Dat 12. Kapitel.
1. Dat Grotspreken nützt mi jo Nicks, doch will ik kamen up den HErrn Sin Gesichte un Apenbarungen.
2. Ik kenn en Minschen in Christus vör veertein Jahr (is he in den Lief west, so weet ik dat nich, oder is he ut den Lief herut west, so weet ik dat ok nich, GOtt weet dat), desülvige war entzückt bet in den drüdden Himmel.
3. Un ik kenn densülvigen Minschen (ob he in den Lief oder ut den Lief west is, weet ik nich, GOtt weet dat). Kap. [11, 11.]
4. He war entzückt in dat Paradies, un hör unutsprekliche Wör’, weke keen Minsch seggen kann.
5. Darmit will ik mi rühmen, vun mi sülvst will ik awer nicks rühmen, as min Swakheit. Kap. [11, 30.]
6. Un wenn ik grot vun mi spreken wull, dä ik darum nicks Döricht, denn ik wull de Wahrheit seggen. Ik doh dat awer nich, up dat nich Jemand mi mehr achten deiht, as he an mi süht, oder vun mi hört. Kap. [10, 8.] [11, 16.]
7. Un up dat ik mi nich mit de ganz unöwerschwängliche Apenbarung to wichtig mak, is mi en Pahl in dat Fleesch geven, ik meen den Satan sin Engel, de mi mit de Füst slan deiht, up dat ik mi nich to grot maken doh. Hiob. 2, 6.
8. Darum ik dree mal to den HErrn fleht hef, dat he vun mi wieken schull.
9. Un He hett to mi seggt: Lat di Min Gnad genog sien, denn Min Kraft is in den Swacken mächtig. Darum will ik am allerleevsten mit min Swakheit rühmen, up dat Christus Sin Kraft bi mi wahnen deiht.
10. Darum hef ik guden Moth in Swakheiten, in Schimp, in Not, in Verfolgung, in Angsten, wegen Christus. Denn wenn ik swak bün, bün ik stark.
11. Ik bün en Narr warn öwer dat rühmen, darto hebbt ji mi dwungen. Denn ik schull vun ju lavt warn, wiel ik nich ringer bün, as de hogen Apostels sünd, obgliek ik nicks bün. Kap. [11, 1.] [6.] [11, 5.]
12. Denn de Teken vun en Apostel sünd jo mank ju geschehn, mit alle Geduld, mit Teken un mit Wunner un mit Dahten.
13. Wat is dat, worin ji ringer sünd as de annern Gemeenen, ahn dat ik sülvst ju nich beswert hef? Vergevt mi düsse Sünd. Kap. [11, 9.] 1. Cor. [9, 12.]
14. Seht, ik bün bereit, ton drüdden Mal na ju hen to kamen un will ju nich to Last falln, denn ik sök nich ju Eegendom, sonnern ju sülvst. Denn de Kinner schüllt nich för de Öllern Göder sammeln, sonnern de Öllern för de Kinner. Kap. [13, 1.]
15. Ik awer will geern utgeven un utgeven warrn för ju Seelen, obgliek ik ju heel leef hef un doch wenig leevt warr. Kap. [1, 6.]
16. Awer dat mag sien, dat ik ju nich to Last west bün, sonnern wiel ik slau bün, hef ik ju mit List fungen. 2. Thess. [3, 8.] Kap. [11, 9.]
17. Hef ik awer ok Jemand benadeelt dörch weke, de ik na ju hen schickt hef?
18. Ik hef Titus vermahnt un en Broder mit em schickt. Hett Titus ju ok benadeelt? Hebbt wi nich in een GEist wandelt? Sünd wi nich in desülvigen Fotsporn gahn? Kap. [8, 6.] [16.] [18.]
19. Meent ji wedder, wi verantwort uns? Wi red in Christus vör GOtt; awer all dat, min Leevsten, geschüt ju to Beterung.
20. Denn ik bün bang, wenn ik kam, dat ik ju nich finn, as ik will, un ji mi ok nich finnt as ji wüllt, dat nich Striet, Afgunst, Torn, Kiev, Nareden, Ohrenblasen, Grotdohn, Uprohr dar wes’; Kap. [10, 2.] 1. Cor. [4, 6.]
21. Dat ik nich nochmal kam un mi min GOtt demödigen deiht bi ju, un dat ik Leed dregen mutt öwer Veele, de vörher sündigt un keen Buß dahn hebbt, för de Unreinigkeit, un Horeri un Untucht, de se dreven hebbt. Kap. [13, 2.]