Dat 12. Kapitel.
1. Un He fung an, to se dörch Glieknisse to reden: En Minsch plant en Wienbarg, un trock dar en Tun rum, un grav en Wienpress’, un bu’ en Thorn, un dä em ut an de Wiengarners, un trock öwer Land. Ps. [80, 9.] Jes. 5, 1. Matth. [21, 33.]
2. Un schick en Knecht hen, as de Tied keem, to de Wiengarners, dat he vun de Wiengarners neem vun de Wiendruven.
3. Se neemen em awer, un slogen em, un leten em lerrig vun sik.
4. Awermals schick he to se en annern Knecht; densülven smeten se an den Kopp mit Steen, un leten em mit Schimp vun sik.
5. Awermals schick he en annern; densülven maken se dod: un veele annere, weke slogen se, weke maken se dod.
6. Do harr he noch en eenzigen Söhn, de weer em leef; den schick he toletzt ok to se, un sprok: Se ward sik vör min Söhn schuen.
7. Awer desülven Wiengarners sproken unner eenanner: Düt is de Arv, lat uns em dod maken, so ward dat Arv uns wesen. Ps. [2, 2.] [8.] Matth. [26, 3.]
8. Un se neemen em, un maken em dod, un smeten em rut vör den Wienbarg. Ebr. [13, 12.]
9. Wat ward nu de HErr vun den Wienbarg dohn? He ward kamen, un de Wiengarners umbringen, un den Wienbarg annern geven.
10. Hebbt ji ok nich lesen düsse Schrift: »De Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, de is en Ecksteen warn; Matth. [21, 42.]
11. Vun den HErrn is dat geschehn, un dat is wunnerlich vör uns’ Ogen?«
12. Un se trachteten darna, wa se Em grepen, (un weern doch bang vör dat Volk,) denn se verstunn, dat He up se düt Glieknis redt harr; un se leten Em, un gungen darvun. Matth. [14, 5.]
13. Un se schicken to Em weke vun de Pharisäers ehr un Herodes sin Deeners, dat se Em fungen in Worten. Matth. [22, 15.] Luk. [20, 20.]
14. Un se keemen, un sproken to Em: Meister, wi weet, dat Du wahrhaftig büst, un fragst na Nüms. Denn Du kümmerst Di um dat Ansehn vun de Minschen nich, sonnern Du lehrst den Weg GOttes recht. Is dat recht, dat man den Kaiser Stüer gift, oder nich? Schüllt wi em geven, oder nich geven?
15. He mark awer ehr Heuchelie, un sprok to se: Wat versökt ji Mi? Bringt Mi en Groschen her, dat Ik em seh.
16. Un se brochen Em en. Do sprok He: Wokeen sin Bild un Upschrift is dat? Se sproken to Em: Den Kaiser sin.
17. Do antworte JEsus, un sprok to se: So gevt den Kaiser, wat den Kaiser sin is, un GOtt, wat GOtt Sin is. Un se verwunnerten sik öwer Em.
18. Do treden de Sadducäer to Em, de darför holt, dat keen Uperstahung is; de frogen Em, un sproken: Matth. [22, 23.] Luk. [20, 27.]
19. Meister, Moses hett uns schreven: Wenn Een sin Broder starvt, un lett en Fru na, un lett keen Kinner na, so schall sin Broder düsse Fru nehmen, un sin Broder Nakamen tügen. 5. Mos. 25, 5. Matth. [22, 24.] Luk. [20, 28.]
20. Nu sünd dar söven Bröder west. De eerste neem en Fru; de storv un leet keen Nakamen na.
21. Un de anner neem se, un storv, un leet ok keen Nakamen na. De drütte desglieken.
22. Un alle söven neemen se, un leeten keen Nakamen na. Toletzt na allen storv de Fru ok.
23. Nu in de Uperstahung, wenn se wedder upstaht, wokeen vun düsse sin Fru ward se wesen? Denn söven hebbt se ton Fru hatt.
24. Do antworte JEsus, un sprok to se: Is dat nich also? Ji irrt ju, darum, dat ji nich weet vun de Schrift, noch vun GOtt Sin Kraft.
