer weer de, de den HErrn salvt harr mit Salv, un Sin Föt afdrögt mit ehr Haar, desülve ehr Broder Lazarus leeg krank.) Matth. [26, 7.]
3. Do schickten sin Schwestern to Em, un leeten Em seggen: HErr, süh, den Du leef hest, de liggt krank.
4. As JEsus dat hörn dä, sprok He: De Krankheit is nich to den Dod, sonnern to GOtt Sin Ehr, dat de Söhn GOttes dardörch ehrt ward.
5. JEsus awer harr Martha leef, un ehr Swester, un Lazarus.
6. As He nu hörn dä, dat he krank weer, bleev He twee Dag’ an den Ort, wo He weer.
7. Darna sprickt He to Sin Jüngers: Lat uns wedder na Judäa trecken.
8. Sin Jüngers sproken to Em: Meister, damals wulln de Juden Di steenigen, un Du wullt wedder darhen trecken?
9. JEsus antwort: Sünd nich an den Dag twölf Stunn? Wer bi Dag wanneln deiht, de stött sik nich; denn he süht de Welt ehr Licht. Joh. [9, 4.] Luk. [13, 32.]
10. Wer awer bi de Nacht wanneln deiht, de stött sik: denn dar is keen Licht in em. Joh. [12, 35.]
11. Düt sä He, un darna sprickt He to se: Lazarus, uns’ Fründ, slöppt; awer Ik gah hen, dat Ik em upwecken doh. Matth. [9, 24.]
12. Do sproken Sin Jüngers: HErr, slöppt he, so ward dat beter mit em.
13. JEsus awer sä vun sin Dod; se meenten awer, He sprok vun den natürlichen Slap.
14. Do sä JEsus se dat frie rut: Lazarus is storven;
15. Un Ik bün froh wegen ju, dat Ik nich dar west bün, up dat ji glöven doht; awer lat uns to em gahn.
16. Do sprok Thomas, de dar nömt is Tweschen, to de Jüngers: Lat uns mitgahn, dat wi mit Em starven doht.
17. Do keem JEsus, un funn em, dat he all veer Dag’ in dat Graf legen harr.
18. (Bethanien awer weer neeg bi Jerusalem, bi föftein Stadien.)
19. Un veele Juden weern to Martha un Maria kamen, se to trösten öwer ehrn Broder.
20. As Martha nu hörn dä, dat JEsus keem, geiht se Em in de Möt; Maria awer bleev to Hus sitten.
21. Do sprok Martha to JEsus: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven;
22. Awer Ik weet ok noch, dat, wat Du beden deihst vun GOtt, dat ward Di GOtt geven.
23. JEsus sprickt to ehr: Din Broder schall upstahn.
24. Martha sprickt to Em: Ik weet wol, dat he upstahn ward in de Uperstahung an den jüngsten Dag. Joh. [5, 29.] [6, 40.] Luk. [14, 14.]
25. JEsus sprickt to ehr: Ik bün de Uperstahung un dat Leven. Wer an Mi glövt, de ward leven, wenn he ok starvt.
26. Un wer dar leven un an Mi glöven deiht, de ward nümmermehr starven. Glövst du dat?
27. Se sprickt to Em: HErr, ja, ik glöv, dat Du büst Christus, GOtt Sin Söhn, de in de Welt kamen is. Joh. [6, 69.]
28. Un as se dat seggt harr, gung se hen, un reep ehr Swester Maria heemlich, un sprok: De Meister is dar, un röppt di.
29. As se dat hörn dä, stunn se flink up, un keem to Em.
30. Denn JEsus weer noch nich in den Flecken kamen, sonnern weer noch an den Ort, wo Em Martha in de Möt kamen weer.
31. De Juden, de bi ehr in dat Hus weern, un se trösten dä’n, as se seegen, dat Maria flink upstunn un rut gung, folgden se ehr na, un sproken: Se geiht na dat Graf, dat se dar weenen deiht.
