Dat 11. Kapitel.
1. Wull doch GOtt, ji heelt mi en beten Dohrheit to gud, doch ji holt mi dat wol to gud.
2. Denn ik iver öwer ju mit göttlichen Iver. Denn ik hef ju mit en Mann verlavt, up dat ik Christus en reine Jumfer tobringen dä. 3. Mos. 21, 13. Eph. [5, 26.] [27.]
3. Ik bün awer bang, dat, as de Slang Eva verföhrn dä mit ehr Slauheit, so ok ju Sinn afkamen ward vun de Eenfoltigkeit in Christus. 1. Mos. 3, 4. 13.
4. Denn, wenn de, weke to ju kummt, en annern Christus predigen deiht, den wi ju nich predigt hebbt, oder ji en annern Geist kriegen doht, den ji nich kregen hebbt, oder en anner Evangelium, dat ji nich annahmen hebbt, so lat ji ju dat ok wol gefalln. Gal. [1, 8.] [9.]
5. Denn ik hol dat darvör, ik bün nich ringer, as de hogen Apostel sünd. Kap. [12, 11.] 1. Cor. [15, 10.] Gal. [2, 6.] [9.]
6. Un wenn ik ok unverständig bün in Reden, so bün ik doch nich unverständig in de Erkenntnis. Doch ik bün jo allerwärts bi ju wol bekannt. 1. Cor. [2, 1.] [2.] [13.] Eph. [3, 4.]
7. Oder hef ik sündigt, dat ik mi lütt makt hef, up dat ji grot wardt? Denn ik hef ju dat Evangelium verkündigt, ahn wat darför to nehmen. 1. Cor. [9, 12.] [18.]
8. Un hef anner Gemeenen berovt un Sold vun se nahmen, dat ik ju predigen kunn.
9. Un as ik bi ju gegenwärtig weer, un Mangel harr, full ik Keen to Last (denn min Mangel helpen de Bröder af, de ut Macedonien keemen) un bün in all Stücken ju nich to Last fulln un will ok noch mi so holn. Kap. [12, 13.]
10. So gewiß as de Wahrheit vun Christus in mi is, so schall mi düsse Ruhm in de Länner vun Achaja nich nahmen warrn.
11. Warum dat? Dat ik ju nich schull leef hebben? GOtt weet dat. Kap. [6, 11-13.]
12. Wat ik awer doh un dohn will, dat doh ik darum, dat ik de Orsak afsnie vör de, de Orsak sökt, dat se sik wichtig maken kunn’, se sien as wi. 1. Cor. [9, 12.]
13. Denn son falsche Apostels un bedregerische Arbeiders verstellt sik to Apostels vun Christus. Phil. [3, 2.]
14. Un dat is ok keen Wunner, denn he sülvst, de Satan, verstellt sik as en Engel vun dat Licht.
15. Darum is dat nicks Besonners, wenn sik ok sin Deeners verstellt to Predigers vun de Gerechtigkeit, weke ehr End sien ward na ehr Dathen. Phil. [3, 19.]
16. Ik segg nochmal, lat Nüms gloven, ik wes’ döricht, wo awer nich, so nehmt mi an as en Dörichten, dat ik mi ok een beten wichtig maken kann. Kap. [12, 6.]
17. Wat ik nu reden doh, dat red ik nich as in den HErrn, sonnern as in de Dohrheit, wiel wi in dat wichtig dohn kamen sünd.
18. Wiel Veele vun sik rühmen doht na dat Fleesch, will ik mi ok rühmen. Kap. [10, 13.] [12, 9.]
19. Denn ji hebbt de Narren geern, wiel ji klok sünd. 1. Cor. [4, 10.]
20. Ji verdregt, wenn ju Jemand to Knechten makt, wenn ju Jemand schinden deiht, wenn ju Jemand nimmt, wenn ju Jemand trotzen deiht, wenn ju Jemand in dat Gesicht sleit.
21. Dat segg ik ju ton Schimp, as weern wi swach warn. Worup nu Jemand pochen deiht (ik red in Dohrheit), darup poch ik ok.
22. Se sünd Ebräers, ik ok. Se sünd Israeliten, ik ok. Se sünd Abraham sin Samen, ik ok.
23. Se sünd Christus Sin Deeners (ik sprek unvernünftig), ik bün wat mehr. Ik hef mehr arbeit, ik hef mehr Släg kregen, ik bün ofter gefangen, oft in Dodesgefahrn west. 1. Cor. [15, 10.]
24. Vun de Juden hef ik fief mal veertig Släg weniger een kregen. 5. Mos. 25, 3.
25. Ik bün dree mal utpietscht, een mal steenigt, dree mal hef ik Schiffbruch leden, Dag un Nacht hef ik tobrocht in de Deep vun de See. Apost. [16, 22.] [14, 19.]
26. Ik hef oft reist, ik bün in Gefahr west to Water, in Gefahr mank de Mörders, in Gefahr mank de Juden, in Gefahr mank de Heiden, in Gefahr in de Städ, in Gefahr in de Wüstenie, in Gefahr up de See, in Gefahr mank de falschen Bröder; Apost. [27, 2.]
27. In Möh un Arbeit, in veel Waken, in Hunger un Döst, in veel Fasten, in Frost un Naktheit. Kap. [6, 5.]
28. Oder wat sik süns noch todregen deiht, dat ik däglich anlopen war, un Sorg dregen doh um de Gemeenen. Apost. [20, 18.]
29. Wokeen is nich swak, un ik ward nich swak? Wokeen ward argert, un ik brenn nich?
30. Wenn ik mi jemals mit wat rühmen schull, so will ik mi mit min Swakheit rühmen. Kap. [12, 5.]
31. GOtt un unsen HErrn JEsus Christus Sin Vader, de lavt sie in Ewigkeit, weet, dat ik nich leegen doh. Röm. [1, 25.]
32. To Damaskus, verwahr den König Areta sin Landpleger de Damasker ehr Stadt, un wull mi griepen. Apost. [9, 24.]
33. Un ik war in en Korv to dat Finster rut dörch de Mur dal laten un keem weg ut sin Hand. Joh. [2, 15.] Apost. [9, 25.]