Dat 15. Kapitel.
1. Ik bün de wahre Wienstock, un Min Vader is de Wiengarner.
2. En jede Wienrev an Mi, de nich Frucht bringt, ward He wegnehmen; un en jede, de Frucht bringt, ward He rein maken, dat se mehr Frucht bringen deiht.
3. Ji sünd nu rein um dat Wort willen, dat Ik to ju seggt hef.
4. Blievt in Mi, un Ik bliev in ju. Gliek as de Wienrev keen Frucht bringen kann vun sik sülbn, wenn se nich an den Wienstock blift; also ok ji nich, wenn ji nich in Mi blieven doht.
5. Ik bün de Wienstock, ji sünd de Wienreven. Wer in Mi blieven deiht, un Ik in em, de bringt veel Frucht; denn ahn Mi künnt ji nicks dohn. 2. Cor. [3, 5.]
6. Wer nich in Mi blieven deiht, de ward wegsmeten, gliek as en Wienrev, un verdrögt, un man sammelt se, un smitt se in dat Füer, un mutt brennen. Matth. [3, 10.]
7. Wenn ji in Mi blieven doht, un Min Wort in ju, so ward ji beden, wat ji wüllt, un dat ward ju warrn. Mark. [11, 24.]
8. Darin ward Min Vader ehrt, dat ji veel Frucht bringen doht, un Min Jüngers ward.
9. Gliek as Mi Min Vader leef hett, also hef Ik ju leef. Blievt in Min Leev.
10. Wenn ji Min Gebot holt, so blievt ji in Min Leev, gliek as Ik Min Vader Sin Gebote holn doh, un bliev in Sin Leev.
11. Düt re’ Ik to ju, up dat Min Freud in ju blieven deiht, un ju Freude vullkamen ward.
12. Dat is Min Gebot, dat ji ju ünner enanner leef hebbt, gliek as Ik ju leef hef. Mark. [12, 31.]
13. Nüms hett gröttere Leev as de, dat he sin Leven lett för sin Frünn. Joh. [3, 16.] [10, 12.]
14. Ji sünd Min Frünn, wenn ji doht, wat Ik ju gebeeden doh. Joh. [8, 31.]
15. Ik segg ju vun nu an nich, dat ji Knechts sünd; denn en Knecht weet nich, wat sin Herr deiht. Ju awer hef Ik seggt, dat ji Frünn sünd; denn Allns, wat Ik hef vun Min Vader hört, hef Ik ju kund dahn.
16. Ji hebbt Mi nich utwählt, sonnern Ik hef ju utwählt, un anordnet, dat ji hengaht, un Frucht bringt, un ju Frucht blieven deiht, up dat, wenn ji den Vader beden doht in Min Namen, He ju dat gift. Matth. [28, 19.]
17. Dat befehl Ik ju, dat ji ju ünner enanner leef hebbt.
18. Wenn ju de Welt hassen deiht, so weet ji, dat se Mi vör ju haßt hett. Joh. [7, 7.]
19. Weert ji vun de Welt, so harr de Welt dat Ehrige leef; wiel ji awer nich vun de Welt sünd, sonnern Ik ju vun de Welt utwählt hef, darum haßt ju de Welt. 1. Joh. [4, 5.] Joh. [17, 14.]
20. Denkt an Min Wort, dat Ik ju seggt hef: De Knecht is nich grötter as sin Herr. Hebbt se Mi verfolgt, so ward se ju ok verfolgen; hebbt se Min Wort holn, so ward se ju Wort ok holn. Matth. [10, 24.] Luk. [6, 40.] Joh. [13, 16.]
21. Awer dat Allns ward se ju dohn um Min Namen willen; denn se kennt Den nich, de Mi schickt hett.
22. Wenn Ik nich kamen weer, un harr se dat seggt, so harrn se keen Sünn; nu awer künnt se nicks vörwenden, ehr Sünn to entschülligen.
23. Wer Mi hassen deiht, de haßt ok Min Vader.
24. Harr Ik nich de Warke dahn mank se, de keen anner dahn hett, so harrn se keen Sünn; nu awer hebbt se dat sehn, un haßt doch beide, Mi un Min Vader.
25. Up dat erfüllt ward de Spruch, in ehr Gesetz schreven: »Se haßt Mi ahn Orsak.« Ps. [35, 19.] Ps. [69, 5.]
26. Wenn awer de Tröster kamen ward, den Ik ju schicken warr vun den Vader, de GEist vun de Wahrheit, de vun den Vader utgahn deiht, de ward tügen vun Mi. Joh. [14, 26.] Luk. [24, 49.] Apost. [1, 4.]
27. Un ji ward ok tügen; denn ji sünd vun Anfang bi Mi west. Apost. [1, 8.] [5, 32.]