32. As nu Maria keem darhen, wo JEsus weer, un Em sehn dä, full se to Sin Föt, un sprok to Em: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven.
33. As JEsus se weenen seeg, un de Juden ok weenen, de mit ehr keemen, war He heel bewegt in Sin GEist, un heel trurig,
34. Un sprok: Wo hebbt ji em henleggt? Se sproken to Em: HErr, kumm un seh dat.
35. Un JEsus gungen de Ogen öwer. Luk. [19, 41.]
36. Do sproken de Juden: Süh, wa hett He em so leef hatt!
37. Weke awer mank se sproken: He hett den Blinden de Ogen updahn, kunn He denn nich maken, dat ok düsse nich starven dä?
38. JEsus awer war nochmals bewegt in Sik Sülbn, un keem to dat Graf. Dat weer awer en Kluft, un en Steen darup leggt. Matth. [27, 60.]
39. JEsus sprok: Nehmt den Steen af. Sprickt to Em Martha, den Doden sin Swester: HErr, he stinkt all, denn he hett veer Dag’ legen.
40. JEsus sprickt to ehr: Hef Ik di nich seggt, wenn du glöven warst, schullst du GOtt Sin Herrlichkeit sehn? Röm. [6, 4.]
41. Do neemen se den Steen af, wo de Dode liggen dä. JEsus awer hev Sin Ogen up, un sprok: Vader, Ik dank Di, dat Du Mi erhört hest; Mark. [7, 34.]
42. Doch Ik weet, dat Du Mi ümmer hörn deihst; sonnern wegen dat Volk, dat umher steiht, segg Ik dat, up dat se glöven doht, dat Du Mi schickt hest. Joh. [12, 30.]
43. As He dat seggt harr, reep He lud: Lazarus, kumm rut!
44. Un de Dode keem rut, bun’n mit Liekendöker, an Föt un Hann, un sin Gesicht todeckt mit en Sweetdok. JEsus sprickt to se: Lös’t em dat up, un lat em gahn.
45. Veele nu vun de Juden, de to Maria kamen weern, un seegen, wat JEsus dä, glövten an Em.
46. Weke awer vun se gungen hen to de Pharisäers, un sä’n se, wat JEsus dahn harr.
47. Do versammelten de Hohenpresters un de Pharisäers en Rat, un sproken: Wat doht wi? Düsse Minsch deiht veele Teken. Matth. [26, 3.] Luk. [22, 2.]
48. Lat wi Em so, so ward alle an Em glöven. So kamt denn de Römer, un nehmt uns Land un Lüd.
49. Een awer mank se, Kaiphas, de düt Jahr Hoheprester weer, sprok to se: Ji weet nicks,
50. Bedenkt ok nicks; dat is uns beter, en Minsch kummt um för dat Volk, as dat dat ganze Volk verdarven deiht.
51. Düt awer sprok he nich vun sik sülbn; sonnern, wiel dat he düt Jahr Hoheprester weer, prophezeih he. Denn JEsus schull starven för dat Volk,
52. Un nich för dat Volk alleen; sonnern dat He GOtt Sin Kinner, weke terstreut weern, tosamen broch. Joh. [10, 16.] Eph. [2, 16.]
53. Vun den Dag an beraden se, woans se Em dod maken wulln.
54. JEsus awer gung nich mehr frie umher mank de Juden, sonnern gung weg in en Gegend neeg bi de Wüste in en Stadt mit Namen Ephraim, un harr dar Sin Wesen mit Sin Jüngers.
55. Dar weer awer neeg de Juden ehr Ostern; un dar gungen veele rup ut de Gegend vör Ostern na Jerusalem, dat se sik vun ehr Sünn rein maken dä’n. 2. Chron. 30, 17.
56. Dar stunnen se, un frogen na JEsus, un sproken mit enanner in den Tempel: Wat meent ji, dat He nich kummt up dat Fest?
57. Awer de Hohenpresters un de Pharisäers harrn en Gebot utgahn laten, wenn jemand wuß, wo He weer, dat he dat angeben dä, up dat se Em greepen.