Dat 13. Kapitel.
1. Dar weern awer to desülve Tied weke darbi, de verkünnigten Em vun de Galiläer, de ehr Blod Pilatus mit ehr Opfer mengt harr.
2. Un JEsus antworte, un sprok to se: Meent ji, dat düsse Galiläer vör alle Galiläers Sünners west sünd, wiel se dat leden hebbt?
3. Ik segg: Nee; sonnern, wenn ji ju nich betert, ward ok ji all up glieke Wies umkamen. Ps. [7, 13.]
4. Oder meent ji, dat de achtein, up weke de Thorn in Siloah full un se dod slog, mehr schüllig west sünd as alle Minschen, de in Jerusalem wahnt?
5. Ik segg: Nee; sonnern, wenn ji ju nich betert, ward ji alle up glieke Wies umkamen.
6. He sä se awer düt Glieknis: Dar harr Een en Fiegenbom, de weer plant in sin Wienbarg, un he keem, un söch Frucht darup, un funn se nich.
7. Do sprok he to den Wiengarner: Süh, ik bün nu dree Jahr lang alle Jahr kamen, un hef Frucht söcht up düssen Fiegenbom, un finn se nich; hau em af, wat hinnert he dat Land?
8. He awer antworte un sprok to em: Herr, lat em noch düt Jahr stahn, bet dat ik um em grav, un em Mist geven doh,
9. Ob he wull Frucht bringen, wo nich, so hau em darna af.
10. Un He lehr in en Schol up den Sabbat.
11. Un süh, en Fru weer dar, de harr en Krankheitsgeist achtein Jahr, un se weer krumm, un kunn sik nich uprichten.
12. As JEsus se awer seeg, reep He se to sik un sprok to ehr: Fru, wes’ los vun din Krankheit.
13. Un lä de Hann up ehr. Un sogliek rich se sik up, un pries GOtt. Mark. [7, 32.]
14. Do antworte de Scholöbberste, un war unwillig, dat JEsus up den Sabbat heel, un sprok to dat Volk: Dar sünd söß Dag, darin man arbeiden schall; in düsse kamt un lat ju heeln, un nich an en Sabbatdag.
15. Do antworte em de HErr, un sprok: Du Heuchler! Löst nich jedereen unner ju sin Ossen oder Esel vun de Krüff up den Sabbat, un bringt em to Water?
16. Schull awer nich löst warrn an den Sabbat düsse, de doch Abraham sin Dochter is, vun düsse Bande, de Satanas bunden hett nu wol achtein Jahr?
17. Un as He düt sä, mußten sik scham’ all, de Em towedder west weern; un all dat Volk freu sik öwer all de herrliche Daden, de vun Em geschehn.
18. He sprok awer: Womit is GOtt Sin Riek to verglieken? Un womit schall ik dat verglieken?
19. Dat is mit en Sempkorn to verglieken, dat en Minsch neem, un legg dat in sin Garn, un dat wuß un war en groten Bom, un de Vageln vun den Himmel wahn’ unner sin Twiegen. Matth. [13, 31.] Mark. [4, 31.]
20. Un awermals sprok He: Womit schall Ik GOtt Sin Riek verglieken?
21. Dat is mit en Suerdeeg to verglieken, den en Fru neem, un meng em mank dree Schepel Mehl, bet dat dat alltosam suer war. Matth. [13, 33.]
22. Un He gung dörch Städte un Flecken, un lehr, un neem Sin Weg na Jerusalem.
23. Dar sprok awer een to Em: HErr, sünd dar wenige, de selig ward? He sprok to se:
24. Ringt darna, dat ji ingaht dörch de enge Port, denn veele ward, dat segg Ik ju, darna trachten, woans se rin kamt, un ward dat nich dohn künn. Matth. [7, 13.] Phil. [3, 12.]
25. Vun de Tied an, wenn de Husvader upstahn is, un de Döhr toslaten hett, dar ward ji denn anfangen, buten to stahn, un an de Döhr to kloppen, un seggen: »HErr, HErr, mak uns apen!« Un He ward antworten, un to ju seggen: Ik kenn ju nich, wo ji her sünd!« Matth. [7, 23.]
26. So ward ji denn anfangen to seggen: »Wi hebbt vör Di seten un drunken, un up de Straten hest Du uns lehrt.«
27. Un He ward seggen: »Ik segg ju, Ik kenn ju nich, wo ji her sünd; wiekt alle vun Mi, ji Öveldoers!« Matth. [7, 23.] [25, 41.] Ps. [6, 9.]
28. Dar ward wesen Hulen un Tänklappern; wenn ji sehn ward Abraham, un Isaak, un Jakob, un alle Propheten in GOtt Sin Riek, ju awer rut stött.
29. Un dar ward kamen vun Osten un vun Westen, vun Norden un vun Süden, de to Disch sitten ward in GOtt Sin Riek.
30. Un süh, dar sünd weke, de de Letzten sünd, de ward de Eersten wesen, un sünd Eerste, de ward de Letzten wesen. Matth. [19, 30.]
31. An densülvigen Dag keemen weke Pharisäers, un sproken to Em: Mak di rut, un gah vun hier; denn Herodes will Di dod maken.
32. Un He sprok to se: Gaht hen, un seggt düssen Foß: Süh, Ik drief Düvels ut, un mak gesund hüt un morgen, un an den drütten Dag warr Ik en Enn nehmen.
33. Doch mutt Ik hüt un morgen, un bi Dag darna wanneln; denn dat hört sik nich, dat en Prophet umkamen deiht buten vör Jerusalem.
34. Jerusalem, Jerusalem, de du dod makst de Propheten, un steenigst, de to di schickt ward, wa oft hef Ik din Kinner versammeln wullt, as en Hehn ehr Küken unner ehr Flünken, un ji hebbt nich wullt. Matth. [23, 37.]
35. Seht, ju Hus schall ju wüste laten warrn. Denn Ik segg ju: Ji ward Mi nich sehn, bet dat Ik kam, dat ji seggen ward: Gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen! Matth. [23, 38.] Ps. [69, 26.] Ps. [118, 26.]