Dat 14. Kapitel.
1. Un dat begev sik, dat He keem in en Hogen vun de Pharisäers sin Hus up en Sabbat, dat Brod to eten; un se heeln up Em. Mark. [3, 2.]
2. Un süh, dar weer en Minsch vör Em, de weer watersüchtig.
3. Un JEsus antworte, un sä to de Schriftgelehrten un Pharisäers, un sprok: Is dat ok recht, up den Sabbat to heeln?
4. Se awer swegen still. Un He greep em an, un heel em, un leet em gahn.
5. Un antworte, un sprok to se: Wokeen is mank ju, den sin Oß oder Esel in den Sot fallt, un he nich sogliek em ruttreckt up den Sabbatdag?
6. Un se kunn em darup wedder keen Antwort geven.
7. He sä awer en Glieknis to de Gäste, as He marken dä, wa se wählten, baben an to sitten, un sprok to se:
8. Wenn du vun Jemand nödigt warrst to Hochtied, so sett di nich baben an, dat nich vellicht een, de höger stellt is, as du, vun em laden ward.
9. Un wenn denn kummt, de di un em laden hett, sprickt to di: »Wiek düssen;« un du mußt denn mit Scham unner an sitten.
10. Sonnern wenn du laden warrst, so gah hen, un sett di unneran, up dat, wenn dar kummt, de di laden hett, he to di sprickt: »Fründ, rück rup.« Denn warrst du Ehr hebben vör de, de mit di to Disch sitten doht.
11. Denn wer sik sülvst verhögt, de schall dal sett warrn; un wer sik sülvst siet makt, de schall verhögt warrn. Mark. 23, 12.
12. He sprok ok to den, de em laden harr: Wenn du en Middags- oder Abendmahltied makst, so lad nich din Frünn, noch din Bröder, noch din Blodsfrünn, noch din Nawers, de dar riek sünd; up dat se nich di vellicht wedder ladt, un dat di vergolten ward;
13. Sonnern wenn du en Mahltied maken deihst, so lad de Armen, de Kröpels, de Lahmen, de Blinden: Sir. 4, 1. 14, 13. Tob. 4, 7.
14. So büst du selig; denn se hebbt dat di nich to vergellen. Dat ward di awer vergollen warrn in de Uperstahung vun de Gerechten. Matth. [6, 4.] Joh. [5, 29.] [11, 24.]
15. As awer een so wat hör, de mit to Disch seet, sprok he to Em: Selig is de, de dat Brod eeten deiht in GOtt Sin Riek.
16. He awer sprok to Em: Dar weer en Minsch, de mak en grot Abendeten, un lad veele darto. Spr. 9, 1-12.
17. Un schick sin Knechten ut to de Stunn vun dat Abendeten, de beden sünd to seggen: Kamt, denn Allns is fardig.
18. Un se fungen alle an, een na den annern sik to entschülligen. De eerste sprok to Em: Ik hef en Acker kofft, un mutt rut gahn, un em besehn; ik bed di, entschüllig mi.
19. Un de anner sprok: Ik hef fief Spann Ossen kofft, un ik gah nu hen, se to besehn; ik bed di, entschüllig mi.
20. Un de drütte sprok: Ik hef en Fru nahm, darum kann ik nich kamen.
21. Un de Knecht keem, un sä dat sin HErrn wedder. Do war de Husherr falsch, un sprok to sin Knecht: Gah nu rut up de Weg’ un Straten vun de Stadt, un bring de Armen, de Kröpels, un Lahmen, un Blinden rin.
22. Un de Knecht sprok: Herr, dat is geschehn, wat du befahln hest; dar is awer noch mehr Platz.
23. Un de Herr sprok to den Knecht: Gah rut up de Landstraten, un an de Tün, un nödig se, rin to kamen, up dat min Hus vull ward!
24. Ik segg ju awer, dat vun de Männer, de dar laden sünd, nich een min Abendeten smecken ward.
25. Dar gung awer veel Volk mit Em, un He kehr Sik um, un sprok to se:
26. Wenn jemand to Mi kummt, un haßt nich sin Vader, Moder, Fru, Kinner, Bröder, Swester, ok darto sin egen Leven, de kann Min Jünger nich wesen. 5. Mos. 33, 9. Matth. [10, 37.]
27. Un wer nich sin Krüz driggt, un folgt Mi na, de kann Min Jünger nich wesen.
28. Wer is dar awer mank ju, de en Thorn bu’n will, un sitt nich tovör, un öwersleiht de Kosten, ob he dat hett, dat uttoföhrn?
29. Up dat nich, wenn he den Grund leggt hett, un kann dat nich utföhrn, alle, de dat sehn doht, anfangt öwer em to spotten,
30. Un seggt: Düsse Minsch fung an to bu’n, un kunn dat nich utföhrn.
31. Oder wat för en König will sik in en Striet begeven gegen en annern König, un sitt nich tovör un hol Rath, ob he kunn mit tein Dusend gegen den gahn, de öwer em kummt mit twintig Dusend?
32. Wa nich, schickt he Baden, wenn de annere noch wiet af is, un bed um Freden.
33. Also ok jedereen vun ju, de nich afseggt Allns, dat he hett, kann nich Min Jünger wesen.
34. Dat Solt is en gut Ding; wenn awer dat Solt slecht ward, womit schall man solten? Matth. [5, 13.] Mark. [9, 50.]
35. Dat is weder up dat Land, noch in den Mist wat nütz, sonnern man ward dat wegsmieten. Wer Ohrn hett to hörn, de hör to. Luk. [8, 8.]