Dat 14. Kapitel.
1. Un na twee Dag’ war dat Ostern, un de Dag’ vun de söten Bröd. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten söchten, woans se Em mit List grepen un dod maken dän. Matth. [26, 2.] Luk. [22, 1.] Joh. [13, 1.]
2. Se sproken awer: Jo nich up dat Fest, up dat dar keen Uprohr ward in dat Volk!
3. Un as He to Bethanien weer in Simon den Utsätzigen sin Hus, un to Disch sitten dä, dar keem en Fru, de harr en Glas mit unverfälscht un köstlich Nardenwater. Un se brok dat Glas twei un got dat up Sin Kopp. Matth. [26, 6.] Luk. [7, 38.] Joh. [11, 2.] [12, 3.]
4. Dar weern enige, de warn unwillig, un sproken: Wat schall doch düsse Unrat? Matth. [26, 8.]
5. Man kunn dat Water för mehr as dree hunnert Groschen verkofft hebben, un datsülve de Armen geven. Un murrten öwer se.
6. JEsus awer sprok: Lat se mit Freden! Wat bekümmert ji se? Se hett en gut Wark an Mi dahn.
7. Ji hebbt alle Tied Arme bi ju, un wenn ji wüllt, künnt ji se wat Gudes dohn, Mi awer hebbt ji nich alle Tied. 5. Mos. 15, 11.
8. Se hett dahn, wat se kunn. Se is tovör kamen, Min Lieknam to salven to Min Begräfnis.
9. Wahrlich, Ik segg ju: Wo düt Evangelium predigt ward in alle Welt, dar ward man ok dat seggen to ehr Gedächtnis, wat se nu dahn hett.
10. Un Judas Ischarioth, een vun de Twölf, gung hen to de Hohenpresters, dat he Em verraden dä. Matth. [26, 14.] Luk. [22, 3.] [4.]
11. As se dat hörn, warn se froh, un versproken em Geld to geven. Un he söch, woans he Em paßlich verraden kunn.
12. Un an den eersten Dag vun de söten Brode, dar man dat Osterlamm opfern deiht, sproken Sin Jüngers to Em: Wo wullt Du, dat wi hengaht un toricht, dat Du dat Osterlamm eten magst? Matth. [26, 17.] Luk. [22, 7.] [8.]
13. Un he schick twee vun Sin Jüngers hen, un sprok to se: Gaht hen in de Stadt, un ju ward en Minsch in de Möt kamen, de drigt en Kruk mit Water, folgt em na. Luk. [22, 8.]
14. Un wo he hengeiht, dar sprekt to den Huswirt: De Meister lett di seggen: Wo is dat Gasthus, dar Ik dat Osterlamm eten doh mit Min Jüngers?
15. Un he ward ju en groten Saal wiesen, de mit Pulsters versehn is; darsülvst richt för uns to.
16. Un de Jüngers gungen rut, un keemen in de Stadt, un funn’ dat, as He se seggt harr, un bereiten dat Osterlamm.
17. An den Abend awer keem He mit de Twölf. Matth. [26, 20.]
18. Un as se to Disch sitten un eten dän, sprok JEsus: Wahrlich, Ik segg ju: Een vun ju, de mit Mi eten deiht, ward Mi verraden. Luk. [22, 21.]
19. Un se warn trurig, un sän to Em, een na den annern: Bün ik dat? Un de anner: Bün ik dat?
20. He antwort, un sprok to se: Een vun de Twölf, de mit Mi in de Schöddel stippt.
21. Twar, de Minschensöhn geiht hen, as vun Em schreven steiht. Wehe awer den Minsch, dörch weken de Minschensöhn verraden ward. Dat weer densülven Minsch beter, dat he nie gebarn weer.
22. Un as se eten, neem JEsus dat Brod, dank, un brok dat, un gev dat se, un sprok: Nehmt, eet, dat is Min Fleesch. Matth. [26, 26.] Luk. [22, 19.] 1. Cor. [11, 23.]
