Dat 15. Kapitel.
1. Un bald an den Morgen heeln de Hohenpresters en Rath mit de Öllsten un de Schriftgelehrten, darto de ganze Rath, un bunnen JEsus, un föhrn Em hen, un öwerantworten Em Pilatus. Matth. [27, 1.] Luk. [22, 66.] Joh. [18, 28.]
2. Un Pilatus frog Em: Büst Du de Juden ehr König? He antworte awer, un sprok to Em: Du seggst dat. Joh. [18, 33.]
3. Un de Hohenpresters beschülligten Em hart.
4. Pilatus awer frog Em noch eenmal un sprok: Antwortst Du nicks? Süh, wo hart se Di verklagt. Matth. [27, 13.]
5. JEsus awer antworte nicks mehr, so dat sik ok Pilatus verwunner. Jes. 53, 7.
6. He plegg se awer up dat Osterfest een Gefangen los to geven, weken se begehrten. Joh. [18, 39.]
7. Dar weer awer een, nennt Barabbas, fungen mit de Upröhrers, de in Uprohr en Mord begahn harr.
8. Un dat Volk gung rup, un be’ dat he dä, as he plegg.
9. Pilatus awer antworte se: Wüllt ji, dat ik ju den König vun de Juden los geven schall?
10. Denn he wuß, dat Em de Hohenpresters ut Nied öwerantwort harrn.
11. Awer de Hohenpresters reizten dat Volk, dat he se veel leever den Barabbas los geven schull.
12. Pilatus awer antworte wedder un sprok to se: Wat wüllt ji denn, dat ik mit den dohn schall, den ji beschülligt, dat He en König vun de Juden is?
13. Se schregen awermals: Krüzig Em!
14. Pilatus awer sprok to se: Wat hett He Slechtes dahn? Awer se schregen noch veel mehr: Krüzig Em!
15. Pilatus awer dach, dat Volk sin Willen to dohn, un gev se Barabbas los, un öwergev se JEsus, dat He geißelt un krüzigt war.
16. De Kriegsknechts awer föhrn Em hen in dat Richthus un repen tosamen de ganze Schaar; Matth. [27, 27.]
17. Un trocken Em en Purpur an, un flechten en Kron vun Dornen, un setten se Em up. Joh. [19, 2.]
18. Un fungen an Em to gröten: Gegröt schast Du wesen, König vun de Juden.
19. Un slogen Em den Kopp mit dat Rohr, un bespegen Em, un fulln up de Knee, un beden Em an. Matth. [26, 67.]
20. Un as se Em verspott harrn, trocken se Em den Purpur ut un trocken Em Sin egen Kleder an, un föhrn Em rut, dat se Em krüzigen. Matth. [27, 34.]
21. Un dwungen een, de dar vörbi gung, nennt Simon vun Kyrene, de vun dat Feld keem (de en Vader weer to Alexander un Rufus), dat he Em dat Krüz drog. Matth. [27, 32.] Luk. [23, 36.]
22. Un se brochen Em an de Stä Golgatha, dat is verdütscht: Schädelstä. Matth. [27, 33.]
23. Un se geven Em Myrrhen in Wien to drinken; un He neem dat nich to Sik. Ps. [69, 22.]
24. Un as se Em krüzigt harrn, deeln se sik Sin Kleder, un smeten dat Lot darum, wer wat afkreeg. Ps. [22, 19.] Matth. [27, 35.] Luk. [23, 34.] Joh. [19, 24.]
25. Un dat weer um de drütte Stunn, dat se Em krüzigten.
26. Un dat weer baben öwer Em schreven, wat man Em Schuld gev, nämlich: En König vun de Juden. Matth. [27, 37.]
27. Un se krüzigten twee Mörders mit Em; een to Sin rechten un den annern to’r linken Hand.
28. Dar war de Schrift wahr makt, de dar seggt: He is to de Öweldoers rekent. Jes. 53, 12.
29. Un de dar vörbi gungen, lästerten Em, un schüttelten ehr Köpp, un sproken: Pfui Di, wa fien brickst Du den Tempel twei un bu’st em in dree Dag’! Joh. [2, 19.]
30. Help Di nu Sülvst, un stieg herunner vun dat Krüz! Luk. [23, 35.]
31. Dessülven glieken verspotten de Hohenpresters Em unner enanner, samt de Schriftgelehrten, un sproken: He hett anner Lüd holpen, un kann Sik Sülvst nich helpen.
32. Is He Christus un en König in Israel, so stieg He nu vun dat Krüz, dat wi seht un glovt. Un de mit Em krüzigt weern, höhnten Em ok.
33. Un na de sößte Stunn war en Düsternis öwer dat ganze Land, bet to de negente Stunn. Matth. [27, 45.] Luk. [23, 44.]
34. Un um de negente Stunn reep JEsus lut, un sprok: Eli, Eli, lama absathani! dat is verdütscht: Min GOtt, Min GOtt, warum hest Du Mi verlaten? Ps. [22, 2.] Matth. [27, 46.]
35. Un enige, de darbi stunnen, as se dat hörn, sproken se: Süh, He röpt den Elias.
36. Do leep een to Em, füll en Swamm mit Etig, un steek em up en Rohr, un gev Em wat to drinken, un sprok: Holt, lat mal sehn, ob Elias kummt un Em raf nimmt. Ps. [69, 22.]
37. Awer JEsus schreeg lut, un verscheed. Joh. [19, 30.]
38. Un de Vörhang in de Tempel reet in twee Stücken entwei, vun baben an bet unnen dal. Matth. [27, 51.]
39. De Hauptmann awer, de darbi stunn, gegen Em öwer, as he seeg, dat He mit son Geschrigg verscheden dä, sprok he: Wahrhaftig, düsse Minsch is GOtt Sin Söhn west! Matth. [27, 54.]
40. Un dar weern ok Fruens, de vun wieden düt Allns anseegen, mank weke weer Maria Magdalena, un Maria, den lütten Jakobus un Joses ehr Moder, un Salome, Matth. [27, 55.]
41. De Em ok nafolgt weern, as He in Galiläa weer, un deent harrn, un veel anner, de mit Em rup na Jerusalem gahn weern. Luk. [8, 2.]
42. Un up den Abend, wiel dat de Rüstdag weer, weke is de Vörsabbat,
43. Keem Joseph vun Arimathia, en ehrbare Ratsherr, de ok up GOtt Sin Riek töv; de wag dat, un gung rin to Pilatus, un bed’ um JEsus Sin Lieknam. Matth. [27, 57.] Luk. [23, 50.] Joh. [19, 38.]
44. Pilatus awer wunner sik, dat He all dod weer, un reep den Hauptmann, un frog em, ob He längst dod weer?
45. Un as he dat vun den Hauptmann utkundschaft harr, gev he Joseph den Lieknam.
46. Un he koff Linn’, un neem Em af, un wickel Em in dat Linn’ un lä Em in en Graf, dat weer in en Felsen haut, un wölter en Steen vör de Döhr to dat Graf. Matth. [27, 60.]
47. Awer Maria Magdalena, un Maria Joses keken to, wo He henleggt war. Matth. [27, 61.]