25. Wenn se vun de Doden upstahn ward, so ward se nich frien, noch sik frien laten, sonnern se sünd as de Engeln in den Himmel. Matth. [22, 30.]
26. Awer dat se wedder upstahn ward vun de Doden, hebbt ji dat nich les’t in dat Bok Moses, as GOtt bi den Busch to em sä, un sprok: »Ik bün Abraham sin GOtt, Isaak sin GOtt, un Jakob sin GOtt?« 2. Mos. 3, 6.
27. GOtt is awer nich de Doden ehr GOtt, sonnern de Lebendigen ehr GOtt. Darum sünd ji heel in Biesternis.
28. Un een vun de Schriftgelehrten, de se tohört harr, as se sik mit enanner befrogen, trä to Em, un seeg, dat He se fien antwort harr, un frog Em: Wat för een is dat vörnehmste Gebot vör alle? Matth. [22, 35.] Luk. [10, 25.]
29. JEsus awer antworte em: Dat vörnehmste Gebot vör alle Gebote is dat: Hör, Israel, de HErr, uns’ GOtt, is en eenigen GOtt; 5. Mos. 6, 4. 5.
30. Un du schast GOtt, din HErrn, leef hebben vun ganzen Harten, vun ganze Seel, vun ganzen Gemöth, un vun all din Kräfte. Dat is dat vörnehmste Gebot. Matth. [22, 37.] Luk. [10, 27.]
31. Un dat anner is em liek: Du schast din Neegsten leef hebben as di sülvst. Dar is keen anner gröter Gebot as düsse. 3. Mos. 19, 18. Matth. [22, 39.] Joh. [13, 34.] [15, 12.] [17.] Röm. [13, 9.] Gal. [5, 6.] [14.] Mark. [6, 2.] Eph. [5, 2.] 1. Thess. [4, 9.]
32. Un de Schriftgelehrte sprok to Em: Meister, Du hest wahrlich recht redt; denn dar is Een GOtt, un is keen anner as He. 5. Mos. 4, 35. 6, 4. Jes. 45, 6.
33. Un densülven leef hebben vun ganzen Harten, vun ganzen Gemöth, vun ganze Seel, un vun allen Kräften, un sin Neegsten leeven as sik sülvst, dat is mehr as Brandopfer un alle Opfer.
34. As JEsus awer seeg, dat he vernünftig antworten dä, sprok He to em: Du büst nich wiet af vun GOtt Sin Riek. Un dar dorf Em Nüms wieder fragen.
35. Un JEsus antworte un sprok, as He lehr in den Tempel: Wa seggt de Schriftgelehrten, Christus is David sin Söhn? Matth. [22, 42.] Luk. [20, 40.]
36. He awer, David, sprickt dörch den hilligen GEist: De HErr hett seggt to min HErr: Sett di to Min rechte Hand, bet dat Ik Din Fiende legg to Din Föt ehr Schemel. Ps. [110, 1.] Matth. [22, 44.]
37. Dar nennt Em ja David sin HErr; woans is He denn sin Söhn? Un veel Volk hör Em geern.
38. Un He lehr se, un sprok to se: Seht ju vör vör de Schriftgelehrten, de in lange Kleder gaht, un lat sik geern up den Markt gröten. Matth. [23, 3.] Luk. [11, 43.] [20, 46.]
39. Un sitt geern baben an in de Scholen, un öwer Disch bi dat Abendeten.
40. Se fret de Wetfruen ehr Hüs’, un sprekt to en Schien lange Gebete. Desülven ward darum mehr Verdamnis kriegen. Matth. [23, 14.]
41. Un JEsus sett Sik den Gotteskasten gegenöwer, un seeg, woans dat Volk Geld in den Gotteskasten leggen dä. Un veele Rieke lä’n veel rin. 2. Kön. 12, 9. Luk. [21, 1.]
42. Un dar keem en arme Wetfru, un lä twee Scherflein rin, de makt een Penning.
43. Un He reep Sin Jüngers to Sik, un sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: Düsse arme Wetfru hett mehr in den Gotteskasten leggt as alle, de darin leggt hebbt.
44. Denn se hebbt all vun ehr Öwerfloth rinleggt, düsse awer hett vun ehr Armoth, Allns, wat se harr, ehr ganze Nahrung rinleggt.