23. Un neem den Kelch, un dank, un gev se den, un se drunken all darut.
24. Un He sprok to se: Dat is Min Blot vun dat nie Testament, dat vör veele vergaten ward.
25. Wahrlich, Ik segg ju, dat Ik nu fortan nich drinken ward vun de Druven vun den Wienstock, bet an den Dag, dar Ik dat drink in GOtt Sin Riek.
26. Un as se den Lofgesang spraken harrn, gungen se rut an den Ölbarg. Matth. [26, 30.] Luk. [22, 39.] Joh. [18, 1.]
27. Un JEsus sprok to se: Ji ward ju in düsse Nacht all an Mi argern. Denn dar steiht schreven: Ik warr den Harr sla’n, un de Schap ward sik terstreun. Zach. 13, 7. Matth. [26, 31.] Joh. [16, 32.]
28. Awer nadem Ik upstahn bün, will Ik vör ju hengahn in Galiläa. Matth. [26, 32.]
29. Petrus awer sä to Em: Un wenn se sik ok all argern dän, so wull Ik mi doch nich argern.
30. Un JEsus sprok to em: Wahrlich, Ik segg di, hüt in düsse Nacht, ehr denn de Hahn twee Mal kreiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Matth. [26, 34.] Luk. [22, 34.] Joh. [13, 38.]
31. He awer redt noch wieder: Ja, wenn ik ok mit Di starven schall, wull ik Di doch nich verleugnen. Datsülvig glieken sän se all.
32. Un se keemen na den Hof, mit Namen Gethsemane. Un He sprok to Sin Jüngers: Sett ju hier dal, bet dat Ik hengah, un beden doh. Matth. [26, 36.] Luk. [22, 29.] Joh. [18, 1.]
33. Un He neem to Sik Petrus, un Jakobus, un Johannes, un fung an to bevern un zaghaftig to warrn.
34. Un sprok to se: Min Seel is bedrövt bet an den Dod; holt ju hier up, un wakt. Matth. [26, 38.] Joh. [12, 27.]
35. Un He gung en beten wieder, full up de Eer un bed’, dat, wenn dat möglich weer, de Stunn vöröwer gung. Luk. [22, 41.]
36. Un sprok: Abba, Min Vader, Di is dat Allns möglich, nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich wat Ik will, sonnern wat Du wullt. Luk. [1, 37.] Matth. [26, 39.] Joh. [6, 38.]
37. Un He keem, un funn se slapen, un sprok to Petrus: Simon, slöppst du? Büst du nich in Stand, en Stunn to waken?
38. Wakt un bedt, dat ji nich in Anfechtung fallt. De Geist is willig; awer dat Fleesch is swack. Matth. [26, 41.]
39. Un He gung wedder hen un be’, un sprok desülven Wör’.
40. Un keem wedder, un funn se awermals slapen; denn ehr Ogen weern vull Slap, un wussen nich, wat se Em antworten.
41. Un He keem ton drütten Mal, un sprok to se: Ach, wüllt ji nu slapen un ruhn? Dat is nu nog, de Stunn is kamen. Seht, de Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Sünners ehr Hann. Matth. [26, 45.]
42. Staht up, lat uns gahn, seht, de Mi verraden deiht, is in de Neeg. Joh. [14, 31.]
43. Un gliek, as He noch reden dä, keem herto Judas, een vun de Twölf, un en grot Volk mit em, mit Swerdters un mit Stangen vun de Hohenpresters un Schriftgelehrten un Öllsten. Matth. [26, 47.] Luk. [22, 47.] Joh. [18, 3.]
44. Un de Verräter harr se en Teken geven, un seggt: Weken ik küssen ward, de is dat, den griept un föhrt Em seker af.
45. Un as He keem, trä he gliek to Em, un sprok to Em: Rabbi, Rabbi, un küß Em. 2. Sam. 20, 9.
46. De annern awer län ehr Hann an Em, un grepen Em.
47. Een awer vun de, de darbi stunn, trock sin Swerdt rut, un slog den Hohenprester sin Knecht, un hau em en Ohr af. Matth. [26, 51.] Luk. [22, 50.]
