Dat 13. Kapitel.
1. Un as He ut den Tempel gung, sprok een vun Sin Jüngers to Em: Meister, süh, wat för Steen un wat för en Gebüd’ dat is!
2. Un JEsus antworte, un sprok to em: Sühst du wol all düt grote Buwark? Nich een Steen ward up den annern blieven, de nich tweibraken ward. Luk. [19, 44.]
3. Un as He up den Ölbarg seet, den Tempel gegenöwer, frogen Em besonners Petrus un Jakobus un Johannes un Andreas: Luk. [21, 7.]
4. Segg uns, wannehr ward dat Allns geschehn? un wat ward dat Teken wesen, wenn dat Allns schall vollendt warrn?
5. JEsus antwort se, un fung an to seggen: Seht to, dat ju Nüms verföhrn deiht!
6. Denn dar ward veele unner Min Nam kamen, un seggen: »Ik bün Christus,« un ward veele verföhrn. Jer. 14, 14.
7. Wenn ji awer hörn ward vun Kriegen un Gerüchten vun Kriegen, so ward nich bang, dat mutt so geschehn. Awer dat Enn is noch nich dar.
8. Dar ward een Volk gegen dat anner upstahn, un een Königriek öwer dat anner. Un ward geschehn Eerdbeven hier un dar, un ward wesen düre Tied un Schrecken. Dat is de Anfang vun de Noth. Matth. [24, 7.]
9. Ji awer seht ju vör! Denn se ward ju öwerantworten vör de Rathüs’ un Scholen, un ji möt sla’n warrn, un vör Fürsten un Könige möt ji föhrt warrn um Mintwilln, to en Tügnis öwer se. Matth. [24, 9.] Luk. [21, 12.] Joh. [16, 2.]
10. Un dat Evangelium mutt vörher predigt warrn mank alle Völker.
11. Wenn se ju nu wegföhrn un öwerantworten ward, so makt ju keen Sorg, wat ji reden schüllt, un bedenkt ju nich vörher, sonnern wat ju to düsse Stunn geven ward, dat redt. Denn ji sünd dat nich, de dar reden doht, sonnern de hillige GEist. Matth. [10, 19.] Luk. [12, 11.]
12. Dar ward awer een Broder den annern öwerantworten to den Dod, un de Vader den Söhn, un de Kinner ward sik upsetten gegen de Öllern, un ward se dod maken helpen.
13. Un ji ward haßt warrn vun jedereen um Min Namen willn. Wer awer bestännig blift bet an dat Enn, de ward selig.
14. Wenn ji awer sehn ward den Gruel vun de Verwüstung, dar de Prophet Daniel vun seggt hett, dat he steiht, dar he nich schall, (wer düt les’t, de mark darup); wer denn in Judäa is, de flücht sik up de Bargen. Matth. [24, 13.]
15. Un wer up dat Dack is, de stieg nich dal in dat Hus, un kam nich rin, wat to halen ut dat Hus.
16. Un wer up dat Feld is, de wend sik nich um, sin Kleder to halen.
17. Weh awer de Swangern un de, weke Kinner an de Bost hebbt to de Tied!
18. Bedt awer, dat ju Flucht nich geschehn mag in den Winter.
19. Denn in düsse Dag’ ward son Drövnisse wesen, as se niemals west sünd vun Anfang up de Kreaturen, de GOtt schapen hett; un as ok nich warrn ward. Dan. 12, 1. Joel. 2, 2.
20. Un wenn de HErr düsse Dag’ nich afkört harr, war keen Minsch selig. Awer wegen de Utwählten, de He utwählt hett, hett He düsse Dag’ afkört.
21. Wenn nu Jemand to de Tied to ju seggen ward: »Süh, hier is Christus, süh, dar is He,« so glovt dat nich. Matth. [24, 23.] Luk. [17, 23.]
22. Denn dar ward sik erheven falsche Christus un falsche Propheten, de Teken un Wunner doht, dat se ok de Uterwählten verföhrn muchen, wenn dat möglich weer. 5. Mos. 13, 1. Matth. [24, 24.] Luk. [21, 8.]
23. Ji awer seht ju vör! Süh, Ik hef ju Allns vörher seggt.
24. Awer to de Tied, na düsse Drövnisse, ward Sünn un Maand ehren Schien verleern.
25. Un de Steern ward vun den Himmel falln un de Himmelskräfte ward sik bewegen.
26. Un denn ward se sehn den Minschensöhn kamen in de Wolken, mit grote Kraft un Herrlichkeit. Dan. 7, 13.
27. Un denn ward He Sin Engeln utschicken un ward versammeln Sin Uterwählten vun de veer Winden, vun dat Enn vun de Eer bet to dat Enn vun den Himmel. Matth. [13, 41.]
28. An den Fiegenbom lehrt en Glieknis. So bald as sin Twiegen saftig ward, un Bläder kriegt, so weet ji, dat de Sommer neeg bi is.
29. Also ok, wenn ji seht, dat so wat geschüht, so weet, dat dat neeg vör de Döhr is.
30. Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat düt Allns geschüht.
31. Himmel un Eer ward vergahn; Min Wör’ awer ward nich vergahn. Matth. [24, 35.]
32. Vun den Dag awer un de Stunn weet Nüms, ok de Engeln in den Himmel nich, ok de Söhn nich, sonnern alleen de Vader. Matth. [24, 36.]
33. Seht to, wakt un bedt, denn ji weet nich, wenn de Tied is. Matth. [25, 13.] Luk. [12, 40.]
34. Gliek as en Minsch, de öwer Land trock, un verleet sin Hus, un gev sin Knechts Macht, en jeden sin Dagwark, un befohl den Döhrwächter, he schull waken. Luk. [19, 12.]
35. So wakt nu, denn ji weet nich, wenn de Husherr kummt, ob he kummt up den Abend, oder to Mitternacht, oder um de Tied vun de Hahnenkreih, oder Morgens;
36. Up dat he nich unverwahrens kummt un findt ju slapen.
37. Wat ik awer ju segg, dat segg ik to all: Wakt!