Dat 14. Kapitel.
1. Un He sprok to Sin Jüngers: Ju Hart mutt nich bang warrn. Glövt ji an GOtt, so glövt ji ok an Mi.
2. In Min Vader Sin Hus sünd veele Wahnungen. Wenn dat nich so weer, war Ik ju seggen: Ik gah hen, ju de Stä fardig to maken.
3. Un wenn Ik ok hengahn doh, ju de Stä fardig to maken, will Ik doch wedder kamen, un ju to Mi nehmen, up dat ji sünd, wo Ik bün. Joh. [12, 26.] [17, 24.]
4. Un wo Ik hengahn doh, dat weet ji, un den Weg weet ji ok.
5. Sprickt to Em Thomas: HErr, wi weet nich, wo Du hengeihst, un wa künnt wi den Weg weten?
6. JEsus sprickt to em: Ik bün de Weg un de Wahrheit un dat Leven; Nüms kummt to den Vader, denn dörch Mi. Ebr. [9, 8.] Eph. [2, 18.] [3, 12.] Ebr. [7, 25.] [10, 19.] 2. Cor. [3, 4.] 1. Pet. [1, 21.]
7. Wenn ji Mi kenn dän, so müssen ji ok Min Vader kenn. Un vun nu an kennt ji Em, un hebbt Em sehn.
8. Sprickt to Em Philippus: HErr, wies’ uns den Vader, so sünd wi tofreden.
9. JEsus sprickt to Em: So lang bün Ik bi ju, un du kennst Mi nich? Philippus, wer Mi sehn deiht, de süht den Vader. Wat sprickst Du denn: »Wies’ uns den Vader?«
10. Glövst du nich, dat Ik in den Vader bün, un de Vader in Mi is? De Wör’, de Ik to ju reden doh, de red Ik nich vun Mi Sülbn. De Vader awer, de in Mi wahn deiht, de deiht de Warke.
11. Glövt Mi, dat Ik in den Vader bün, un de Vader in Mi is, wo nich, so glövt doch wegen de Warke.
12. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer an Mi glöven deiht, de ward de Warke ok dohn, de Ik doh, un ward grötter, as düsse, dohn, denn Ik gah to den Vader.
13. Un wat ji beden ward in Min Nam, dat will Ik dohn, up dat de Vader ehrt ward in den Söhn. Mark. [11, 24.]
14. Wat ji beden ward in Min Nam, dat will Ik dohn.
15. Hebbt ji Mi leef, so holt Min Gebote. Joh. [15, 10.] 1. Joh. [5, 3.]
16. Un Ik will den Vader beden, un He schall ju en annern Tröster geven, dat He bi ju blift up ewig,
17. Den GEist vun de Wahrheit, den de Welt nich kriegen kann; denn se süht Em nich, un kennt Em nich. Ji awer kennt Em; denn He blift bi ju, un ward in ju wesen. Weish. 1, 5. Joh. [7, 39.]
18. Ik will ju nich Waisen sien laten; Ik kam to ju. Jer. 51, 5.
19. Dat is noch en lütte Wiel, so ward Mi de Welt nich mehr sehn. Ji awer schüllt Mi sehn; denn Ik lev, un ji schüllt ok leven.
20. An densülven Dag ward ji insehn, dat Ik in Min Vader bün, un ji in Mi, un Ik in ju. Joh. [17, 21.] [22.]
21. Wer Min Gebote hett, un se holn deiht, de is dat, de Mi leef hett. Wer Mi awer leef hett, de ward vun Min Vader leevt warrn, un Ik war em leef hebben, un Mi em apenbarn. Sir. 12, 18.
22. Sprickt to Em Judas, nich de Ischarioth: HErr, wat is dat, dat Du uns Di wullt apenbarn, un nich de Welt?
23. JEsus antwort, un sprok to em: Wer Mi leef hett, de ward Min Wort holn, un Min Vader ward em leef hebben, un Wi ward to em kamen un Wahnung bi em nehmen. v. [21.] Joh. [13, 34.] Spr. 8, 17. Eph. [3, 17.]
24. Wer awer Mi nich leef hett, de hällt Min Wör’ nich. Un dat Wort, dat ji hörn doht, is nich Min, sonnern den Vader Sin, de Mi schickt hett.
25. Düt hef Ik to ju redt, wiel Ik bi ju west bün.
26. Awer de Tröster, de heilige GEist, den Min Vader schicken ward in Min Nam, de ward ju dat Allns lehrn, un ju erinnern an all dat, wat Ik ju seggt hef.
27. Den Freden lat Ik ju, Min Freden gev Ik ju. Nich gev Ik ju, as de Welt geven deiht. Ju Hart verfehr sik nich, un wes’ nich bang. Phil. [4, 7.]
28. Ji hebbt hört, dat Ik ju seggt hef: »Ik gah hen, un kam wedder to ju.« Wenn ji Mi leef harrn, so harrn ji ju freut, dat Ik seggt hef: »Ik gah to den Vader;« denn de Vader is grötter as Ik.
29. Un nu hef Ik ju dat seggt, bevör dat geschehn deiht, up dat, wenn dat nu geschehn ward, dat ji glöven doht.
30. Ik warr vun nu an nich mehr veel mit ju reden, denn dar kummt de Fürst vun düsse Welt, un findt nicks an Mi.
31. Awer, up dat de Welt erkennen deiht, dat Ik den Vader leef hef, un dat Ik so doh, as Mi de Vader gebaden hett, staht up, un lat uns vun hier gahn. Joh. [10, 18.]