Dat 10. Kapitel.
1. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer nich to de Döhr rin geiht na den Schapstall, sonnern stiggt annerswo rin, de is en Deef un en Mörder.
2. De awer to de Döhr rin geiht, de is en Harr to de Schap.
3. Vör em makt de Döhrwächters de Döhr apen, un de Schap hört sin Stimm, un he röpt sin Schap mit Namen, un föhrt se rut. Jes. 43, 1.
4. Un wenn he sin Schap hett utlaten, geiht he vör se her, un de Schap folgt em na, denn se kennt sin Stimm.
5. En Fremden awer folgt se nich na, sonnern lopt vun em; denn se kennt den Fremden sin Stimm nich.
6. Düssen Spruch sä JEsus to se; se verstunnen awer nich, wat dat weer, wat He to se seggen dä.
7. Do sprok JEsus wedder to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ik bün de Döhr to de Schap.
8. Alle, de vör Mi kamen sünd, dat sünd Deev un Mörders west; awer de Schap hebbt up se nich hört. Jes. 23, 3.
9. Ik bün de Döhr, wenn jemand dörch Mi ingahn deiht, de ward selig warrn, un ward rin- un rutgahn, un Weid’ finden.
10. En Deef kummt nich, denn dat he stehlen, wörgen un umbringen deiht.
11. Ik bün kamen, dat se dat Leven un vull up hebben schüllt. Ps. [23, 1.] Jes. 40, 11.
12. Ik bün en gude Harr. En gude Harr lett sin Leven för de Schap. En, de meed is awer, de nich Harr is, den de Schap nich tohört, süht den Wolf kamen, un verlett de Schap, un löpt weg; un de Wolf gript de Schap, un jagt se utenanner. Ps. [23, 1.] Ps. [80, 2.] Jes. 40, 11. Ezech. 44, 11-23. 37, 24. 1. Pet. [2, 25.]
13. De awer, de meed is, löpt weg; denn he is meed, un kümmert sik nich um de Schap.
14. Ik bün en gude Harr, un kenn de Minigen, un bün bekannt bi de Minigen. 1. Tim. 2, 19.
15. So as Mi Min Vader kennen deiht, un Ik kenn den Vader. Un Ik lat Min Leven för de Schap.
16. Un Ik hef noch anner Schap, de sünd nich ut düssen Stall. Un desülven mutt Ik herföhrn, un se ward Min Stimm hörn, un ward een Heer un een Harr warrn. Ezech. 37, 23. Mich. 2, 12. Apost. [2, 39.]
17. Darum hett Min Vader Mi leef, dat Ik Min Leven laten doh, up dat Ik dat wedder nehm.
18. Nüms nimmt dat vun Mi, sonnern Ik lat dat vun Mi Sülbn. Ik hef Macht, dat to laten, un dat wedder to nehmen. So’n Gebot hef Ik kregen vun Min Vader.
19. Do war awermals en Striet mank de Juden um düsse Wör’.
20. Veele mank se sproken: He hett den Düvel, un is unsinnig; wat hört ji Em an?
21. De annern sproken: Dat sünd nich Wör’ vun en Besetenen; kann de Düvel ok de Blinden ehr Ogen updohn?
22. Dar weer awer dat Fest to dat Andenken an de Tempel-Inweihung to Jerusalem, un dat weer Winter.
23. Un JEsus gung umher in den Tempel, in Salomo sin Vörhus. 1. Kön. 6, 3.
24. Do keemen de Juden um Em rum, un sproken to Em: Wa lang höllst Du uns’ Seelen up? Büst Du Christus, so segg uns dat frie herut.
25. JEsus antwort se: Ik hef ju dat seggt, un ji glövt nich. De Warke, de Ik doh in Min Vader Sin Namen, de gevt Tügnis vun Mi.
26. Awer ji glövt nich; denn ji sünd Min Schap nich, as Ik ju seggt hef.
27. Denn Min Schap hört Min Stimm, un Ik kenn se, un se folgt Mi.
28. Un Ik gef se dat ewige Leven; un se ward ni un nümmer umkamen, un Nüms ward se Mi ut Min Hand rieten.
29. De Vader, de se Mi geven hett, is grötter as Allns; un Nüms kann se ut Min Vader Sin Hand rieten.
30. Ik un de Vader sünd een.
31. Do neemen de Juden awermals Steen up, dat se Em steenigen dä’n.
32. JEsus antwort se: Ik hef gude Warke bi ju dahn, vun Min Vader; wegen wat för en Wark mank düsse steenigt ji Mi?
33. De Juden antworten Em, un sproken: Wegen dat gude Wark steenigt wi Di nich, sonnern wegen de Gotteslästerung, un dat Du en Minsch büst, un makst Di Sülbn to en GOtt.
34. JEsus antwort se: Steiht nich schreven in ju Gesetz: »Ik hef seggt: Ji sünd Götter?« Ps. [82, 6.]
35. Wenn He de »Götter« nennen deiht, to weke dat Wort GOttes gescheeg; un de Schrift kann doch nich braken warrn:
36. Sprekt ji denn to Den, den de Vader hilligt un in de Welt schickt hett: »Du lästerst GOtt,« darum, dat Ik segg: »Ik bün GOtt Sin Söhn?«
37. Doh Ik Min Vader Sin Warke nich, so glövt Mi nich.
38. Doh Ik se awer, so glövt doch de Warke, wenn ji Mi nich glöven wüllt, up dat ji erkennen un glöven doht, dat de Vader in Mi is, un Ik in Em.
39. Se söchten awermals Em to griepen, awer He entgung se ut ehr Hann,
40. Un trock wedder hen up de anner Siet vun den Jordan an den Ort, dar Johannes vörher döfft harr, un bleev dar.
41. Un veele keemen to Em, un sproken: Johannes dä keen Teken; awer Allns, wat Johannes vun düssen seggt hett, dat is wahr.
42. Un Veele vun de, de dar weern, glövten an Em.