Dat 13. Kapitel.
1. Vör dat Osterfest awer, as JEsus erkennen dä, dat Sin Tied kamen weer, dat He ut düsse Welt gahn dä to den Vader, gliek as He de Sinen leef harr, de in de Welt weern, so harr He se leef bet an dat Enn. Matth. [26.] Mark. [14, 1.] Luk. [22, 1.]
2. Un na dat Abend-Eten, as all de Düvel harr den Judas Simonis Ischarioth in dat Hart geven, dat he Em verraden schull,
3. Wuß JEsus, dat Em de Vader Allns in Sin Hann geven harr, un dat He vun GOtt kamen weer, un to GOtt gung:
4. Stunn He up vun dat Abend-Eten, lä Sin Kleder af, un neem en Schört, un bun se um.
5. Darna got He Water in en Schaal, fung an, de Jüngers ehr Föt to waschen, un drög se mit de Schört af, de He um harr.
6. Do keem He to Simon Petrus; un de sprok to Em: HErr, schust Du min Föt waschen?
7. JEsus antwort un sprok to em: Wat Ik doh, dat weest du nu nich; du warrst dat awer naher erfahren.
8. Do sprok Petrus: Nie un nümmer schast Du mi de Föt waschen. JEsus antwort em: War Ik di nich waschen, so hest du keen Deel an Mi.
9. Sprickt to Em Simon Petrus: HErr, nich de Föt alleen, sonnern ok de Hann un den Kopp.
10. Sprickt JEsus to em: Wer wuschen is, de brukt nicks, as de Föt to waschen, sonnern he is ganz rein. Un ji sünd rein; awer nich alle. Joh. [15, 3.]
11. Denn He wuß Sin Verräder wol, darum sprok He: Ji sünd nich alle rein.
12. As He nu ehr Föt wuschen harr, neem He Sin Kleder, un sett Sik wedder dal, un sprok awermals to se: Weet ji, wat Ik ju dahn hef?
13. Ji nennt Mi Meister un HErr, un seggt recht daran; denn Ik bün dat ok. Matth. [23, 8.] [10.]
14. Wenn nu Ik, ju HErr un Meister, ju de Föt wuschen hef: so schüllt ji ju ok ünner enanner de Föt waschen.
15. En Bispil hef Ik ju geven, dat ji doht, as Ik ju dahn hef. 1. Pet. [2, 21.] 1. Joh. [2, 6.]
16. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: De Knecht is nich grötter as sin Herr, noch de Apostel grötter, as de em schickt hett. Joh. [15, 20.] Matth. [10, 24.]
17. Wenn ji düt nu weten doht, selig sünd ji, wenn ji dat doht.
18. Nich segg Ik vun ju all. Ik weet, weke Ik utwählt hef. Sonnern dat de Schrift erfüllt ward: »De Min Brod eten deiht, de perrt Mi mit de Föt.« Ps. [41, 10.]
19. Ik segg ju dat nu, bevör dat geschehn deiht, up dat ji glöven doht, wenn dat geschehn is, dat Ik dat bün.
20. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer den upnehmen deiht, den Ik em schicken warr, de nimmt Mi up; wer Mi awer upnehmen deiht, de nimmt Den up, de Mi schickt hett. Matth. [10, 40.] Luk. [9, 48.] [10, 16.] 1. Thess. [4, 8.]
21. As JEsus düt seggt harr, war He trurig in den Geist, un tüg un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Een mank ju ward Mi verraden. Matth. [26, 20.] [21.]
22. Do seegen sik de Jüngers ünner enanner an, un se warn unruhig, vun weken He reden dä.
23. Dar weer awer een mank Sin Jüngers, de to Disch sitten dä an JEsus Sin Bost, den JEsus leef harr.
24. Den wink Simon Petrus, dat he utforschen schull, wokeen dat weer, vun den He seggt harr.
25. Denn desülve leeg an JEsus Sin Bost, un he sprok to Em: HErr, wokeen is dat?
26. JEsus antwort: De is dat, den Ik den Happen Brod instippen un geven doh. Un He stipp den Happen in, un geev em Judas Simonis Ischarioth. Matth. [26, 23.]
27. Un na den Happen fahr de Düvel in em. Do sprok JEsus to em: Wat du deihst, dat doh bald.
28. Dat awer wuß Nüms an den Disch, woför He em dat seggen dä.
29. Weke meenten, wiel Judas den Büdel harr, dat JEsus to em spreken dä: »Koop, wat uns nödig is up dat Fest;« oder, dat he de Armen wat geven schull.
30. As he nu den Happen nahmen harr, gung he gliek rut. Un dat weer Nacht.
31. As he awer rut gahn weer, sprok JEsus: Nu is de Minschensöhn verklärt, un GOtt is verklärt in Em.
32. Is GOtt verklärt in Em, so ward Em ok GOtt verklären in Em Sülbn, un ward Em bald verklären. Joh. [12, 23.] [17, 1.]
33. Leeve Kinner, Ik bün noch en lütte Wiel bi ju. Ji ward Mi söken; un, as Ik to de Juden seggen dä, wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen. Joh. [7, 34.] [8, 21.]
34. Un Ik segg ju nu: En nie Gebot gev Ik ju, dat ji ju ünner enanner leef hebben doht, as Ik ju leef hatt hef, up dat ok ji ju enanner leef hebbt. Mark. [12, 31.]
35. Darbi ward jedereen erkenn, dat ji Min Jüngers sünd, wenn ji Leev ünner enanner hebbt.
36. Sprickt Simon Petrus to Em: HErr, wo geihst Du hen? JEsus antwort em: Wo Ik hengahn doh, darhen kannst du Mi düt Mal nich folgen; awer du warrst Mi naher mal folgen. Joh. [7, 43.] [21, 18.] [19.]
37. Petrus sprickt to Em: HErr, warum kann Ik Di düt Mal nich folgen? Ik will min Leven för Di laten.
38. JEsus antwort em: Schust du din Leven för Mi laten? Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: De Hahn ward nich kreihn, bet du Mi dree Mal verleugnet hest. Mark. [14, 30.] 72. Luk. [22, 34.]