Dat 10. Kapitel.
1. Ik awer, Paulus, vermahn ju dörch Christus Sin Sanftmödigkeit un Lindigkeit, de ik gegenwärtig mank ju gering bün, wenn ik awer weg bün, bün ik driest gegen ju. Röm. [12, 1.]
2. Ik bä awer, dat ik nich nödig hef wenn ik dar bün driest to handeln mit de Toversicht, vun de ik glov, dat ik se hef, um gegen de modig to handeln, de vun uns gloven doht, wi wandelt na fleeschliche Wies’.
3. Denn wenn wi ok int Fleesch wandelt, so stried wi doch nich up fleeschliche Wies’. 1. Tim. [1, 16.]
4. Denn de Waffen, womit wi fecht, sünd nich fleeschlich, sonnern mächtig vör GOtt, de Festungen to terstören. Eph. [6, 13.]
5. Womit wi terstört de Ansläg un all dat Hoge, dat sik upsetten deiht gegen de Erkenntnis vun GOtt, un womit wi gefangen nehmt all Vernunft unner den Gehorsam gegen Christus;
6. Un sünd bereit to rächen allen Ungehorsam, wenn ju Gehorsam erfüllt is. Apost. [8, 20.] 1. Cor. [5, 3-5.]
7. Richt ji na dat Ansehn? Verlett sik Jemand darup, dat he Christus tohörn deiht, de schall ok wedder bi sik bedenken, dat, ebenso as he Christus tohörn deiht, so hört wi ok Christus to.
8. Wenn ik mi nu ok noch mehr wichtig maken dä mit uns’ Gewalt, de uns de HErr geven hett, ju to betern un nich to verdarven, warr ik nich to Schann warrn. Kap. [12, 6.] 1. Cor. [5, 2.] [4, 5.]
9. Dat segg ik awer, dat ji ju nich bedünken lat, as harr ik ju mit min Breef bang maken wullt. 1. Cor. [5, 9.] [11.]
10. Denn de Breev (sprekt se) sünd swar un stark, awer de Gegenwartigkeit vun den Lief is swach un de Red verächtlich.
11. Wer so een is, de schall bedenken, dat so as wi sünd mit Word in de Breev wenn wi weg sünd, so schüllt wi, wenn wi dar sünd, sien mit de Daht. Kap. [12, 20.] [13, 2.] [10.]
12. Denn wi dörft uns nich to de reken oder stellen, de sik sülvst lavt; awer wiel se sik bi sik sülvst lavt un holt blot vun sik wat, verstaht se Nicks. Kap. [3, 1.] [5, 12.]
13. Wi awer makt uns nich grot öwer dat Maat, sonnern blot mit dat Maat vun de Meetsnor, womit GOtt uns dat Maat afmeeten hett, bet na ju hentokamen. Röm. [12, 3.]
14. Denn wi fahrt nich to wiet, as weern wi nich bet na ju hen reckt, denn wi sünd jo ok bet na ju henkamen mit dat Evangelium vun Christus.
15. Un wi sprekt nich grot vun uns öwer dat Maat in fremde Arbeit un hebbt de Hoffnung, wenn nu ju Glov in ju wussen is, dat wi, na unse Regel wieder kamen wüllt, Röm. [15, 20.]
16. Un dat Evangelium ok de predigen, de wieder as ji wahnen doht un nich grot dohn mit dat, wat mit fremde Kräfte fardig makt is.
17. Wokeen awer sik rühmen deiht, de schall sik öwer den HErrn rühmen. Jer. 9, 23. 24. 1. Cor. [1, 31.]
18. Denn darmit is Een nich düchtig, dat he sik sülvst lavt, sonnern dat de HErr em lavt.