48. Un JEsus antworte, un sprok to se: Ji sünd utgahn, as to en Mörder, mit Swerdten un mit Stangen, Mi to fangen;
49. Ik bün däglich bi ju in den Tempel west un hef lehrt, un ji hebbt Mi nich grepen. Awer up dat de Schrift erfüllt war. Ps. [69, 10.]
50. Un de Jüngers verleeten Em alle un leepen weg. Hiob. 19, 13.
51. Un dar weer en Jüngling, de folg Em na, de weer mit Linn’ kledt up de blote Hut; un de Jünglings grepen em.
52. He awer leet dat Linn’ fahrn, un leep nakelt darvun.
53. Un se föhrn JEsus to den Hohenprester, darhen tosamen kamen weern alle Hohenpresters un Öllsten un Schriftgelehrten. Matth. [26, 57.] Luk. [22, 54.] Joh. [18, 13.]
54. Petrus awer folg vun wieden bet in den Hohenprester sin Palast; un he weer dar, un seet bi de Knechts un warm sik bi dat Füer.
55. Awer de Hohenpresters un de ganze Rath söchen Tügnisse wedder JEsus, up dat se Em ton Dod brochen, un se funnen nicks. Matth. [26, 59.] Apost. [6, 13.]
56. Veele geven falsch Tügnis wedder Em; awer ehr Tügnisse keemen nich öwereen.
57. Un weke stunnen up, un geven falsch Tügnis wedder Em, un sproken:
58. Wi hebbt hört, dat He sä: Ik will den Tempel, de mit Hann makt is, afbreken un in dree Dag’ en annern bu’n, de nich mit Hann makt is. Joh. [2, 19.]
59. Awer ehr Tügnisse keemen noch nich öwereen.
60. Un de Hohenprester stunn up unner se, un frog JEsus, un sprok: Antwortst Du nicks to dat, wat düsse wedder Di tügt?
61. He awer sweeg still, un antworte nicks. Do frog Em de Hohenprester noch eenmal, un sprok to Em: Büst Du Christus, de Söhn vun den Hochgelavten? Jes. 53, 7.
62. JEsus awer sprok: Ik bün dat. Un ji ward sehn den Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun de Kraft, un kamen mit de Wolken vun den Himmel. Matth. [24, 30.] [26, 64.] Luk. [22, 69.] 1. Thess. [4, 16.]
63. Do reet de Hohenprester sin Rock entwei, un sprok: Wat brukt wi wieder noch Tügen? 3. Mos. 10, 6.
64. Ji hebbt hört de Gotteslästerung! wat dünkt ju? Se awer verdammten Em all, dat He de Dod verdeent harr. Jer. 26, 11.
65. Do fungen weke an, Em antospiegen, un Sin Angesicht to bedecken, un mit Füst to sla’n, un to Em to seggen: Prophezieh uns mal! Un de Knechts slogen Em in dat Angesicht. Matth. [26, 67.]
66. Un Petrus weer unnen in den Palast; do keem een vun den Hohenprester sin Deenstdierns rin. Matth. [26, 69.]
67. Un as se seeg Petrus sik warmen, seeg se Em an, un sprok: Un du weerst ok mit den JEsus vun Nazareth.
68. He leugne dat awer, un sprok: Ik kenn Em nich, weet ok nich, wat du seggst. Un he gung rut na den Vörhof; un de Hahn kreih.
69. Un de Deenstdiern seeg Em, un fung an, noch eenmal to seggen to de, weke darbi stunn: Düsse is een vun se. Matth. [26, 71.]
70. Un he leugne dat nochmal. Un na en kleene Wiel sproken awermal to Petrus, de darbi stunnen: Wahrlich, du büst een vun se; denn du büst en Galiläer, un din Sprak lud’ grad ebenso.
71. Awer he fung an, sik to verfluchen, un to swörn: Ik kenn den Minsch nich, dar ji vun seggt. Un de Hahn kreih ton annern Mal. Do dacht Petrus an dat Wort, dat JEsus to em sä: Ehr de Hahn twee Mal kreiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Un he fung an to weenen. Matth. [26, 34.] [75.] Luk. [22, 34.]