Dat 9. Kapitel.
1. Un JEsus gung vöröwer, un seeg een, de blind gebarn weer.
2. Un Sin Jüngers frogen Em, un sproken: Meister, wer hett sündigt, düsse, oder sin Öllern, dat he is blind gebarn? Luk. [13, 2.]
3. JEsus antwort: Dar hett weder düsse sündigt, noch sin Öllern; sonnern dat GOtt Sin Warke an em apenbar warn.
4. Ik mutt Den Sin Warke dohn, de Mi schickt hett, so lang dat Dag is; dar kummt de Nacht, wo Nüms arbeiden kann.
5. Wiel Ik bün in de Welt, bün Ik de Welt ehr Licht.
6. As He düt seggt harr, spieg He up de Eer, un mak en Dreck ut Spie, un smeer den Dreck up den Blinden sin Ogen.
7. Un sprok to Em: Gah hen na den Diek Siloah (dat is up dütsch: een, de utschickt is), un wasch di. Do gung he hen, un wusch sik, un keem, un kunn sehn. Neh. 3, 15.
8. De Nawers, un de em vörher sehn harrn, dat he en Bettler weer, sproken: Is düsse nich, de dar sitten un betteln dä? Apost. [3, 2.] [10.]
9. Weke sproken: »Dat is he«; weke awer: »He süht em ähnlich.« He sülbn awer sprok: Ik bün dat.
10. Do sproken se to em: Woans sünd din Ogen updahn?
11. He antwort, un sprok: De Minsch, de JEsus heeten deiht, mak en Dreck, un smeer em up min Ogen, un sprok: Gah hen na den Diek Siloah, un wasch di. Ik gung hen, un wusch mi, un kunn sehn.
12. Do sproken se to em: Wo is He? He sprok: Ik weet nich.
13. Do föhrn se den, de tovör blind weer, to de Pharisäers.
14. (Dat weer awer Sabbat, as JEsus den Dreck mak, un sin Ogen apen maken dä.)
15. Do frogen se em nochmals, ok de Pharisäers, woans he weer sehend warn? He sprok to se: Dreck lä He mi up de Ogen, un ik wusch mi, un ik kann nu sehn.
16. Do sproken weke vun de Pharisäers: De Minsch is nich vun GOtt, wiel He den Sabbat nich holn deiht. De annern awer sproken: Wa kann en sündig Minsch so’n Teken dohn? Un dar war en Striederie mank se.
17. Se sproken nochmals to den Blinden: Wat seggst du vun Em, dat He din Ogen updahn hett? He awer sprok: He is en Prophet.
18. De Juden glövten nich vun em, dat he blind west, un sehend warn weer, bet dat se reepen de Öllern to den, de sehend warn weer,
19. Frogen se, un sproken: Is dat ju Söhn, vun den ji seggen doht, he is blind gebarn? Wa kann he denn nu sehn?
20. Sin Öllern antworten se, un sproken: Wi weet, dat düsse unse Söhn is, un dat he blind gebarn is.
21. Wa he nu awer sehn kann, weet wi nich, oder wer em hett sin Ogen updahn, weet wi ok nich. He is old genog, fragt em, lat em sülbn för sik reden.
22. Düt sä’n sin Öllern, denn se weern bang vör de Juden. Denn de Juden harrn sik all vereenigt, wenn jemand Em för Christus bekennen dä, dat de in den Bann dahn war. Joh. [7, 13.] [12, 42.]
23. Darum sproken sin Öllern: He is old nog, fragt em.
24. Do reepen se to’n annern Mal den Minsch, de blind west weer, un sproken to em: Gif GOtt de Ehr. Wi weet, dat düsse Minsch en Sünder is. Jes. 7, 19.
25. He antwort, un sprok: Is He en Sünder, dat weet ik nich; eens weet ik wol, dat ik blind weer, un kann nu sehn.
26. Do sproken se nochmals to em: Wat dä He di? Woans dä He din Ogen apen?
27. He antwort se: Ik hef ju dat all seggt; hebbt ji dat nich hört? Wat wüllt ji dat noch mal hörn? Wüllt ji ok Sin Jüngers warrn?
28. Do fluchten se em, un sproken: Du büst Sin Jünger; wi awer sünd Moses Sin Jüngers.
29. Wi weet, dat GOtt mit Moses redt hett; vun düssen awer weet wi nich, vun wo He her is.
30. De Minsch antwort, un sprok: Dat is en wunnerlich Ding, dat ji nich weten doht, wo He her is, un He hett doch min Ogen updahn.
31. Wi weet awer, dat GOtt de Sünders nich hörn deiht, sonnern wenn jemand gottsfürchtig is, un deiht Sin Willen, den hört He. Hiob. 27, 9. 35, 13. Ps. [66, 18.] Spr. 15, 29. 28, 9. Jes. 1, 15.
32. Vun de Welt an is dat nich hört, dat jemand een, de blind up de Welt kamen is, de Ogen updahn hett.
33. Weer düsse nich vun GOtt, He kunn nicks dohn.
34. Se antworten un sproken to em: Du büst ganz in Sünden gebarn, un lehrst uns? Un se stötten em rut.
35. Dat keem vör JEsus, dat se em rut stött harrn. Un as He em finden dä, sprok He to em: Glövst du an GOtt Sin Söhn?
36. He antwort un sprok: HErr, wokeen is dat, up dat ik an Em glöven doh?
37. JEsus sprok to em: Du hest Em sehn, un De mit di reden deiht, De is dat.
38. He awer sprok: »HErr, Ik glöv«; un be’ Em an.
39. Un JEsus sprok: Ik bün to dat Gericht up düsse Welt kamen, up dat, de dar nich seht, ward sehn künnen, un de dar seht, blind ward. Matth. [13, 13.]
40. Un düt hörten weke vun de Pharisäers, de bi Em weern, un sproken: Sünd wi denn ok blind? 2. Kön. 17, 9.
41. JEsus sprok to se: Wern ji blind, so harrn ji keen Sünde; nu ji awer sprekt: »Wi künnt sehn,« blift ju Sünde.